ပိုင်ကျင်းက ဒီစာအုပ်တွေကို ဝယ်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုက သူတို့ကို လေ့လာဖို့ပဲဖြစ်တာကြောင့် နားမလည်တာ မဆန်းပါဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်လာတဲ့အခါ သူ့အတွက် ထမင်းဟင်းချက်ပေးမယ့်သူ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဟင်းချက်နည်းသင်ယူထားဖို့က မဖြစ်မနေလိုအပ်တဲ့အရာတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ်ဖြည့်နိုင်ဖို့အပြင် ရှောင်ဆာအတွက်ပါ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။

ဒါ့အပြင် ဆေးပညာစာအုပ်တွေကိုလည်း မကြာခဏဖတ်ရှုလေ့လာချင်တယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကောင်းမွန်မှုကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ပိုင်းမှာလည်း သာမန်လူတွေထက် သာလွန်နေတယ်။ ဒါကြောင့် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကို စနစ်တကျ တစ်ပတ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် အစအဆုံးလေ့လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ အားလုံးကို နားလည်နိုင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အဓိကက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာရှိတဲ့ စွမ်းအင်စီးဆင်းရာ အချက်အချာနေရာတွေကို နားလည်ထားဖို့ပဲ။

သူ ဟွမ်ရှန်ကိုလည်း သွားဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ သုတေသီတွေက သူ့ကို အတွင်းအားအသုံးပြုနည်းတစ်မျိုး သင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒီပညာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှသိပ်မသိသေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်မခံချင်ဘူး။

ဟွမ်ရှန်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့အပြင် ဗေဒင်ဟောရာမှာလည်း နာမည်ကြီးတဲ့ သက်ကြီးဇနီးမောင်နှံတစ်တွဲ ရှိခဲ့တာကို သူမှတ်မိနေတယ်။ ကံဆိုးတာက အဲဒီဇနီးမောင်နှံဟာ စိတ်သဘောထားနူးညံ့လွန်းကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းတဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့သားကတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တောင် ထူထောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ သတင်းတွေ ထွက်ခဲ့သေးတယ်။

ပိုင်ကျင်း ဟွမ်ရှန်ကို သွားချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဲဒီဇနီးမောင်နှံကို ရှာဖွေပြီး ရှေးဟောင်းကိုယ်ခံပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အကြောင်းတွေ မေးမြန်းဆွေးနွေးဖို့ပါပဲ။

ဆေးပညာစာအုပ်တွေကို လေ့လာရတာကလည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ချထားဖို့အတွက်ပဲ။ ကိုယ်တိုင်က အခြေခံလေးတောင် မသိထားဘူးဆိုရင် တခြားသူတွေကို မပြောနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ရှက်စရာကောင်းနေမှာပေါ့။

စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတွေကို ပိုင်ကျင်း တွေးမိတာနဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေ အလိုလိုတွန့်သွားတယ်။

ဒီစိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတွေက တကယ်ကောင်းတယ်။ လူတွေရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းဟာ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်ပြောင်းလဲနိုင်သလဲဆိုတာကို ပြသနေသလိုပဲ။

အာကာသစွမ်းအားတွေဟာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ကွဲပြားနိုင်တဲ့အချိန်မှာ အာကာသအစွမ်းကို အသုံးချတဲ့ နည်းလမ်းကို ပထမဆုံး တီထွင်အသုံးပြုခဲ့သူက စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတွေကို အရူးအမူးဖတ်ရှုတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ အတွေးအခေါ်ပိုင်းမှာ နည်းနည်းပေါ့ပေါ့ပါးပါးနိုင်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်လွန်းသူလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။

အာကာသစွမ်းအားကို ရရှိပြီးတဲ့နောက် သူမဟာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမှမယှဉ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက်အဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တယ်။ ချောမောခန့်ညားတဲ့ အမျိုးသားတွေက သူမနောက်ကို အပြိုင်အဆိုင် လိုက်ကြမယ်လို့လည်း တွေးထားသေးတယ်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှမယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာတာမျိုး၊ ချောမောတဲ့ အမျိုးသားများစွာက ဝိုင်းဝန်းချစ်ခင်ကြတဲ့ ဘဝမျိုးကိုတော့ မရရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒီစိတ်ကူးထဲက စွမ်းရည်တွေကို တကယ်တီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ဘဝမှာတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတချို့ကို မဖြစ်မနေဖတ်ထားဖို့ လိုတယ်လို့ ပိုင်ကျင်း ယူဆမိတယ်။ အထူးသဖြင့် မှော်ပညာလောကအကြောင်း အသေးစိတ်ဖော်ပြထားတဲ့ ဝတ္ထုမျိုးတွေကိုပေါ့။

ဒါ့အပြင် ရေရှည်အတွက်လည်း အစီအစဉ်တစ်ခု ချမှတ်ထားဖို့လိုတယ်။

သူ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အရင်ဘဝမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း သုတေသီတွေက သူ့ကို စမ်းသပ်မှုတွေ အဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ သူ့ရဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်သိုလှောင်အာကာသ‌နေရာလွတ် ကြောင့်ပဲ။

ဝမ်တာဟူကတော့ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်တာကြောင့် ဘာတစ်ခုမှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကံကောင်းတာက သူဟာ အကောင်းအဆိုးကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သေးလို့ သူ့ကို အမှန်တရားအားလုံး မပြောပြခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် သုတေသနဌာနကလူတွေဟာ သူ့ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ခွဲစိတ်စမ်းသပ်ကြမှာ သေချာတယ်။

ဝမ်တာဟူဟာ သူ့အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တယ်။ မူလက ကျေးလက်မှာ လယ်ယာလုပ်ကိုင်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ စွမ်းအားတစ်မျိုး နိုးထလာပြီး သူ့ရွာထဲက လူတချို့ကို စုစည်းကာ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ထူထောင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအဖွဲ့ဟာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

ပိုင်ကျင်းက တခြားအရာတွေကို သိပ်မကြောက်ပေမဲ့ အရင်ဘဝတုန်းကလို အဖမ်းခံထားရတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်ရောက်သွားမှာကိုတော့ အကြောက်ဆုံးပဲ။

အချိန်တန်လာတဲ့အခါ ဒီစာအုပ်တွေဟာ နိုင်ငံအတွက် အဖိုးတန်ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ပိုင်ကျင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း ခါးသီးမှုတွေ ရှိနေတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ပစ္စည်းတွေ ကြိုတင်စုဆောင်းထားပါစေ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ကုန်ဆုံးသွားမှာပဲ။

ဒီစာအုပ်တွေကို နေရာလွတ် ထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာ အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားမှ နောင်တရနေလို့လည်း မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ စာအုပ်တွေက နေရာအများကြီးလည်း မယူပါဘူး။

စာအုပ်ဆိုင်ကို စာအုပ်တွေအားလုံး ဟိုတယ်အထိ တိုက်ရိုက်ပို့ပေးဖို့ မှာထားပြီးနောက် ပိုင်ကျင်း နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ညနေ လေးနာရီတောင် ထိုးနေပြီ။

လမ်းခရီးမှာ ပိုင်ကျင်းဟာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့ခုံမှာ အာရုံစိုက်ပြီး ကားမောင်းနေတဲ့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်တယ်။

"နောင်အနာဂတ်မှာ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ပြုံးလိုက်တယ်။ သခင်လေးက သူ့ကို စကားစပြောလာတာကြောင့် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲတောင် မသိဖြစ်သွားတယ်။

"သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးရမှာပေါ့။ ပြီးရင် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့အတူ ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းသွားချင်တယ်။"

"မင်းမှာ ချစ်ရတဲ့သူ ရှိနေတာလား။ ငါတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ချစ်ရတဲ့သူကို သတိရသွားပုံရတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေတောင် နူးညံ့သွားခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းက ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာမှထပ်မမေးတော့ဘူး။ အရင်ဘဝတုန်းက ဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူးလေ။ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရတဲ့အချိန်မှာလည်း အဲဒီအမျိုးသမီးကို မတွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် တခြားသူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားဖို့ စိတ်မရှိခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် သူက မူလမေးခွန်းကိုပဲ ဆက်မေးလိုက်တယ်။

"ငါမေးတာက မင်းအနာဂတ်မှာ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲဆိုတာပါ။ မင်းက ငါ့ကို တစ်သက်လုံး လိုက်ကာကွယ်ပေးနေလို့မှ မဖြစ်တာ။ ဒါနဲ့ မင်းမိဘတွေကရော အခု ဘယ်လိုနေကြလဲ။"

"ကျွန်တော့်မိဘတွေ ဆုံးသွားတာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်တော့်ဦးလေးကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပါ။ အခု သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးရတဲ့အလုပ်ကလည်း ကောင်းပါတယ်။ အလုပ်က လွယ်တယ်၊ လစာလည်းကောင်းတယ်။ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်အောင် ငွေစုလို့ရတာပေါ့။"

"မင်းကတော့ တော်တော်ရိုးသားတာပဲ။"

ပိုင်ကျင်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီလူရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ ရှိနေတာလားလို့တောင် တွေးမိသွားတယ်။

သူတို့ ဘယ်ကိုသွားနေကြတာလဲဆိုတာ မသိတာကြောင့် ပိုင်ကျင်းက ဆက်မေးလိုက်တယ်။

"မင်း ကားပြုပြင်ရေးနဲ့ ကားပြုပြင်မွမ်းမံရေးပညာတွေ သင်ယူချင်လား။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်း အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သခင်လေးက သူနဲ့ စကားစမြည်ပြောနေပါလား။ အရင်ကတည်းက သခင်လေးရဲ့ အမူအရာတွေ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ သူ ခံစားမိခဲ့တာ။ အခုတော့ ပိုလို့တောင် ထူးဆန်းနေပြီ။

အရင်တုန်းက သခင်လေးဟာ သက်တော်စောင့်တွေနဲ့ စကားပြောလေ့မရှိဘူးလေ။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက အတွေးတွေကို ခဏလောက် လှည့်ပတ်စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်ကတော့ အမြန်ဆုံး ပိုက်ဆံရှာချင်သေးတယ်။ ကားပြုပြင်မွမ်းမံတာတော့ လုပ်တတ်ပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆင်းရဲခဲ့လို့ ကားပြင်ဆိုင်မှာ ကလေးအလုပ်သမားအဖြစ်တောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။"

"ကားတွေကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့က ကုန်ကျစရိတ်များတယ်။ ကားပြင်ဆိုင်မှာ စက်ပြင်ဆရာလုပ်တာကလည်း သက်တော်စောင့်လုပ်တာလောက် ဝင်ငွေမကောင်းဘူးလေ။"

"မင်းခေါင်းထဲမှာ ပိုက်ဆံအကြောင်းကလွဲပြီး တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား။"

ပိုင်ကျင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် တစ်မျိုးဖြစ်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ကောင်းစေချင်တဲ့စိတ်ကို ဒီလူက နားမလည်ဘဲ ပစ်ပယ်လိုက်သလိုပဲ။ ပိုက်ဆံဆိုတာနဲ့ ပါးစပ်က မချဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စဖြစ်လာတာနဲ့ ပိုက်ဆံဟာ စက္ကူစုတ်တစ်ရွက်လို ဖြစ်သွားမှာကို မသိဘူးလား။

အခု ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာက အလကားပဲ။

"ဟာ... ခင်ဗျားတို့လို ချမ်းသာတဲ့သူတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့လိုလူတွေရဲ့ဘဝကို ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ပိုက်ဆံများများရှာချင်ခဲ့တာ။ နောက်ပြီး အသက်ကြီးလာတဲ့အထိ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့အတူ နေထိုင်သွားချင်တာပါ။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပိုက်ဆံအကြောင်းကလွဲပြီး ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို ပိုင်ကျင်း အခုမှ သေချာသိလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ကားပြုပြင်မွမ်းမံတတ်သလို သူ့ရဲ့အတွေးတွေကိုလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်လာတဲ့အခါ ရေတစ်ဝက်လောက်ပါတဲ့ ရေဘူးတစ်ဘူးတောင် အဖိုးတန်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားတွေကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် သူဟာ တကယ်အသုံးဝင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စာအုပ်တွေက မရောက်လာသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ပိုင်ကျင်းက တီဗီဖွင့်ပြီး ချန်နယ်တွေကို ပျင်းပျင်းရိရိ ပြောင်းကြည့်နေခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သတင်းတွေကို နားထောင်ရင်း သူ့အဖေ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ဆုံနေသလဲဆိုတာကိုလည်း လိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာပဲ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ အလွယ်တကူ ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ နာနီချန်ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုဖြစ်နေတယ်။

"ဟယ်လို။"

"သခင်လေးရေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းကိုင်ပြီပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်ကိုလည်း သတင်းမပို့ဘူး။ သခင်ကြီးတောင် ကျွန်မကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်မေးနေပြီ။"

"မိန်းကလေးနောက် လိုက်နေတာ။"

"အော်... အော်... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့်ပေါ့။ ချစ်ရေးဆိုတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ဘူးနော်။ ထင်ထင်က မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သခင်လေးအနေနဲ့ မှားယွင်းတဲ့ရွေးချယ်မှုမျိုး မလုပ်မိစေနဲ့။"

"သိပါတယ်။ တခြားကိစ္စရှိသေးလား။"

"ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်လာမှာလဲ။ သခင်လေးကြိုက်တဲ့ဟင်းတွေကို မီးဖိုချောင်မှာ ချက်ခိုင်းထားပေးမယ်လေ။ တကယ်ပါပဲ၊ အပြင်ထွက်သွားတာကို တစ်ခွန်းတောင် မပြောသွားဘူး။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကလည်း အသိတရားမရှိလိုက်တာ။ သူ့အလုပ်က သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့လေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့သဘောနဲ့သူ လုပ်ချင်သလို လုပ်နေရတာလဲ..."

"တခြားကိစ္စမရှိရင် ဖုန်းချတော့မယ်။ မနက်ဖြန် ခရီးထွက်မလို့။ ဒီညတော့ အိမ်ပြန်လာမယ်။"

"ဘာ! ခရီးထွက်မယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့ စောစောမပြောတာလဲ။ ကျွန်မ လူလွှတ်ပြီး လိုအပ်တာတွေ ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပေးမယ်လေ။"

"အဖေ့ကို ပြောပြီးပါပြီ။"

"ဒါဆိုလည်း... အင်း... ဒီတစ်ခါတော့ လူပိုခေါ်သွားသင့်တယ်နော်..."

"မလိုပါဘူး။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းတစ်ယောက်တည်း ပါရင် ရပါပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သဘောကျတယ်။ လူများများပါရင် နေရထိုင်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။"

"အဲဒါတော့ မဖြစ်သေးဘူးလေ..."

ပိုင်ကျင်းက ချက်ချင်းပဲ ဖုန်းချလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ အဆုံးစွန်အထိ ရှိနေမယ်လို့ ထင်ထားပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူ ထင်ထားသလောက် သည်းမခံနိုင်ခဲ့ဘူး။

ကျူးထင်နဲ့ နာနီချန်တို့ အချင်းချင်း ရင်းနှီးနေကြတာကို သူ အရင်က မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့လည်း မဆန်းပါဘူး။ ကျူးထင်ဟာ ဒုတိယမြို့တော်ဝန်ရဲ့ သမီးဖြစ်တာကြောင့် နာနီချန်လိုလူတစ်ယောက်က သူတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားတာ သဘာဝကျတယ်။ အပြန်အလှန် အကျိုးအမြတ်အတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။

ပိုင်ကျင်းက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားတာပဲ ကောင်းမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူတွေဟာ သူ့အတွက် အရေးမပါတဲ့သူတွေပါပဲ။ သူဂရုမစိုက်တဲ့သူတွေအတွက် ဘာလို့ စိတ်ပင်ပန်းခံနေရဦးမှာလဲ။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှောင်ဆာကိုပဲ အမြဲသတိရနေဖို့ လိုတယ်။

သူ့အမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီည ဗီလာအိမ်ကို ပြန်လာချင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ အရင်ဘဝတုန်းက သူ့ရဲ့ အာကာသစွမ်းအား မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုကြောင့် အမေ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဒီတစ်ဘဝမှာတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကောင်းကောင်းထိန်းသိမ်းထားမယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

"သခင်လေးက ခရီးထွက်မလို့လား။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်တယ်။ သူလည်း အခုမှပဲ သိလိုက်ရတာမို့ လုံးဝကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသေးဘူး။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ပိုင်ကျင်းက သူ့ရဲ့သံသယကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ဒီလိုမျိုး မျက်နှာထားပြလေ့မရှိတာကြောင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်တယ်။

"သခင်လေးက ခရီးထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင် ချောင်လဲ့ကိုပါ ခေါ်သွားလို့ ရမလား။"

"သူလား။"

ပိုင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ ချောင်လဲ့ကို တွေးမိတာနဲ့ မပျော်ရွှင်စရာ အမှတ်တရတွေ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ အရင်ဘဝတုန်းက ချောင်လဲ့ဟာ သူ့ကို တောထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့ဖူးတယ်လေ။

"မရဘူးလား။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက စိတ်ပျက်သွားပြီး မျက်လုံးကို အောက်ချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘူး။

"လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ပိုင်ကျင်းက ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ကောင်းသွားတာလဲ။

ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ထဲကို နောက်တစ်ယောက် ထပ်ထည့်လိုက်တာကလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ချောင်လဲ့ကို သူ အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ချောင်လဲ့ဟာ သူ့ကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးခဲ့တာမျိုး မရှိဘူး။ သူ့အပေါ် ဂရုမစိုက်ခဲ့တာလောက်ပဲ ရှိတာပါ။

အဲဒါက နာနီချန်နဲ့ သူ့အဖေတို့လို သူ့အနားမှာ သက်တော်စောင့်တွေ အများကြီး အတင်းအကျပ် ထည့်ပေးချင်နေတဲ့သူတွေထက်တော့ အများကြီးသာသေးတယ်။

အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင် ချောင်လဲ့ဟာလည်း ရွေးချယ်သင့်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းမှာ ကောင်းပြနေပြီး နောက်ကွယ်ကနေ အမြတ်ထုတ်ချင်တဲ့သူတွေထက် ပိုယုံကြည်ရတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကော ပါးစပ်ထောင့်တွေပါ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကွေးတက်သွားတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က လန်းဆန်းတောက်ပတဲ့ အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် တခြားသူတွေလည်း ပျော်ရွှင်သွားနိုင်တယ်။

တချို့လူတွေက မွေးရာပါ နေသာတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ပိုင်ကျင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတွေက လူတွေရဲ့ ထုံထိုင်းအေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာထားတွေချည်းပဲ။ အခုလို လန်းဆန်းတောက်ပတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချောင်လဲ့ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ မဆိုးဘူးလို့ ရုတ်တရက် ခံစားမိသွားတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ စာအုပ်ဆိုင်က စာအုပ်တွေကို ပို့လာခဲ့တယ်။

စာအုပ်တွေကို အခန်းထဲ သယ်ထည့်လိုက်တာနဲ့ အခန်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို နေရာယူသွားတယ်။ ပိုင်ကျင်းက ဝမ်ရွှယ်ပင်းကို အရင်ထွက်သွားခိုင်းပြီး ဓာတ်ဆီသွားဝယ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးမှ အောက်ထပ်ကို ပြန်လာခေါ်ဖို့ မှာလိုက်တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက စာအုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့အခန်းကို ကြည့်ပြီး စကားတောင် မပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်နေတယ်။ သူ ထင်ထားတာထက် စာအုပ်တွေက အများကြီး ပိုများနေခဲ့လို့ပင်။

ပိုင်ကျင်းက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါ ဒီစာအုပ်တွေကို စိတ်ကူးပေါက်လို့ ဝယ်လာတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ချက်ချင်းပဲ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သခင်လေးဟာ စာအုပ်ဖတ်ရတာကို အရမ်းနှစ်သက်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတယ်။ အခုဝယ်လာတဲ့ စာအုပ်တွေကလည်း ဘာသာရပ်အမျိုးမျိုး ပါဝင်နေတယ်လေ။

ဝမ်ရွှယ်ပင်း ထွက်သွားတဲ့အထိ ပိုင်ကျင်း စောင့်နေပြီးနောက် စာအုပ်တချို့ကို ရွေးထုတ်ကာ ဖတ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့စာအုပ်အားလုံးကိုတော့ နေရာလွတ်ထဲ ထည့်သိမ်းလိုက်တယ်။ ဝယ်ထားတဲ့ မုန့်တွေကိုလည်း အဲဒီထဲမှာပဲ ထည့်လိုက်တယ်။

အားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါ ဟိုတယ်ဧည့်ကြိုဌာနကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။

သူ ဘွတ်ကင်လုပ်ထားတာက သမ္မတအဆင့် အခန်းကြီးဖြစ်တယ်။ ကုန်ကျစရိတ်ကို သူ့အဖေက နိုင်ငံ့ငွေကြေးနဲ့ ပေးချေနေတာကြောင့် ပိုင်ကျင်းကလည်း နှမြောမနေတော့ဘူး။ နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် ကြာသွားတာနဲ့ ဒီလိုပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ငွေကြေးပမာဏကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

သူတို့နှစ်ယောက် ညစာစားပြီးတဲ့အချိန်မှာ ညရှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ။ အချိန်လည်း နောက်ကျလာတာကြောင့် ပိုင်ကျင်းက ဝမ်ရွှယ်ပင်းကို အိမ်ပြန်မောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။

ကားသံကြားတာနဲ့ နာနီချန်က အမြန်ထွက်လာပြီး ပိုင်ကျင်းကို ချစ်ခင်ယုယတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"ကလေးရယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ပြန်လာရတာလဲ။ သခင်လေးကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေကို မီးဖိုချောင်မှာ ချက်ခိုင်းထားတာ ကြာလှပြီ။ အခုထိ စောင့်နေကြတုန်းပဲ။"

"ကျွန်တော် စားပြီးပါပြီ။ အခန်းထဲ ပြန်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် ဝမ်ရွှယ်ပင်း၊ ချောင်လဲ့နဲ့ ကျွန်တော် ခရီးထွက်ကြမယ်။"

ပိုင်ကျင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။

အခုအချိန်မှာ သူမနဲ့ အပိုစကားတွေ ပြောနေဖို့ လုံးဝစိတ်မဝင်စားဘူး။ အခုချိန်ဟာ အရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပြီး ရန်ဖြစ်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးလို့သာ သည်းခံနေရတာ။ မဟုတ်ရင် သူမမျက်နှာကို တစ်ချက်လောက် ရိုက်ချင်နေပြီ။

ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ဘယ်လိုများ နေနိုင်ရတာလဲ။

"လူနှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လုံလောက်မှာလဲ။ ချီကျွင်းကိုပါ ခေါ်သွားပါလား။ ချီကျွင်းက စိတ်တည်ငြိမ်တယ်၊ တာဝန်ယူတတ်တယ်။ သူပါသွားရင် အဒေါ်လည်း စိတ်ချရတာပေါ့။"

ပိုင်ကျင်း ရုတ်တရက် ရယ်ချင်သွားတယ်။

အရင်တုန်းကသာ ဒီစကားကို ကြားခဲ့ရရင် နာနီချန်က သူ့အပေါ် စေတနာထားတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။

ချီကျွင်းဟာ စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုလည်း လျင်မြန်တယ်။ သေနတ်ပစ်လည်း ကျွမ်းကျင်တယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက်လည်း အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။

သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက တကယ်ကို နက်နဲလှပါပေတယ်။

ဒီအကြောင်းတွေကို သူ နောက်ပိုင်းမှ သိလာခဲ့ရတာပါ။ B မြို့ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အရင်က သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေဟာ စစ်တပ်ထဲမှာ အနာဂတ်ကောင်းတွေ ပိုင်ဆိုင်နေကြတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူ့အဖေက သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ နာနီချန်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေကိုပါ ပေါင်းစဉ်းစားလိုက်ရင် အမှန်တရားကို ဘာလို့ မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ နေမှာလဲ။

တကယ်တော့ သူ့အဖေက အခုလို အာဏာရှိတဲ့ ရာထူးကြီးတစ်ခုမှာ ရှိနေတာကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ရမလိုပဲ။ မဟုတ်ရင် သူဟာ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင် ပြည့်အောင် နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပါ့မလားဆိုတာ မသေချာဘူး။

"မလိုပါဘူး။ သူ့မျက်နှာက အမြဲတမ်း မှုန်ကုပ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို မကြိုက်ဘူး။ ခရီးထွက်တာကိုတောင် သူ့မျက်နှာကြီးကြည့်ပြီး စိတ်ညစ်မခံနိုင်ဘူး။"

ပိုင်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မနှစ်မြို့တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ အရင်ကတည်းက စိတ်ထင်ရာလုပ်တတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလိုပြန်ငြင်းလိုက်ရင် နာနီချန်လည်း ယုံသွားလောက်တယ်။

နာနီချန်က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလာပြန်တယ်။

"ဒါဆို ဝမ်ရှားကို ခေါ်သွားပါလား။"

ပိုင်ကျင်းက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်တယ်။

သူမက လက်မလျှော့သေးဘူးပဲ။

ပိုင်ကျင်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

"တော်ပါတော့။ ကျွန်တော် အပေါ်တက်တော့မယ်။"

နာနီချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားတယ်။

သခင်လေးဟာ အရင်က သူမကို ဒီလိုလေသံမျိုးနဲ့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။ မိဘတွေရဲ့ အနားမှာ မရှိဘဲ သူမကိုပဲ အားကိုးနေရတဲ့ သခင်လေးက အခုလို ပြောလာတာကို သူမ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သူမက ဝမ်ရွှယ်ပင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခုခု မေးဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ အပေါ်ထပ်ကနေ ပိုင်ကျင်းရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"မင်းနဲ့ ချောင်လဲ့ လိုအပ်တာတွေ ပြင်ဆင်ထားကြ။ မနက်ဖြန်မနက် ထွက်မယ်။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရသွားသူတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ တစ်စက္ကန့်တောင် မဆိုင်းဘဲ ချက်ချင်းပဲ ဧည့်ခန်းထဲက ထွက်သွားတော့တယ်။

နာနီချန်ရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားတယ်။ သူမက ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ပိုင်ကျင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

စိုးရိမ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"သခင်လေး၊ ဘာပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။ ထင်ထင်လည်း ပါမှာလား။ သက်တော်စောင့်နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ တကယ်မလုံလောက်ပါဘူး။ အဒေါ်က သခင်လေးအတွက် ကောင်းစေချင်လို့ ပြောနေတာပါ။"

"လမ်းခွဲလိုက်ပြီ။"

ပိုင်ကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။

တံခါးကို 'ကလစ်' ခနဲ ပိတ်လိုက်ရင်း ဒီတစ်ခါတော့ နာနီချန်လည်း လက်လျှော့သွားလောက်ပြီလို့ တွေးလိုက်တယ်။

ပိုင်ကျင်းနဲ့ သူ့ကောင်မလေး ရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲလိုက်ကြတာဆိုတဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတော့ နာနီချန် စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။

ဒီနေ့ သခင်လေးရဲ့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းတာကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ခရီးထွက်ရုံသက်သက်ပဲလေ။ မကြာခင် ကျောင်းတက်တော့မှာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူမက လူလွှတ်ပြီး လိုက်စောင့်ကြည့်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သခင်မကြီးကလည်း သူမကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။

တကယ်တော့ နာနီချန်အတွက်လည်း အားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် ထိန်းသိမ်းရတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး။

သခင်ကြီးက သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးကတော့ သခင်လေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သိရှိထားရမယ်လို့ အမိန့်ပေးထားတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သခင်လေး ကံကောင်းသွားတာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ့ကို ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု မဖြစ်စေရဘူး။

တကယ်လို့ သခင်လေးမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် သခင်ကြီးရဲ့ အမျက်ဒေါသကို သူမ ခံရမှာပဲ။

သခင်မကြီးက အတွက်တော့ ဘယ်လိုမှမ‌နေဘူဆိုတာသူမသိနေသည် ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လို အစေခံတွေအတွက်တော့ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်ရဖို့ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာကိုတော့ သူမ ကောင်းကောင်းသိနေခဲ့တယ်။