ဓာတ်ခွဲခန်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ စမ်းသပ်ကိရိယာမျိုးစုံနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သံမဏိနံရံတွေကလည်း ခံတပ်ကြီးတစ်ခုလို ခိုင်ခံ့နေသည်။

အဲဒီဓာတ်ခွဲခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာတော့ ပိုင်ကျင်းဟာ လက်ခြေတွေကို သတ္တုချည်နှောင်ကြိုးတွေနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသလို တည်ငြိမ်နေသည်။

သုတေသီတွေက အသစ်တီထွင်ထားတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထိုးသွင်းနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မလို စူးရှပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြီးက သူ့ဆီ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ နုနယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးဟာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေခဲ့သည်။

သုတေသီတွေကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေကြသည်။

“မြန်မြန်လုပ်! မြန်မြန်! တုံ့ပြန်မှုရှိလာပြီ။ ဆေးပမာဏကို ထပ်တိုးလိုက်!”

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး နောက်ထပ်ဆေးတစ်လုံးကို ပိုင်ကျင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထပ်မံထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ပိုင်ကျင်း ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်နေပါစေ သူတို့အတွက်တော့ သူဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အေးစက်စက် စမ်းသပ်ကိရိယာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်အထိ စိမ့်ဝင်လာတဲ့ နာကျင်မှုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ။

ပိုင်ကျင်းဟာ နာကျင်မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားရင်း ရုန်းကန်နေခဲ့သည်။ ရုန်းကန်မှုကြောင့် သူ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေမှာ အနာတရတွေ အပြင်းအထန် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသားတွေကွဲထွက်ကာ အရိုးတွေတောင် မြင်နေရသည်အထိ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။

သွေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ် စီးကျလာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ပိုင်ကျင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ့အသိစိတ်က အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်မသွားခင် သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒီလိုနည်းနဲ့ သေသွားရတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... အချိန်ကိုသာ နောက်ပြန်လှည့်လို့ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။

မျက်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းဟာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက ရင်းနှီးသလိုလို၊ မရင်းနှီးသလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အလွန်ဇိမ်ခံထားတဲ့ အခန်းကျယ်ကြီး။

ဒီအခန်းဟာ တစ်ချိန်က သူအနှစ်သက်ဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ နေရောင်တောက်တောက်တွေက မှန်တံခါးကြီးကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာပြီး အပြင်ဘက်က ပန်းပင်တွေနဲ့ မြက်ခင်းတွေဆီက လတ်ဆတ်တဲ့ ရနံ့တွေကိုပါ သယ်ဆောင်လာသည်။

အရာအားလုံးဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်က သူနေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ကျင်းဟာ တောင့်တင်းနေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးလို ဖြူဖွေးချောမွေ့နေတဲ့ သူ့လက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်နေမိသည်။

ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသားအရေတွေ မရှိတော့ဘူး။ အမာရွတ်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဆေးထိုးအပ်ရာတွေတောင် တစ်စက်မှ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ မေ့လို့ရနိုင်ပါ့မလား။

သတိလစ်မသွားခင်အချိန်အထိ ဒီလက်နှစ်ဖက်လုံးဟာ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာကို သူကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။

ဒါ အိပ်မက်များလား။

ပိုင်ကျင်းဟာ စိတ်ထဲမှာ မသဲမကွဲ တွေးလိုက်မိသည်။

အပြင်ဘက်က အပင်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ကူးထဲမှာ အမြဲတမ်း ပြန်မြင်ချင်နေခဲ့တဲ့ အတိတ်ကမ္ဘာလေးထဲကို ရောက်နေပြီလို့ ထင်မှတ်နေမိသည်။

ဒီနေရာဟာ သူခုနစ်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက် နေထိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းတွေတောင် အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ကျင်းဟာ တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်ကိုထူလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတစ်ခုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လာခဲ့သည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ဒီနာကျင်မှုကို သူဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပေ။

သူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကုန်ရိုက်ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ...

ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ သူအရင်က အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ဖုန်းဟောင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရိုးအဆစ်တွေထဲအထိ နာကျင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနိုင်နိုင်ထိန်းရင်း ကုတင်ပေါ်ကို တုန်တုန်ယင်ယင် တက်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်က ရက်စွဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ...

၂၀၁၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၃၁ ရက်။

“ဖျတ်!”

ဖုန်းဟာ သူ့လက်ထဲကနေ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ပိုင်ကျင်းဟာ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို ကုတင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်လျက်သား လဲကျသွားသည်။

ရုတ်တရက် သူဟာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလာခဲ့သည်။ နောက်တော့ ရယ်သံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး မျက်ရည်တွေကလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့သည်။

ရယ်မောရာကနေ ငိုကြွေးလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေမိသည်။

သူ့ရဲ့ ငိုကြွေးသံတွေက အခန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့မလို ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ မတရားမှုတွေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ၊ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို အခုမှပဲ အားလုံးပြန်လည် ဆေးကြောပစ်နေသလိုပါပဲ။

ငိုရတာ ပင်ပန်းသွားတဲ့အခါမှ ပိုင်ကျင်းဟာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဗိုက်ဆာနေပြီဆိုတာ သတိထားမိသွားသည်။

စိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းထဲမှာ နောက်ထပ် ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ခေါင်းမူးဝေမှုကပါ ပြင်းထန်စွာ တွဲပါလာခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ အလွန်ပြင်းထန်နေခဲ့တာကြောင့် ဒီနာကျင်မှုကို သူ သေချာသတိမထားမိခဲ့ပေ။

အခုတော့ သူဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင် အချိန်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။

ဒါဆို ဒီခေါင်းကိုက်ဝေဒနာက ဘာကြောင့် ဖြစ်နေရတာလဲ။

အင်စတီကျုမှာ ဆေးထိုးခံခဲ့ရတုန်းကလို တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီး အားအင်အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသလို မူးဝေနာကျင်နေတာမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ကျင်းဟာ အတွေးတစ်ချက်နဲ့တင် သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားအဆင့်ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အဆင့် 0။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ စိတ်စွမ်းအားအသုံးပြုသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပဲ။

ဒီအချက်ကို သိလိုက်ရတာနဲ့ ပိုင်ကျင်းဟာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ရင်ထဲက ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ခဏဖယ်ထားပြီး စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်ခဲ့တာတောင် ကံကောင်းလွန်းနေပြီပဲ။ ဒီထက်ပိုပြီး လောဘကြီးနေဖို့ မသင့်တော့ပေ။

အခုအချိန်က ၂၀၁၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၃၁ ရက်နေ့။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် မစတင်ခင် တစ်နှစ်တိတိ အချိန်ကျန်သေးသည်။

ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး လုပ်နိုင်သေးသည်။

ပြီးတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြမှာ မဟုတ်လား။

ရှောင်ဆာ လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူနဲ့ပေါ့။

ရှောင်ဆာအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေဟာ အခုထိ ရှုပ်ထွေးနေဆဲပဲ။ အဲဒီခံစားချက်က ဘာလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောတတ်သေးပေ။

ရှောင်ဆာဟာ သူ့အတွက် အသက်စွန့်ပေးခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းကတောင် ပိုင်ကျင်းဟာ အဲဒီအဖြစ်မှန်ကို ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းအကြောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က မေးလာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ သူ တုံ့ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့ရဲ့ အဖြေက တစ်ခုပဲ ရှိသည်။

ရှောင်ဆာကို ပြန်ရှာဖို့။

ဒီအရာဟာ သူ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ ဖြေဖျောက်လို့မရတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် ရှောင်ဆာရဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် တန်ဖိုးအရှိဆုံး အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဆာဟာ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ကိုက်ဖြတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ပိုင်ကျင်းရဲ့ နှလုံးသားဟာ နာကျင်မှုကြောင့် ကျုံ့ဝင်သွားသလို ခံစားရသည်။

အဲဒီနာကျင်မှုဟာ အရိုးထဲအထိ၊ နှလုံးသားထဲအထိ၊ အဆုတ်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

နာကျင်လွန်းတာကြောင့် သူ အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတွေကိုတောင် မေ့လျော့သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာက ရှောင်ဆာက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ အချိန်ပဲ ဖြစ်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှောင်ဆာက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာဟာ ပိုင်ကျင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်အာကာသနယ်မြေစွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

အဲဒီကာလတုန်းက အာကာသနယ်မြေစွမ်းရည်ရှိသူတွေဟာ လူအများအတွက် အရေးမပါတဲ့သူတွေ မဟုတ်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်က တန်ဖိုးကြီးမားလွန်းတာကြောင့် အကူအညီရဖို့အတွက်တောင် ကြီးမားတဲ့ အဖိုးအခကို ပေးဆပ်ရတတ်သည်။

ပိုင်ကျင်းကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ရှောင်ဆာဟာ သူ့ရဲ့ အာကာသနယ်မြေထဲက သိုလှောင်နိုင်စွမ်း တစ်ဝက်နီးပါးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ပိုင်ကျင်းဟာ ရှောင်ဆာတို့အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေခဲ့သည်။

သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အစား သူ့ကို ကယ်တင်ပေးတာဟာ သူတို့လုပ်ပေးသင့်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်လည်း အဖိုးအခ ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ!”

လို့တောင် မာနတကြီး ပြောခဲ့သေးသည်။

ပြီးတော့ သူ့ကို မြို့တော် ဘီမြို့အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုရင် သူ့အဖေက သူတို့ကို ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပေးချေလိမ့်မယ်လို့လည်း ကြွားဝါခဲ့သည်။

အခု ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီတုန်းက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးပြီး မာနထောင်လွှားနေခဲ့တဲ့ ပိုင်ကျင်းဟာ တကယ်ကို စက်ဆုပ်စရာကောင်းခဲ့သည်။

ဒါကြောင့်လည်း ရှောင်ဆာဟာ သူ့ကို အသက်နဲ့ရင်းရမယ့် အခြေအနေတွေဆီ အကြိမ်ကြိမ် တွန်းပို့ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို ပြန်လည်ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ပိုင်ကျင်းဟာ ရှောင်ဆာကို အလွန်မုန်းတီးခဲ့သည်။

အခု ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်ဆာဟာ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အအေးမိအောင်၊ အစာငတ်အောင်တော့ ဘယ်တုန်းကမှ မထားခဲ့ဖူးပေ။

ပိုင်ကျင်းဟာ သစ္စာဖောက်ခံရမှုတွေနဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွေကို မကြုံတွေ့ရသေးခင်က ရှောင်ဆာရဲ့ မကောင်းတဲ့အချက်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် ပြုခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတွေကိုတော့ လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

အဲဒါကြောင့်ပဲ ရှောင်ဆာ သေဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ သူဟာ အဖြစ်မှန်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဆာလို လူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ။

အဲဒါက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပဲ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အစားအစာတွေ ရှားပါးလာပြီး နေရာတစ်ခုကနေ တစ်ခုကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့အခါမှသာ သူဟာ ရှောင်ဆာရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာတော့ အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ အစားအစာတစ်ဘူးလေးအတွက်တောင် လူတွေဟာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေကြရသည်။

အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာမှ ရှောင်ဆာက သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်အထိ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ပိုင်ကျင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ရှောင်ဆာဟာ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိချင်ရုံတင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သလို စကားနဲ့လည်း မကြာခဏ ထိုးနှက်တတ်ခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲကိုတောင် သူ့ကို မကြာခဏ တွန်းပို့ပြီး သူ မခံနိုင်တော့တဲ့အချိန်မှ ပြန်လည်ကယ်တင်ပေးတတ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ရှောင်ဆာဟာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်နစ်နာအောင် ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့သလိုပင်။

ရှောင်ဆာ သေဆုံးသွားပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့ကို အထူးတလည် ကျေးဇူးတင်မိခဲ့သည်။

သူဟာ နောက်ထပ် စွမ်းရည်အသစ်တွေကို မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဆာရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှင်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေကြောင့်သာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရတဲ့ အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဲဒီအဖွဲ့အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အေးစက်စူးရှတဲ့ အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အဲဒီအဖွဲ့ထဲကို ဝင်တုန်းက သူဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အစာမငတ်ရဖို့တစ်ခုတည်းကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူ့တာဝန်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်ဖြတ်ရတဲ့ ရှေ့တန်းမှာတောင် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

အဖွဲ့သားတွေက သူ့ကို မယုံကြည်ကြဘူးဆိုရင်တောင် သူဟာ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

အဖွဲ့ကနေ အထုတ်ခံရမှာကို သူ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ရတာကို သူ တကယ်ပဲ ကြောက်နေခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း သတိကြီးကြီးနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ဘယ်အချိန်မှာ သေဆုံးသွားမလဲဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

နည်းနည်းလေး သတိလွတ်သွားတာနဲ့ နောက်တစ်နေ့ရဲ့ နေရောင်ကိုတောင် မြင်ခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ အမြဲတွေးနေခဲ့သည်။

ဒီလိုနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခဲ့တဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အာကာသနယ်မြေစွမ်းရည်ဟာ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာခဲ့သည်။

အာကာသနယ်မြေထဲမှာ မြေယာတွေ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက အဖွဲ့သားအားလုံးဟာ သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ဟာ အာကာသနယ်မြေထဲမှာ စိုက်ပျိုးပြီး သီးနှံတွေ ရိတ်သိမ်းနိုင်ကြတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ကျင်းကလည်း နောက်ဆုံးတော့ သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

B မြို့မှာ နေထိုင်ခွင့်ရဖို့အတွက် သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟာ ပိုင်ကျင်းကို စမ်းသပ်ရေးအင်စတီကျုဆီ ရောင်းစားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

အဲဒီကာလအတွင်း သူခံစားခဲ့ရတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခတွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ပိုင်ကျင်းရဲ့ စိတ်ဟာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပြင်းထန်တဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက သူ့ရင်ထဲကနေ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး သွေးကြောတိုင်း၊ ဆဲလ်တိုင်းထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲမှာ နာကျင်မှုတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပိုင်ကျင်းဟာ အတွေးနက်ထဲကနေ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ခါးသီးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ်ခါတလေတော့ အင်စတီကျုမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်ဆိုးတွေကိုတောင် ကျေးဇူးတင်သင့်သလားလို့ သူ တွေးမိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီအတွေ့အကြုံတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ဟာ အလွန်မြင့်မားလာခဲ့သည်။

အခုလို ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ ခံစားနေရတဲ့အချိန်မှာတောင် သူဟာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သေးသည်။ ဒါကြောင့် အရမ်းစိုးရိမ်နေဖို့ မလိုတော့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်က မသက်မသာဖြစ်နေတာကို သက်သာစေဖို့ ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့ရဲ့ အတိတ်အမှတ်တရတွေကို အစီအစဉ်တကျ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်တာကြောင့် အရင်ဆုံး အစာစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ဖို့ တစ်နှစ်တောင် ကျန်သေးတာပဲ။

အဝတ်အစားတစ်စုံကို အလွယ်တကူ ကောက်ဝတ်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းဟာ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့မှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ မနေနိုင်ဘဲ တွန့်သွားခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက သူ ဒီလိုပုံစံမျိုးကို ဘယ်လိုများ သဘောကျခဲ့ပါလိမ့်။

“သခင်လေး၊ နိုးလာပြီလားရှင့်။ တစ်ခုခု စားချင်ပါသလား။”

အိမ်အကူတစ်ယောက်က သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“အင်း။”

ပိုင်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ ဒီအိမ်အကူကို မှတ်မိနေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်လာတဲ့အခါ သူမဟာ မိသားစုအတွက် စိုးရိမ်တာကြောင့် အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ထွက်သွားပြီးနောက် ဘယ်တော့မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ပိုင်ကျင်းဟာ အေးအေးဆေးဆေး ထမင်းစားခန်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲက ဝန်ထမ်းတွေကလည်း အစားအသောက်တွေကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပေးလာကြသည်။

သူတို့အားလုံး အံ့ဩနေကြပေမဲ့ ပိုင်ကျင်းကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူဟာ အစားအစာတွေကို အလွန်ဆာလောင်နေသူတစ်ယောက်လို အားရပါးရ စားသောက်နေခဲ့သည်။

ပါးစပ်ထဲက အစားအစာတစ်လုပ်ချင်းစီတိုင်းဟာ သူ့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ဗိုက်ပြည့်သွားမှသာ သူဟာ တူတွေကို ချလိုက်သည်။

ပြီးနောက် လက်သုတ်ပဝါနဲ့ ပါးစပ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်ထဲမှာ ကိုယ်ရံတော် ခြောက်ယောက် ရှိနေသည်။ အဲဒီထဲက နှစ်ယောက်ကတော့ သူ့အနီးအနားမှာပဲ အမြဲရှိနေကြသည်။

သူတို့အပြင် အိမ်အကူ သုံးယောက်လည်း ရှိသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ချန်နာနီဆိုတဲ့ အိမ်ထိန်းအမျိုးသမီးကြီးကိုတော့ အခုထိ မတွေ့ရသေးပေ။ ကားမောင်းသမားကလည်း အိပ်နေဆဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ပိုင်ကျင်းဟာ အိမ်ထဲက လူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရတွေကို စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုချင်း ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်သလဲဆိုတာကို စတင်စီစဉ်နေခဲ့သည်။