အခန်းထဲပြန်ရောက်တာနဲ့ ပိုင်ကျင်းက တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အခန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်ထောင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ အမြင့်သုံးပေလောက်ရှိတဲ့ မီးခံသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေတယ်။

သူ အလွတ်ကျက်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်လိုက်တယ်။ ‘ပွီ’ ခနဲ အသံမြည်လာပြီး မီးခံသေတ္တာတံခါး ပွင့်သွားတယ်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ ကြောင်မျက်လုံးလို ရှည်လျားတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။

သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုကတော့ ဒီလိုဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူးဆိုတာပဲ။

မီးခံသေတ္တာထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။

ဓားရှည်တစ်လက်ကလွဲရင် တခြားပစ္စည်းတစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။

အမေ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားပြီး သွေးတွေ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒေါသတွေက ရင်ထဲမှာ အလုံးအရင်းနဲ့ တိုးဝင်လာပြီး ဘယ်လိုစကားလုံးနဲ့မှ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ဒေါသတစ်မျိုးက သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ တက်လာတယ်။

မဟုတ်သေးဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့စိတ်ကို အတင်းပြန်ထိန်းလိုက်တယ်။

သူကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ အဲဒီမီးခံသေတ္တာရဲ့ လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အထဲကပစ္စည်းတွေကို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က ယူသွားဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါ့အပြင် အရင်ဘဝတုန်းက ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့အချိန်မှာတောင် မီးခံသေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေဟာ မူလအတိုင်း ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိတယ်။

ဒီဓားရှည်ကတော့...

ပိုင်ကျင်းက လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်ပြီး ဓားရှည်ကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။

လက်ကိုင်နဲ့ ဓားအိမ်က လက်ရာမြောက်လှပြီး ရှေးဟောင်းဆန်တဲ့ အငွေ့အသက်တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေတယ်။ အေးစက်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့အသွင်အပြင်မျိုးလည်း ရှိနေတယ်။

သူ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

ဓားသွားက အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး အတွင်းမှာ ချုပ်တည်းထားတဲ့ ခမ်းနားမှုတစ်မျိုးကို ဖော်ပြနေတယ်။ ဓားသွားရဲ့ အကွေးအညွတ်က အပေါ်ဘက်ကို လှပစွာ ကွေးတက်နေပြီး နောက်ဘက်ပိုင်းကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာသွားတယ်။

သူ မှတ်မိတာ မှန်တယ်ဆိုရင် ဒီဓားရှည်ဟာ အရင်ဘဝတုန်းက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း မတော်တဆ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် အမေ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေထဲမှာ သူ့ရဲ့ နေရာလွတ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်တယ်။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိတ်ပျက်မှု၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ ခါးသီးမှုနဲ့ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခံစားချက်တွေ အားလုံးထက် သူ့နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တာကတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်ပဲ။

သူ တစ်ခါမှ ဒီလောက်အထိ တုန်လှုပ်ခဲ့ဖူးတာ မရှိဘူး။

သူ တကယ်ပဲ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တာ သေချာတယ်။ ဒါဟာ အိပ်မက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ မျဉ်းပြိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ကို နောက်ပြန်ခုန်ကျော်ပြီး တကယ်ပြန်ရောက်လာခဲ့တာပဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒါဟာ အရင်ဘဝက နေရာလွတ်နဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ။ အဲဒီတော့ အရင်ဘဝမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တဲ့အရာတွေဟာ ဒီဘဝမှာလည်း ပြန်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကြည်လင်တဲ့ မျက်ရည်စက်တွေက သူ့ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။

ပိုင်ကျင်းက ငိုရင်းနဲ့ ရယ်နေမိတယ်။ သူ ငိုမိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာပဲ။

အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံး မဖြစ်ပျက်သေးတဲ့အတွက် သူ ဝမ်းသာနေတယ်။ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အချိန်ရှိနေသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေကို တွေးမိတိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။

သူ ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးမိတယ်။ ပြီးတော့ ဓားရှည်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်တယ်။

သူ အလိုချင်ဆုံးအရာက အခု သူ့လက်ထဲမှာရှိနေတဲ့ ဒီပစ္စည်းတစ်ခုတည်းပဲ။

အမေဟာ D University ရဲ့ ကျောင်းအလှဘုရင်မတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အကြီးမားဆုံး မှားယွင်းမှုကတော့ သူ့အဖေနဲ့ တွေ့ဆုံမိခဲ့တာပဲ။

နောက်ဆုံးမှာ အမေ ချန်ထားခဲ့တာတွေက သူ့အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူ့အဘိုးတစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ အားလုံးလည်း ပါဝင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါတွေအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ပိုင်ကျင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ နည်းနည်းတော့ ဟန်ဆောင်နေမိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

တကယ်တော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေဟာ အရင်ဘဝကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ပိုင်ကျင်းက စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို နေရာလွတ်ထဲ ထည့်သိမ်းလိုက်တယ်။

အနည်းဆုံးတော့ အမှတ်တရအဖြစ် ဒီဓားကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သေးတယ်လေ။

ညရောက်လာတဲ့အခါ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။

ဒီလို စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်ခဲ့ရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာတောင် သူ မမှတ်မိတော့ဘူး။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူ မသေဆုံးခင် ငါးနှစ်ဝန်းကျင်အတွင်းမှာ ဒီလောက်အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ရတဲ့ညမျိုး မရှိသလောက်ပဲ။

အခုတော့ အိပ်ရာကိုတောင် ဖက်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။

ဒါပေမဲ့...

အောက်ထပ်မှာ သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို သတိရလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဓားရှည်အတွက် စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

သူ ဒီအိမ်မှာ နောက်ထပ်တစ်ခဏတောင် မနေချင်တော့ဘူး။

ပိုင်ကျင်းက အမြန်ဆုံး ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့က သူ့ကို လိုက်ပါဖို့ အသင့်စောင့်နေကြပြီ။ နာနီချန်ကတော့ တစ်ချိန်လုံး စကားပြောနေပြီး ကြားထဲမှာ အပြစ်တင်စကားတချို့လည်း ထည့်ပြောနေခဲ့တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်ရင်း နားထောင်နေတယ်။ ချောင်လဲ့ကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်တဲ့ ရယ်သံတစ်ချက် ထွက်လာတယ်။

သူ့ရဲ့ မည်းနက်တဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လိုက်ကြည့်နေတယ်။ နာနီချန် ပြောနေတဲ့စကားတွေထဲက ဘယ်လောက်ကို သူ တကယ်နားထောင်နေသလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။

ပိုင်ကျင်း ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချောင်လဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတယ်။ သူ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ်မော့ကာ အလေးပြုတော့မယ့်ပုံစံနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"သခင်လေး..."

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်တာနဲ့ မျက်လုံးနဲ့ အကူအညီတောင်းသလို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

နာနီချန်ကတော့ ချက်ချင်း စိတ်ဆိုးသွားတယ်။ ဒီသက်တော်စောင့်နှစ်ယောက်ကို သူမ သိပ်စိတ်တိုင်းမကျဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင်လည်း စည်းကမ်းတကျ မနေကြသလို အလုပ်လုပ်ရာမှာလည်း တက်တက်ကြွကြွ မရှိကြဘူး။

သူမ ဘာမှမပြောရသေးခင် ချောင်လဲ့က အရင်မေးလိုက်တယ်။

"သခင်လေး ဘယ်ကို သွားချင်ပါသလဲ။ လက်မှတ်တွေ ကြိုတင်မှာပေးရမလား။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ခေါင်းကို အောက်ငုံ့လိုက်တယ်။ မနေ့က သခင်လေးနဲ့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြတာကို ပြန်တွေးမိတော့ အရေးကြီးဆုံးကိစ္စတစ်ခုကို သူ လုံးဝမေ့သွားခဲ့တာပဲ။

နာနီချန်လည်း ကြောင်အမ်းသွားတယ်။

ပိုင်ကျင်းက သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

သူမက သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်တယ်လို့ အမြဲပြောနေခဲ့တာလဲ။ ဒီလောက်သိသာတဲ့ကိစ္စလေးတွေကိုတောင် သူ့အနေနဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက သေချာမစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။

အရင်ဘဝက သူ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။

သူ့မှာ မိသားစုလို့ သတ်မှတ်နိုင်တဲ့သူဆိုလို့ သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တာကိုး။ သူ့အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှာ အမေဆုံးပါးသွားပြီးနောက် နာနီချန်ဟာ သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာပဲ။

ပိုင်ကျင်းက သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ရွှယ်ပင်းဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ ချောင်လဲ့ကိုတော့ တမင်လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်။

"ကားနဲ့ပဲ ခရီးထွက်မယ်။ ကားမောင်းသွားကြမယ်။"

အဲဒီကားကို ကျူးထင်ရဲ့ အကြိုက်ကို လိုက်လျောပေးဖို့ ဝယ်ထားခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ကြိမ်ပဲ အသုံးပြုခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ အသုံးဝင်လာပြီပေါ့။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့ ပါးစပ်က အိုပုံစံဖြစ်သွားတယ်။

အရင်တုန်းက သခင်လေး ခရီးထွက်တယ်ဆိုရင် ထင်ရှားတဲ့ ရှုခင်းနေရာတွေကို သွားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံခြားကို အပန်းဖြေခရီးထွက်တာမျိုးပဲ ရှိခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်တိုင်း သခင်လေးဟာ ခမ်းခမ်းနားနား၊ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခရီးသွားလေ့ရှိတယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို အရင်ကတည်းက အားကျခဲ့တာပါ။

ဒီတစ်ခါတော့ ချောင်လဲ့ကိုပါ အဆင်ပြေတဲ့အလုပ်တစ်ခု ရစေဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပြီလို့ သူ ထင်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကားနဲ့ခရီးထွက်မယ်ဆိုတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်းပဲ အေးစက်သွားတယ်။

အခု ခရီးထွက်ကြမယ့်သူ သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သခင်လေးက ဘယ်နေရာကို သွားချင်ချင် ကားမောင်းရမယ့် အလုပ်က သူတို့နှစ်ယောက်ပေါ်ပဲ ကျလာမှာပေါ့။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ကားတွေကို အရမ်းနှစ်သက်ပေမဲ့ ဒီကားနဲ့ ခရီးသွားမယ်ဆိုရင် လမ်းပေါ်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းရမှာပဲ။ အဲဒီလောက်ကြာကြာ ဘယ်သူက သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ ရှုခင်းတွေကြည့်ဖို့တောင် စိတ်ပါနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့ကို လှည့်စားလိုက်ကြတာပဲလို့ ဝမ်ရွှယ်ပင်း ခံစားလိုက်ရတယ်။

ချောင်လဲ့ကတော့ နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်တယ်။ သခင်လေးက ကားနဲ့ခရီးထွက်မယ်လို့ ကြေညာလိုက်တာထက် သူ ပိုစိတ်ဝင်စားနေတာက သခင်လေးရဲ့ သဘောထားပဲ။

သခင်လေးက ဝမ်ရွှယ်ပင်းအပေါ် ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်ထူးခြားတဲ့ သဘောထားမျိုး ပြလာတာလဲ။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကလည်း သခင်လေးကို ဘာမှမမှားယွင်းခဲ့ပါဘူး။

ဒီကိစ္စက သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုထူးဆန်းနေသလို ခံစားရစေပြီး နားလည်ရခက်နေတယ်။

ပိုင်ကျင်းကတော့ အဲဒီအကြောင်းကို မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။

မြေပုံကို ဖွင့်ပြီး သွားမယ့်လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"အရင်ဆုံး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝင်စားကြမယ်။ စားသောက်ဆိုင်ရွေးတာ မင်းတာဝန်ပဲ။ ပြီးရင် ချင်းချွမ်ခရိုင်ကို သွားမယ်။"

"ရှန်းကျစ်စားသောက်ဆိုင်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

ချောင်လဲ့က သခင်လေးရဲ့ အကြိုက်ကို စဉ်းစားလိုက်တယ်။ သခင်လေးက သူ့ကို မကြိုက်မှန်းသိထားတာကြောင့် သူ့အကြံကို အတင်းမတင်ပြတော့ဘူး။ သူလုပ်ရမယ့်အလုပ်က ကားကို စိတ်ချလက်ချ မောင်းပေးဖို့ပဲလေ။

"မင်းသဘောပဲ။"

ပိုင်ကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ မှီထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး စဖတ်တော့တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက မျက်လုံးပြူးသွားပြီး စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး အံ့ဩသွားတယ်။

ချင်းချွမ်ခရိုင်ဆိုတာ D မြို့နဲ့ မဝေးလှတဲ့ ပထမဆုံးမြို့ငယ်လေးပဲ။ သူတို့ အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်ကြမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ တွေးနေပါစေ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပြန်ဖြေပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ စိတ်ကတော့ စာအုပ်ထဲကို အပြည့်အဝ ရောက်နေပြီ။ တကယ်ပြောရရင် ဒီစာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းဟာ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဖတ်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းသလို ထင်ရပေမဲ့ စာရေးသူရဲ့ မှော်ဆန်လှတဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကိုတော့ သူ လေးစားမိတယ်။

အခု သူ့အနေနဲ့ နေရာလွတ်ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်ပေမဲ့ လူတွေကတော့ အဲဒီထဲကို ဝင်လို့မရသေးဘူး။

ကံကောင်းတာက စိတ်စွမ်းအားကိုတော့ အဲဒီထဲမှာ အသုံးချနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် နေရာကျယ်ကြီးတွေကို မြင်ရုံပဲမြင်ပြီး ဘာမှအသုံးမချနိုင်ဘူးဆိုရင် တကယ်စိတ်ပျက်စရာကောင်းမှာပဲ။

ဒါ့အပြင် သူ ဒီဝတ္ထုထဲကနေ စိတ်ကူးသစ်တွေ ရှာဖွေချင်သေးတယ်။ တစ်ခါတလေ ဇာတ်ကောင်တချို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကနေတစ်ဆင့် သူ့အတွက် အောင်မြင်မှုအသစ်တစ်ခု ရလာနိုင်တာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အနားမှာရှိနေတော့ ဆေးပညာစာအုပ်တွေကို စိတ်အေးလက်အေး ဖတ်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ညဘက် အခန်းထဲပြန်ရောက်မှပဲ ဖတ်ရတော့မယ်။

ဒီနေရာကနေ ဟွမ်ရှန်အထိ သွားရမယ့်ခရီးကလည်း အတော်ဝေးတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းရင်း သွားမယ်ဆိုရင် ဟွမ်ရှန်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အားအင်စီးဆင်းရာ အချက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေလောက်ပြီလို့ သူ ထင်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်က သွေးကြောစွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ အစအဆုံး နားလည်နိုင်လောက်တယ်။

ရှန်းကျစ်စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်တာနဲ့ ချောင်လဲ့က အရင်ဆုံး ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သခင်လေးကို အရင်ဆင်းစေတဲ့ပုံစံနဲ့ ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။

ပိုင်ကျင်းက ဒီလိုဆက်ဆံခံရတာနဲ့ အသားကျနေပြီးသားပါ။ သူ ကားထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တင့်တယ်ကျော့ရှင်းနေပြီး အဝတ်အစားတွေကလည်း ကိုယ်နဲ့အံကိုက် ချုပ်လုပ်ထားတာကြောင့် သပ်ရပ်ခန့်ညားနေတယ်။ ကိုယ်နေဟန်ထားကလည်း မြင့်မြတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေတယ်။

သူ့မျက်နှာက ဖြူဝင်းကြည်လင်နေပြီး အေးစက်မာနကြီးတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း တခြားသူတွေကို အထင်မကြီးတဲ့ မာနတစ်မျိုး ရှိနေတယ်။

သူ့ရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို လျှော့ချပြဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး လုံးဝမရှိဘူး။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းတောင် သူ့ကို ချီးကျူးမိတယ်။

တကယ့်မျိုးရိုးမြင့်သူဆိုတာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သာမန်လူတွေကတော့ ဒီလိုထူးခြားတဲ့ ကျက်သရေမျိုးကို အတုယူဖို့တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။

ပိုင်ကျင်းက ပထမထပ်ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်ရုံနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားခဲ့တယ်။

သူ့ကို သိတဲ့သူတွေက အပြုံးတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်လာကြတယ်။

"သခင်လေးကျင်း၊ မင်္ဂလာပါ။"

ပိုင်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပဲ လှေကားကနေ အပေါ်ထပ် သူ့ရဲ့သီးသန့်ခန်းဆီ တက်သွားခဲ့တယ်။

အရင်ဘဝတုန်းက သူ ဘာလို့ လူအုပ်ကြားထဲမှာ နေရတာကို ဒီလောက်နှစ်သက်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုကို လူတိုင်းသိအောင် အမြဲပြသနေခဲ့တယ်။ မာနကြီးမှုဆိုတာ သူ့အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသလိုမျိုးပေါ့။

ပိုင်ကျင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားမှုကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။

သူ့အဖေက ဘယ်လောက်ပဲ အာဏာရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေပါစေ၊ အမှန်တရားကတော့ သူဟာ တရားမဝင် သားတစ်ယောက်ပဲလေ။

"သခင်လေးကျင်း၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။"

ရွှေရောင်သတ္တုဘောင်တပ် မျက်မှန်ကို တပ်ထားတဲ့ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ကြော့ရှင်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူတို့ဆီ လျှောက်လာရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

ပိုင်ကျင်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

အဲဒီအမျိုးသားကတော့ ပိုင်ကျင်းရဲ့ အေးစက်တဲ့ သဘောထားကို ဂရုမစိုက်ဘူး။

သူက အသာအယာ ရယ်မောပြီး ပြောလာတယ်။

"သခင်လေးကျင်း၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် သခင်လေး ပို့ပေးခဲ့တဲ့သူက ထွက်သွားပါပြီ။ အဲဒီတုန်းက သူက သခင်လေးရဲ့ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို တောင်းခဲ့ပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျွန်တော် မပေးရဲခဲ့ဘူး။ အခု ထမင်းစားဖို့ လာတာလား။ ကျွန်တော်လည်း အတူတူ လာထိုင်လို့ရမလား။"

ပိုင်ကျင်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။

ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲ။

ချောင်လဲ့က အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ကို သတိပေးလိုက်တယ်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ စနေနေ့က ဟုန်လိုင်လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်လေ။"

ဟုန်လိုင်လမ်းလား။ ဘယ်သူလဲ။

ပိုင်ကျင်းက ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှမမှတ်မိဘူး။

သူတို့အတွက်တော့ အဲဒီအဖြစ်အပျက်က ရက်အနည်းငယ်ပဲ ကြာသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ ငါးနှစ်လောက် ကြာခဲ့ပြီလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့တနင်္ဂနွေနေ့ကမှ အိပ်ရာက နိုးလာခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက အဖြစ်အပျက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနိုင်မှာလဲ။

"သခင်လေးကျင်းက မေ့သွားပုံရတယ်။ ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်မပေးခဲ့မိတာ။ သခင်လေးတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့‌သေးတာပါ။"

ဟယ်ယုံက အသာအယာ ပြုံးလိုက်တယ်။

ပိုင်ကျင်းဆီက အဖြေမရခဲ့ပေမဲ့ သူ့အနေနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ အရှက်ရသွားပုံ မပေါ်ဘူး။ အဲဒီအစား သူ့စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေသလိုမျိုးပင်။