“သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ” ဝမ်ရွှေ့ပင်းက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်နေပြီး ကားမောင်းချင်လွန်းလို့ မျက်လုံးတွေက လမ်းပေါ်က ကားတွေကို လိုက်ကြည့်နေတယ်။

“အရင် ကားမောင်းထွက်လိုက်ဦး။”

ပိုင်ကျင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံနဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နောက်ခုံကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။ ဝမ်ရွှေ့ပင်းရဲ့ အမြဲတမ်းနေရောင်လို တောက်ပနေတဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေတောင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်သွားတယ်။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းကတော့ ပါးစပ်ထောင့်ကို ကွေးညွတ်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့ကိုလှည့်ကြည့်ရင်း ဓာတ်ငွေ့နင်းလိုက်တာနဲ့ Limited Edition Porsche ကားလေးဟာ အရှိန်နဲ့ ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။

လမ်းပေါ်ရောက်တော့ ပိုင်ကျင်းက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းနက်နက်တွေထဲမှာ အတွေးတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။

ရှောင်ဆာနဲ့ မတွေ့ခင်မှာပဲ ကိုယ့်အဖွဲ့ကို အရင်စုစည်းထားနိုင်ရင် ကောင်းမယ်လို့ သူတွေးလိုက်တယ်။ သူ့မှာ အရာဝတ္ထုတွေ သိမ်းဆည်းထားနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုရှိပြီး စားဝတ်နေရေးအတွက်လည်း စိတ်ပူစရာမလိုပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာတော့ ဇွန်ဘီတွေက ကမ္ဘာအနှံ့ လျှောက်သွားနေကြမှာပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

“Gold Coast ကိုသွားမယ်။”

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းက သူတို့သွားရမယ့်နေရာကို ပြောလိုက်တယ်။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပေမဲ့ သူက ကားကို ကွေ့လိုက်ပြီး Gold Coast ဘက်ကို အရှိန်မြှင့်မောင်းသွားတယ်။

ပိုင်ကျင်းက ဒီလူ့အကြောင်းတွေးရင်း ရယ်ချင်သွားတယ်။ အမြဲတမ်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်တတ်ပြီး တောင်တစ်လုံးလို ခိုင်မာတဲ့ ဒီလူက ကားလေးတစ်စီးကြောင့် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမထင်ထားခဲ့ဘူး။

ကားတစ်စီးပဲရှိတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ နောက်ကျရင် ဒီကားကို သူ့အား ခဏမောင်းခွင့်ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား။ မဟုတ်ရင်လည်း ကားပြင်နည်းပညာ သင်ယူခိုင်းရင်ကောင်းမယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကားပြင်တတ်တဲ့လူတွေက အလွန်အသုံးဝင်တဲ့ အရည်အချင်းရှင်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။

Gold Coast ကို ရောက်တဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းက ကားပေါ်ကတောင် မဆင်းဘူး။ ပိုက်ဆံအိတ်ကိုသာ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“အခန်းနှစ်ခန်းယူလိုက်။”

ဝမ်ရွှေ့ပင်းက လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်။ မကျေမနပ်နဲ့ Porsche ကားလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ပြီးမှ ကားတံခါးကို ဖွင့်ဆင်းသွားတယ်။ သူ့ချောမောတဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ မကျေနပ်မှုတွေ အပြည့်ပဲ။ ဒီဘဝက တကယ်ကို အရင်ဘဝနဲ့ မတူတော့ဘူးလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ညည်းတွားနေမိတယ်။ သူ့သခင်လေးကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး တင်းမာလာသလိုပဲ။

ပိုင်ကျင်းကတော့ သူ့ကိုတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဟာ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ သူသိတယ်။ မဟုတ်ရင် အဲဒီတုန်းက ချန်နန်နီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်ပြေးခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

အဓိကကတော့ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဟာ သူမအလိုကျ ချုပ်ကိုင်လို့ရတဲ့လူမျိုး မဟုတ်လို့ပဲ။

အခန်းထဲဝင်ပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းက စားစရာမုန့်တွေ အများကြီးယူလာခိုင်းပြီး ဝမ်ရွှေ့ပင်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။ အခုအချိန်မှာ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက လျှို့ဝှက်နေရာရဲ့ အခြေအနေပဲ။

တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်တာနဲ့ ပိုင်ကျင်းက မဆိုင်းမတွပဲ နွေဦးရေတစ်ခွက်ကို ယူသောက်လိုက်တယ်။

“ဂလု… ဂလု…”

ရေသောက်ပြီးတာနဲ့ ရေချိုးခန်းဘက်ကို ချက်ချင်းသွားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေချိုးခန်းတံခါးနား မရောက်ခင်မှာပဲ ဗိုက်ထဲက ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်လာတယ်။

ပိုင်ကျင်းတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေပြန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တုန်ယင်နေတယ်။

“သောက်ကျိုးနည်း!”

သူ ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံစားနေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နွေဦးရေတွေကို ပြန်အန်ထုတ်လိုက်ပြီး အားအင်ကုန်ခန်းသွားသလို ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အားမရှိတော့သလို ခံစားနေရပြီး ဦးနှောက်ထဲမှာလည်း အေးစက်တဲ့လှိုင်းတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲခံနေရသလို နာကျင်လွန်းလို့ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေတယ်။ နားနားမှာလည်း အဆစ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု—

“ပေါက်… ပေါက်…”

ဆိုပြီး မြည်နေသလိုတောင် ကြားနေရတယ်။

ပိုင်ကျင်းက အဝတ်အစားတွေကို အမြန်ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နွေဦးရေကန်ထဲ ဝင်စိမ်လိုက်တယ်။

နာလိုက်တာ… တကယ်ကို နာလွန်းတယ်။

နာကျင်မှုကလွဲလို့ တခြားခံစားချက်တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ ရေကန်ထဲမှာ စိမ်နေရင်း သူ့စိတ်ထဲက စိုးရိမ်မှုတွေဟာ မလိုအပ်ဘူးဆိုတာ သိလာတယ်။ သတိလစ်သွားချင်တဲ့စိတ်တောင် ဒီအချိန်မှာ ဇိမ်ခံခွင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။

အရင်တစ်ခါတုန်းကလည်း သူဟာ သုတေသနဌာနကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ဒီလျှို့ဝှက်နေရာထဲမှာ ပုန်းအောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက နွေဦးရေထဲ ဝင်စိမ်ပြီးနောက် သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ အသစ်မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်လို လန်းဆန်းတက်ကြွနေခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ နွေဦးရေထဲ စိမ်ရတာ ဒီလောက်နာကျင်လိမ့်မယ်လို့တော့ သူတစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဘူး။

နာကျင်မှုကြားထဲမှာ ပိုင်ကျင်းက သူ့အတွင်းအားကို သဘာဝအတိုင်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းစေလိုက်တယ်။ တစ်ပတ်… နှစ်ပတ်… သွေးလည်ပတ်မှုနဲ့အတူ အတွင်းကြောတွေတစ်လျှောက် အားအင်တွေ စီးဆင်းလာတယ်။ သူဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထူးခြားနက်ရှိုင်းတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

၃၆ ပတ်တိတိ လှည့်ပတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မီတာအနည်းငယ်တောင် မလျှောက်ရသေးဘူး။ ပိုင်ကျင်းက ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရွံရှာတဲ့အမူအရာနဲ့ ရေကန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အရင်က ကြည်လင်နေတဲ့ နွေဦးရေတွေဟာ အခုတော့ ညစ်ပတ်နောက်ကျိနေတဲ့ ရွှံ့ရေတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ အနံ့ဆိုးကလည်း အန်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်နေတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အညစ်အကြေးတွေ ကပ်ငြိနေတယ်။

လက်တွေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ မျက်နှာအနှံ့ ညစ်ပတ်နေပြီး အထူးသဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှာ အညစ်အကြေးတွေ ထူထပ်စွာ ကပ်နေတဲ့အတွက် သူ့မျက်နှာအမူအရာကိုတောင် မမြင်ရတော့ဘူး။

ပိုင်ကျင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်တော့ အားအင်အနည်းငယ် ကုန်ခန်းနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်စွမ်းအားအခြေအနေကတော့ ကောင်းနေဆဲပဲ။ အဆင့်တက်သွားတာမျိုး မရှိပေမဲ့ ဦးနှောက်လည်း ထိခိုက်မသွားဘူး။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ဝမ်းသာမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ရေချိုးခန်းသုံး မျက်နှာသုတ်ပဝါ၊ သွားတိုက်တံနဲ့ ခွက်တို့ဟာ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်၊ လေထဲကနေ ပြန်ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေ ပျောက်သွားတာဟာ မျက်စိလှည့်စားမှုတစ်ခုလိုတောင် ထင်ရတယ်။

ပိုင်ကျင်းက အရမ်းပျော်သွားလို့ အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ ရေကန်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ရေကန်ထဲက ရေတွေကို အကုန်ဖောက်ချပြီး ရေပိုက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ရေအပူချိန်ကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအနေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရွှံ့တွေအားလုံးကို သန့်စင်ပစ်ရမယ်။ ပြီးမှ ရေချိုးရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ နွေဦးရေကို ထပ်သုံးလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ သူ့ခံနိုင်ရည်ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီလိုနာကျင်မှုမျိုးကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ခံစားရဖို့တော့ စိတ်မကူးရဲဘူး။

“တော်ပါပြီ… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလိုချင်တော့ပါဘူး။”

ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ သေချာပွတ်တိုက်ဆေးကြောပြီးတဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သန့်ရှင်းသွားတယ်။ ရေချိုးကန်ထဲက ထွက်လာပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ကိုယ်မှာ ပတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ထွက်လာပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ဘေးခန်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။

“ဟယ်လို၊ သခင်လေး အဆင်ပြေရဲ့လား။”

ဖုန်းမြည်တာနဲ့ ဝမ်ရွှေ့ပင်းရဲ့ စိုးရိမ်တကြီးမေးသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

“အေး၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ငါ့အတွက် အဝတ်တစ်စုံနဲ့ စားစရာတွေ ယူလာပေးဦး။”

ပိုင်ကျင်းက အခန်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ လွတ်သွားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ဒါဇင်လောက်နဲ့ စာတိုတချို့ ရှိနေတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က အချိန်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ၂၀၁၉ ခုနှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၃ ရက်၊ မနက် ၁၁ နာရီ ၅၃ မိနစ် ဖြစ်နေတယ်။

သုံးရက်တောင် ကုန်သွားပြီပဲ။ ဒါကြောင့် ဗိုက်က ဒီလောက်ဆာနေတာကိုး။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ချက်ချင်းလာပို့ပေးပါ့မယ်။”

ဖုန်းချပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းက သူ့ဖုန်းထဲက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

မသိတဲ့နံပါတ်သုံးခု၊ ချန်နန်နီက ငါးကြိမ်၊ သူ့အဖေက နှစ်ကြိမ်၊ သူ့အဖေရဲ့ အတွင်းရေးမှူး ကျူးထင်က သုံးကြိမ်နဲ့ ဟယ်ယုံက တစ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ထားကြတယ်။

ပိုင်ကျင်းက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး စာတိုတွေကို ဆက်ဖတ်လိုက်တယ်။

ပထမစာတိုက—

“ဘဏ်အကောင့်နံပါတ် ၈၀၂၈ ထဲကို မင်းရဲ့အကောင့်အတွက် ငွေသန်း ၃၀ ရောက်ရှိပြီးပါပြီ။ ငွေလက်ခံရရှိကြောင်း စစ်ဆေးပေးပါ။”

ပိုင်ကျင်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သူမျှော်လင့်ထားပြီးသားပါပဲ။ အဲဒီမိန်းမသာ ဝင်မပါလာရင် သူ့အဖေဟာ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ရက်ရောခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေနဲ့ နောက်စာတိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ပိုင်ကျင်း၊ မင်းမှာ ၁၅ မိနစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ အခုချက်ချင်း မလာရင် ငါတို့ လမ်းခွဲမယ်။ — ကျူးထင်”

“ဟား!”

ပိုင်ကျင်းက ဖုန်းကို ဘေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေက အေးစက်သွားတယ်။

အဲဒီမိန်းမကတော့ တကယ်ပါပဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလူမျိုးကို သဘောကျခဲ့မိတာလဲ။

သူမရဲ့ “ငါက ဘုရင်မပဲ” ဆိုတဲ့ အမူအရာမျိုး မရှိခဲ့ရင် ဝမ်ရွှေ့ပင်းဟာ ဇွန်ဘီရဲ့ ကုတ်ခြစ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချန်နန်နီက ဝမ်ရွှေ့ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့ကို သူ့ကို ကာကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ လွှတ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ပိုင်ကျင်းဟာ ကျူးထင်နဲ့အတူ ထွက်ပြေးချင်ခဲ့တာပဲ။

သူဟာ ကျူးထင်ကို အစစ်အမှန်ချစ်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ကျူးထင်က စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီး သူမကို လက်မလွှတ်ချင်တဲ့ ဝမ်ရွှေ့ပင်းနဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ရာကနေ ဝမ်ရွှေ့ပင်း ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျူးထင်က သူနဲ့အတူ မလိုက်ခဲ့ဘူး။

ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဟာ သူ့အချိန်တွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဟာ ဇွန်ဘီရဲ့ ကုတ်ခြစ်ခံထားရလို့ပဲ။

ဒါကြောင့် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး ကိုယ့်အသက်ကိုပါ လောင်းကြေးထပ်ကာ ချောင်လဲ့နဲ့အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ချောင်လဲ့က ပိုင်ကျင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ပိုင်ကျင်းဟာ ရှောင်ဆာနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တာပါပဲ။

ဒီဘဝမှာ ရှောင်ဆာဟာ သူ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော စွဲလမ်းမှုလို့ ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲဒီအရာအားလုံးအတွက် အပြစ်ရှိသူက ဝမ်ရွှေ့ပင်းပဲလို့ ပိုင်ကျင်းက ထင်ခဲ့တယ်။

ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်းမှာ ဝမ်ရွှေ့ပင်းနဲ့အတူ နေထိုင်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသက်အန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ဆာရဲ့ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်လာမယ်ဆိုရင်တော့…

ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ မှောင်မိုက်သွားတယ်။ သူဟာ နှလုံးသားမဲ့ပြီး အေးစက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ နေရာအနည်းငယ်လေးပဲ ရှိပြီး အဲဒီနေရာလေးကို ရှောင်ဆာတစ်ယောက်တည်းကသာ ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဆိုရင်တော့ အဲဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပိုင်ကျင်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဟာ အဲဒီအချိန်တုန်းက သတ္တိရှိရှိနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ ဘယ်တော့မှ တွေဝေမနေတတ်တဲ့ သူ့အကျင့်ကြောင့်လားဆိုတာတော့ မသိဘူး။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမဲ့ ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ယုံကြည်နေမိတယ်။

အဲဒီယုံကြည်မှုဟာ ဝမ်ရွှေ့ပင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့လူပီသမှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။

“ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…”

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ပိုင်ကျင်းက အိပ်ရာခင်းကို ကိုယ်မှာပတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့လူကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူ ခဏရပ်တန့်သွားတယ်။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့ဩသွားတဲ့ပုံစံဖြစ်နေပြီး သူ့မျက်နှာကလည်း ချက်ချင်း နီရဲသွားတယ်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့ဩနေတာလဲ။”

ပိုင်ကျင်းကတော့ ရှောင်ဆာတစ်ယောက်ပဲ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတတ်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ တခြားလူတွေလည်း ဒီလိုဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာ သူ မထင်ထားဘူး။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းလက်ထဲက အဝတ်အစားတွေကို ယူလိုက်ပြီး ပိုင်ကျင်းက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ရေချိုးခန်းဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

မှန်ထဲကို သေချာကြည့်လိုက်မှ သူ့အသားအရေဟာ အရင်ကထက် ပိုနူးညံ့လာပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကလည်း ပိုမိုထင်ရှားလှပလာတာကို သတိထားမိတယ်။

ခုနက ရေချိုးထားတာကြောင့် ပါးနှစ်ဖက်က နီမြန်းနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ ကျောက်သလင်းလို အသားအရေမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ ကျောက်စိမ်းနက်လို နက်မှောင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကလည်း ကြည်လင်နက်ရှိုင်းနေပြီး အတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေသလိုပဲ။

အိပ်ရာခင်းကို ကိုယ်မှာပတ်ထားပြီး ရင်ဘတ်တစ်ဝက်လောက် ပေါ်နေတယ်။ ဆံပင်တွေကလည်း စိုစွတ်နေသေးတာကြောင့် သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်က အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတယ်။

ပိုင်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဒီနွေဦးရေမှာ အသားအရေကို ပိုလှပစေတဲ့ အာနိသင်တောင် ရှိနေတာလား။

အဝတ်အစားလဲပြီး ဆံပင်ရှေ့ပိုင်းကို မျက်လုံးပေါ်ကျအောင် ဖြီးချလိုက်တဲ့အခါမှ သူ့စိတ်ထဲ နည်းနည်းသက်သာသွားတယ်။

ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ ဝမ်ရွှေ့ပင်းဟာ တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာထားကလည်း တင်းမာနေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပိုင်ကျင်းကို မကြည့်ရဲသလို ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေတယ်။

ပိုင်ကျင်းကတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေ့လယ်စာဘူးကို ဖွင့်ပြီး အစားအသောက်တွေကို အားရပါးရ စားသောက်လိုက်တယ်။

အခုအချိန်က စောသေးတာကြောင့် စားပြီးတာနဲ့ စတော့ဈေးကွက်ကို သွားဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်။ သူ့အဖေကို စတော့ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တယ်လို့ ပြောထားခဲ့တာကလည်း လိမ်ညာတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနှစ်အတွင်း စတော့ဈေးကွက် ဘယ်လိုပြောင်းလဲမယ်၊ ဘယ်ရှယ်ယာတွေ ဈေးတက်မယ်၊ ဘယ်ရှယ်ယာတွေ ဈေးနှစ်ဆဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူသိထားတယ်။

သူ့အဖေက ငွေအလုံအလောက် ပေးထားပေမဲ့ အဲဒီပမာဏက သူလိုချင်တဲ့အရာတွေအတွက်တော့ မလုံလောက်သေးဘူး။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အံ့ဩစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် သခင်လေးရဲ့ အသွင်အပြင်က အရင်နဲ့ မတူတော့တာပဲ။ သခင်လေးဟာ ရက်အနည်းငယ်လောက် အစာမစားထားရသလိုတောင် ဖြစ်နေတယ်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် သခင်လေးဟာ အရင်ကတည်းက မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်ထားတတ်တယ်။ အခုလို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အခန်းထဲက မထွက်လာဘဲ ဖုန်းလည်း မကိုင်ဘူးဆိုရင် ချန်နန်နီက ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတွေကို အခန်းတံခါး ဖျက်ဖွင့်ခိုင်းလောက်ပြီ။

တကယ်တော့ ပိုင်ကျင်းဟာ ချန်နန်နီ ဝင်စွက်ဖက်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့သာ လူမြင်ကောင်းအောင် စားစရာနည်းနည်း ဝယ်ထားခဲ့တာပါ။ အခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက အခုအချိန်အထိ သူတကယ်စားထားတာဆိုလို့ နွေဦးရေတစ်ခွက်ပဲ ရှိတယ်။

အစားစားပြီးတာနဲ့ ပိုင်ကျင်းက အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ဝမ်ရွှေ့ပင်းကို စတော့အိတ်ချိန်းဆီ တိုက်ရိုက်မောင်းပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေမိတယ်။ သခင်လေးဟာ အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူးလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေရတယ်။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ စိတ်ကတော့ အလွန်ရှင်းလင်းနေတယ်။ အရင်ဘဝတုန်းကသာဆိုရင် စတော့ဈေးကွက်လို နေရာမျိုးကို သူဘယ်တော့မှ သွားကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဝမ်ရွှေ့ပင်းက သူ့ကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလည်း မဆန်းပါဘူး။

နေ့လယ် ၁ နာရီခွဲတိတိမှာ ပိုင်ကျင်းဟာ စတော့အိတ်ချိန်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အဆင့်မြင့်ဖောက်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် VIP အခန်းထဲကို တိုက်ရိုက်ဖိတ်ခေါ်ခံခဲ့ရတယ်။

လိုအပ်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေအားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းက ငွေသန်း ၂၀ ကို စတော့ရှယ်ယာတွေ ဝယ်ဖို့ ထည့်လိုက်တယ်။ သူ့အရင်ဘဝကတည်းက မှတ်မိနေတဲ့ ရှယ်ယာတချို့ကို ရွေးဝယ်ခဲ့တာပါ။ ကျန်တဲ့ ငွေသန်း ၁၀ ကိုတော့ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းဝယ်ယူဖို့ အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ငွေမလောက်တော့ရင် စတော့ရှယ်ယာကနေ ရလာမယ့်အမြတ်ကို ပြန်သုံးမယ်လို့ သူတွေးထားတယ်။

အဲဒီနောက် ဝမ်ရွှေ့ပင်းကို ကားမောင်းခိုင်းပြီး D City မှာ အကြီးဆုံးစာအုပ်ဆိုင်ကို သွားခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းက ဟင်းချက်နည်းစာအုပ်တွေ၊ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအကြောင်း ရေးထားတဲ့စာအုပ်တွေ၊ ဆေးဖော်စပ်နည်းနဲ့ ဆေးပညာဗဟုသုတတွေ စုစည်းထားတဲ့ စာအုပ်ကြီးတွေကို ဝယ်ယူခဲ့တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ လက်လုပ်စက်ပစ္စည်းတွေ၊ စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံနဲ့ နည်းပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သေးတယ်။

လူကြိုက်အများဆုံး စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတွေကိုတောင် အမြောက်အမြား ဝယ်ယူခဲ့တာပါ။

သူ ဝယ်ယူသွားတဲ့ စာအုပ်ပမာဏက အလွန်များလွန်းလို့ အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခန်းလုံး ပြည့်သွားနိုင်လောက်တယ်။

ဝမ်ရွှေ့ပင်းကတော့ အံ့ဩလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။

သခင်လေးက လူတစ်ယောက်နဲ့ စိတ်ချင်းလဲသွားတာများလား။

သူ့သခင်လေးက ဘယ်တုန်းက စာဖတ်တာကို ဝါသနာပါသွားတာလဲ။ နောက်ပြီး ဒီစာအုပ်တွေကလည်း ဘာတွေလဲ။ ဒီလောက်များတဲ့ စာအုပ်တွေကို သခင်လေးက တကယ်ဖတ်နိုင်လို့လား။