“ဆရာဟယ်ယုံ ပြောတဲ့လူက တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေရွှဲနစ်နေတဲ့ အဲဒီလူပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။
သခင်လေးက သူ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဒဏ်ရာတွေ ဒီလောက်ပြင်းထန်နေတာတောင် မသေဘူးပဲ။” ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ပြန်စဉ်းစားမိသွားပြီး ပိုင်ကျင်းကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျင်း ခဏလောက် အံ့ဩသွားတယ်။ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာကို သူ ရုတ်တရက် ပြန်သတိရသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကလည်း အဲဒီလူအကြောင်းကို သူ အထူးတလည် ဂရုစိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အခုလည်း ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ခဏတာ သနားစိတ်ဝင်သွားလို့ ကူညီပေးခဲ့ရုံပါပဲ။
အဲဒီလူကို တကယ်ပဲ ကံကောင်းသူလို့ ပြောရမယ်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆို အဲဒီလူက သူ့ကားဘေးမှာ လဲကျနေတာ။ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာကိုတောင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရလောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူလည်း ပြဿနာတွေ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် မဖြစ်ချင်တာနဲ့ အလိုလို ကယ်တင်ပေးလိုက်မိတာပါပဲ။
ပိုင်ကျင်း မှတ်မိသွားပြီဆိုတာကို ဟယ်ယုံ သိလိုက်ရတော့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူနေသလို ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟာသနှောကာ ပြောလိုက်တယ်။
“တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းတဲ့လူပါပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာရှစ်ချက်ရှိတယ်။ ဆေးလည်းခတ်ခံထားရပြီး သွေးတွေနဲ့လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ်နေတာ။ ချုပ်ရိုးသုံးဆယ်ကျော် ချုပ်ခဲ့ရသေးတယ်။ နောက်တစ်ညမှ သတိပြန်ရလာတာ။ သတိရတာနဲ့ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သခင်ကျင်းကိုပဲ မေးနေတော့တာပဲ။”
ပိုင်ကျင်းက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။
ပိုင်ကျင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ဟယ်ယုံလည်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားတယ်။ ဒီလိုမိတ်ဆက်ပေးတာက အလုပ်မဖြစ်သလိုပဲ။ ဒါနဲ့ နောက်တစ်နည်း ပြောင်းကြည့်လိုက်တယ်။
“သခင်ကျင်း အခုထိ ထမင်းမစားရသေးဘူးမဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ စားကြမလား။”
အစကတော့ ပိုင်ကျင်း ငြင်းမလို့ပါပဲ။ အရိုးထဲအထိ ဉာဏ်များနေတဲ့ ဒီလူနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ဟယ်ယုံက ဆရာဝန်ဖြစ်သလို ကိုယ်ပိုင်ဆေးခန်းလည်း ရှိတယ်။ ဆေးဝါးနဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေ ရယူနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကလည်း သာမန်လူတွေထက် ပိုကျယ်ပြန့်တယ်။
ဟယ်ယုံက သူ့ဆီက အကူအညီလိုချင်နေတယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စကြောင့် အလုပ်ရှုပ်ရမယ့်သူက သူ့အဖေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူကိုယ်တိုင်တော့ အများကြီး ပင်ပန်းစရာမလိုဘူး။
ဒီလိုတွေးပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်တယ်။ အသုံးမဝင်မယ့် အဆက်အသွယ်တစ်ခုကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ အလကားမလုပ် ပေ။
ဟယ်ယုံက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူတို့ကို အခန်းထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိတယ်။ ဒီနေ့ သခင်ကျင်းရဲ့ မျက်နှာက အတော်လေး မသာမယာဖြစ်နေပြီး သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေးရမယ်လို့တောင် မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး။ အခုလို ထမင်းအတူစားဖို့ သဘောတူလာတာကတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းသာစရာပဲ။
“သခင်ကျင်း၊ အရင်ဆုံး ဟင်းမှာလိုက်ပါဦး။”
ဟယ်ယုံက မီနူးကို ပိုင်ကျင်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျင်းက ဟင်းတချို့ကို ဖြစ်သလို ရွေးမှာပြီး မီနူးကို ဝမ်ရွှယ်ပင်းဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်။ ချောင်လဲ့ကတော့ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အရိပ်တချို့ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။
ဝမ်ရွှယ်ပင်းကလည်း အားနာတတ်သူမဟုတ်ဘူး။ သူ့အတွက် မှာစရာရှိတာတွေ မှာပြီး မီနူးကို ပြန်ပေးလိုက်တယ်။ ဟယ်ယုံက ပြုံးကာ ငြင်းလိုက်ပြီး မီနူးကို ချောင်လဲ့ဆီ တိုက်ရိုက်လွှဲပေးလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူ အခုလေးတင် ထမင်းစားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကျင်းလိုလူနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ ရှားပါးတာကြောင့် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်စားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။
စားပွဲထိုးက မီနူးကို ယူပြီး ထွက်သွားမှ ပိုင်ကျင်းက တိုက်ရိုက်စကားစလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော့်အတွက် ကိုယ်ကာယကုထုံးသုံး ပစ္စည်းကိရိယာအစုံတစ်စုံနဲ့ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဓာတ်ခွဲခန်းသုံး ကိရိယာတွေ ဝယ်ပေးပါ။ နောက်ပြီး ဆေးဝါးတွေလည်း ဝယ်ထားပေးဦး။ အထူးသဖြင့် ရောင်ရမ်းမှုသက်သာဆေး၊ အအေးမိပျောက်ဆေးနဲ့ ပိုးသတ်ဆေးတွေပါ။ များများဝယ်ထားနိုင်လေ ကောင်းလေပဲ။
နောက်လအနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော် ဒီကို ပြန်ရောက်ချင်မှ ရောက်ဖြစ်မယ်။ အရင်ဆုံး ဂိုဒေါင်တစ်လုံး ငှားထားပြီး အဲဒီပစ္စည်းတွေကို စီမံထားပေးပါ။ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အခါ အကုန်လာယူမယ်။ ဒီအတွက် ဘယ်လောက်ကုန်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းတွက်ချက်ပေးပါ။”
ဟယ်ယုံ ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးနောက် ရယ်လိုက်တယ်။ သူက ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲဆိုတာ မမေးခဲ့ဘူး။ သခင်ကျင်းက အကူအညီတောင်းလာပြီဆိုရင် အဲဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီ အပ်ထားလိုက်ပါ။ ပိုက်ဆံအကြောင်းကို အခုကတည်းက ပြောနေစရာမလိုပါဘူး။ အဲဒီအကြောင်း ပြောရတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။”
ပိုင်ကျင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ငွေတချို့ ချွေတာနိုင်မယ်ဆိုရင် သူလည်း ငြင်းနေစရာမရှိဘူး။
“ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်အဖေကို မပြောနဲ့နော်။”
ဟယ်ယုံရဲ့ မျက်မှန်နောက်က မျက်လုံးတွေ လက်ခနဲ တောက်ပသွားတယ်။
“သခင်ကျင်း၊ ကျွန်တော့်ကို လာမစပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်လို သေးနုပ်တဲ့လူမျိုးက ခင်ဗျားအဖေလို ဂုဏ်သရေကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆက်အသွယ်ရှိနိုင်မှာလဲ။”
ပိုင်ကျင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ သရော်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအပြုံးနောက်ကွယ်မှာ ခါးသီးပြီး စူးရှတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။ ကြည့်လိုက်ရသူတောင် ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲမရနိုင်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး။
ဟယ်ယုံက ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်လာတယ်။
အရင်တုန်းကတော့ ပိုင်ကျင်းကို စိတ်အလိုမကျရင် အပြုအမူကြမ်းတမ်းတတ်တဲ့ မာနကြီးတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်လို့ပဲ သူ ထင်ထားခဲ့တယ်။ အရင်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ မြင်ခဲ့ရတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အခုမှ သူ့ရဲ့ တကယ့်သဘောသဘာဝကို မထုတ်ပြသေးတာပဲဆိုတာ နားလည်လာတယ်။ အင်အားကြီးမားတဲ့ မိသားစုတစ်စုရဲ့ တရားမဝင်မွေးဖွားလာတဲ့ သားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိုးရှင်းနိုင်မှာလဲ။
(ဒီအချိန်မှာ စာရေးသူက မျက်နှာကို လက်နဲ့ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ဟေ့လူ၊ မင်းက သူ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ။ ဒီလူက ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာကွ။ အရင်ဘဝတုန်းကတော့ လုံးဝကို ငတုံးပဲ!”)
ပိုင်ကျင်းကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ ဟယ်ယုံက သူ့ဆီက ဘာလိုချင်နေတာလဲဆိုတာကိုလည်း မမေးခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကိစ္စက သူနဲ့ မဆိုင်ဘူးလေ။ ဒါဟာ အပြန်အလှန် အကျိုးရှိအောင် ကူညီကြတာသက်သက်ပဲ။
ဒါ့အပြင် ဟယ်ယုံက သူ့ကို ပြောပြခဲ့ရင်တောင် အရင်ဘဝက ဘာမှနားမလည်၊ ဘာမှမတတ်တဲ့ သူ့လိုလူက နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပိုင်ကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိနေတယ်။
သူ ဖုန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်ယူလိုက်တယ်။ သူ့အဖေကို ဖုန်းမဆက်ဖြစ်တာလည်း အတော်ကြာနေပြီ။ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့အဖေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အပြီးအပိုင် ဖြတ်တောက်ဖို့ မသင့်သေးဘူး။
အဖေက သူ့ကို မချစ်ဘူး၊ အလိုမလိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ပြီးနောက် စစ်တပ်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုက်ရှာရင်း ရှောင်ရှားနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အဲဒီအခွင့်အရေးကို သူ လွဲချော်သွားနိုင်တယ်။ အဆက်အစပ်တစ်ခုခု လွဲချော်သွားလို့ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့်အရာတွေ ပြောင်းလဲသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်တယ်။
တခြားလူတွေကိုတော့ သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်တစ်ယောက်တည်းကိုတော့...
သူတို့ မတွေ့ဆုံရသေးခင်မှာတင် မလိုလားအပ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာကို ပိုင်ကျင်း မလိုလားဘူး။ ဒါကြောင့် အမြန်ဆုံး ဖုန်းထဲက နံပါတ်တစ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးနဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်တယ်။
“ကျင်းလေး၊ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်တွေပျောက်နေတာလဲ။ ဖုန်းလည်း မကိုင်ဘူး။ မင်းဆီကို ပိုက်ဆံပို့ထားပြီးပြီ။ လက်ခံရပြီလား။”
“အင်း၊ ရပြီ။ ကျွန်တော် အခု ခရီးထွက်တော့မလို့။ ဟုတ်သား၊ ကျွန်တော့်မှာ လျောင်အတွင်းရေးမှူးကို အကူအညီတောင်းချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဖေ သဘောတူမလား။”
“ဘယ်လိုသူငယ်ချင်းမျိုးလဲ။”
“ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးက မဆိုးပါဘူး။ သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဆိုတော့ လျောင်အတွင်းရေးမှူးကို သူတတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးဖို့ ပြောပေးပါ။ အဖေ သဘောမတူရင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က အကြွေးတင်မနေချင်လို့ပါ။”
“အိုး၊ ကျင်းလေးက လူ့လောကအကြောင်း နားလည်တတ်လာပြီပဲ။ ဘယ်တုန်းက သင်ယူလိုက်တာလဲ။”
ဖုန်းထဲကနေ ရယ်သံတစ်ချက် ထွက်လာတယ်။
“အဖေ...” ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မဲမှောင်သွားတယ်။ ရင်ထဲမှာလည်း အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဖေနဲ့သားကြားမှာ ဒီလောက် နွေးထွေးတဲ့ စကားဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေတာတောင် အနာဂတ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သူစိမ်းတွေလို ဖြစ်သွားကြမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။ ကိုယ့်အနီးဆုံးလူဆီကနေ နောက်ကျောဓားနဲ့ ထိုးခံရတာက ဘယ်လောက်နာကျင်ရသလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိခဲ့ပြီ။ အဲဒီဒဏ်ရာက အသားထဲက ဆူးလိုပဲ။ အသားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖြတ်ထုတ်မပစ်မချင်း နာကျင်မှုက ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မင်းလုပ်ချင်တာကို မင်းဘာသာ ဆုံးဖြတ်လိုက်။ လျောင်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို သူ့ဆီပေးလိုက်။ မိတ်ဆက်ပေးရမယ့်ကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူလိုက်မယ်။ အစည်းအဝေးရှိနေတော့ မင်းနဲ့ အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ မင်း ဘယ်ကို ခရီးထွက်မှာလဲ။ လမ်းခရီးမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဦး။”
“အင်း၊ အဖေ အလုပ်များနေမှာပဲ။ ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပဲနော်။”
ပိုင်ကျင်း ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဘောပင်နဲ့ စာရွက် ယူလာခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ရေးချပြီး ဟယ်ယုံကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်ကျင်း။”
ဟယ်ယုံရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အတွင်းရေးမှူးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရလိုက်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့မှာ မကျေနပ်ချက်တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ အစိုးရအဖွဲ့ဝင်ကြီးတွေဟာ အလုပ်များလွန်းကြတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတယ်။ အတွင်းရေးမှူးရဲ့ အကူအညီကို ရတာဟာ တကယ်တော့ အဲဒီအကြီးအကဲရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ အားပေးထောက်ခံမှုကို ရလိုက်တာနဲ့ မခြားနားဘူး။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှန်းကျစ်စားသောက်ဆိုင်က မှာထားတဲ့ဟင်းတွေအားလုံးကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလာတယ်။ ဒီတစ်နပ်ကတော့ အားလုံးအတွက် ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ စားသောက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဟယ်ယုံလည်း ကျေနပ်တယ်။ ပိုင်ကျင်းလည်း ကျေနပ်တယ်။ ဖုန်းတစ်ခါပဲ ဆက်လိုက်ရုံနဲ့ ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား သက်သာသွားတဲ့အပြင် သူလိုချင်တဲ့ ဆေးဝါးနဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေကိုလည်း စီစဉ်ပေးမယ့်သူ ရသွားပြီ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ်ကို အကျိုးအမြတ် နှစ်ဖက်စလုံးရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။
ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် သူတို့နှစ်ဖက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နှုတ်ဆက်ခွဲခွာခဲ့ကြတယ်။ ပိုင်ကျင်းက တစ်နှစ်အကြာမှာ ပစ္စည်းတွေ လာယူမယ်လို့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားလိုက်တယ်။ ဟယ်ယုံကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ကတိပေးလိုက်တာကြောင့် ပိုင်ကျင်း စိတ်ချသွားတယ်။
သူတို့အတွက်တော့ ဘာမှထူးခြားမဖြစ်ခဲ့သလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့ကတော့ အံ့ဩနေကြတယ်။
အရင်ဆုံး ဝမ်ရွှယ်ပင်းက သခင်လေးဟာ လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားနေရတယ်။ အရင်က စာအုပ်တွေ ဝယ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ ဆေးဝါးတွေ ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေပြန်တယ်။ ဒီသခင်လေးကတော့ တကယ်ကို စိတ်ပူစရာမရှိတဲ့သူပဲ။ လိုချင်တဲ့အချိန် ပိုက်ဆံရတယ်။ လိုအပ်တဲ့အချိန် အာဏာရှိတယ်။
သခင်လေးက ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘာအတွက် ဝယ်နေတာလဲဆိုတာ ဝမ်ရွှယ်ပင်း လုံးဝ မခန့်မှန်းတတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ဖို့ဆိုရင်တောင် သခင်လေးမှာ ဘယ်လိုမိတ်ဆွေမျိုး ရှိနေသလဲဆိုတာ သူ မမှတ်မိဘူး။
ချောင်လဲ့ရဲ့ အတွေးတွေကတော့ ပိုရိုးရှင်းတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ အပြည့်ရှိနေပေမဲ့ တာဝန်ကျေပွန်တဲ့ သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်ရှင်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ထားသင့်တယ်လို့ သူ ယူဆထားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာဝန်ကျေတဲ့ သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လိုက်တယ်။
ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ချင်းချွမ်ခရိုင်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ နေ့လယ်တစ်နာရီကျော်နေပြီ။
ချောင်လဲ့ကတော့ စိတ်ပျက်လွန်းလို့ ဆဲဆိုချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာတယ်။ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ နေ့ရောညပါ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနေရတာကိုတောင် သူ ပိုသဘောကျဦးမယ်။ အခုလို ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုထဲမှာ တန်းစီပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနေရတာထက်စာရင်ပေါ့။ ကားတွေပြည့်ကျပ်နေတဲ့ အမျိုးသားအဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနေရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်မရှည်တတ်တဲ့လူတစ်ယောက်မှန်း နားလည်လာတယ်။
လမ်းက ပိတ်ဆို့နေပြီး ရှေ့မှာ ကားတန်းကြီး အရှည်ကြီးကို မြင်နေရတာနဲ့တင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်တိုဒေါသထွက်လာတော့တယ်။
“ဟိုတယ်ကို မောင်းသွား။”
ပိုင်ကျင်းက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့နောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်နေတဲ့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ခွာချရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတယ်။ တစ်ယောက်တည်း သွားလာနိုင်ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ။
ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။
ဟိုတယ်ကိုလား။
သခင်လေးက ကားနဲ့ ခရီးထွက်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေရာကိုပဲ လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။ ချင်းချွမ်ခရိုင်က B မြို့နဲ့ ကားမောင်းရင် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ နာရီဝက်တောင် မကြာတဲ့နေရာလေးပဲ ရှိသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး သခင်လေးက အလုပ်ရှင်ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ချောင်လဲ့လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ချင်းချွမ်ခရိုင်ရဲ့ အကြီးဆုံးဟိုတယ်ဆီကို ကားမောင်းသွားလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ချောင်လဲ့ကို အခန်းသုံးခန်း ငှားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ အပြင်ထွက်မယ်၊ သူ့နောက်ကို မလိုက်လာကြနဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေအနေနဲ့ သူတို့အလုပ်ရှင်ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ နှစ်ယောက်စလုံးက သခင်လေးနဲ့အတူ လိုက်မယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောနေကြတယ်။
ပိုင်ကျင်းကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် နောင်တရသွားကြတော့တယ်။
လူတွေက မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ရတာကို ယောက်ျားတွေ မကြိုက်ကြဘူးလို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်လား။ တကယ်တော့ သခင်လေးနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရတာလည်း အတူတူပါပဲ။
ပိုင်ကျင်းက အရင်ဆုံး စက်ယန္တရားအရောင်းအဝယ်ဈေးကို သွားပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက လူနှစ်ယောက်ကို အလုပ်ပေးလိုက်တယ်။ တစ်ယောက်စီကို မှတ်စုစာအုပ်လေးတစ်အုပ် ပေးပြီး ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို လိုက်မေးခိုင်းတယ်။ သူကတော့ အဲဒါကို “ဈေးကွက်စစ်တမ်းမှတ်တမ်း” လို့ ခေါ်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် လယ်ယာထွက်ကုန် လက်ကားဈေးကို ဆက်သွားကြပြန်တယ်။
ပိုင်ကျင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေရာတစ်နေရာမှာ ရေခဲမုန့်ထိုင်စားနေတယ်။ အခုက နွေရာသီရဲ့ အပူဆုံးကာလလည်း ဖြစ်နေတော့ ရာသီဥတုက ပူလောင်နေတယ်။ လယ်ယာထွက်ကုန်ဈေးထဲမှာလည်း အနံ့အသက်တွေ မကောင်းဘူး။
သခင်လေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို နှိမ့်ချပြီး အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အကြာကြီး နေစရာမလိုဘူးပေါ့။ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကြောင့် အလေ့အကျင့်တွေ ပြောင်းလဲနိုင်ပေမဲ့ အခြေအနေက ခွင့်ပြုနေသရွေ့ ပိုင်ကျင်းကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခခံပြီး အလျှော့ပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီနောက် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်း လက်ကားဈေးကိုလည်း ဆက်သွားခဲ့ကြတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေ့လယ်နှစ်နာရီကနေ ညခုနစ်နာရီအထိ သူတို့ သုံးယောက် ဟိုသွားဒီသွားနဲ့ ဈေးပတ်လည် လှည့်နေခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာပစ္စည်းမှ မဝယ်ခဲ့ကြဘူး။ ဆိုင်တွေ ပိတ်ခါနီးဖြစ်လာမှ ပိုင်ကျင်းက သနားသလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ထမင်းစားခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ မနက်ဖြန်လည်း ဆက်သွားရဦးမယ်လို့ပါ မမေ့မလျော့ ပြောလိုက်သေးတယ်။
ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီ။ မနက်ဖြန်လည်း ဒီလိုပဲ ထပ်လုပ်ရဦးမှာလား။
ဝမ်ရွှယ်ပင်းကတော့ စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတယ်။ အရင်တုန်းက သခင်လေး ဈေးဝယ်ထွက်ရင် ဈေးနှုန်းကို တစ်ခါမှ မမေးဘူး။ ကြိုက်တာတွေ့ရင် တန်းဝယ်လိုက်တာပဲ။ အခုတော့ ပစ္စည်းတွေကို မဝယ်ဘဲ ဈေးနှုန်းတွေပဲ လိုက်မေးခိုင်းနေတယ်။
သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယဝင်လာတယ်။ သခင်လေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တမင်တကာ ပင်ပန်းအောင် လုပ်နေတာများလား။
ညစာစားပြီးတဲ့အချိန်မှာ ညရှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ။ ပိုင်ကျင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အချိန်နဲ့ကိုယ် အနားယူဖို့ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်တော့ ဟိုတယ်အခန်းကို ပြန်သွားပြီး ဆေးပညာစာအုပ်တွေကို ဆက်လေ့လာနေခဲ့တယ်။
အခုအချိန်မှာ သူ့အတွက် အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ညသန်းခေါင်တိတိရောက်မှ အိပ်ရာဝင်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာလည်း ပိုင်ကျင်းက ဈေးပတ်ထွက်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတူလိုက်ဖို့ ခေါ်ပြန်တယ်။
ချောင်လဲ့ကတော့ ခေါင်းကို တန်းခါလိုက်တယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ လက်လျှော့လိုက်သလိုနဲ့ လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တာဝန်ကျေပွန်တဲ့ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။
ဒီနေ့မှာတော့ ပိုင်ကျင်း ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကို ချင်းချွမ်ခရိုင်ထဲက လမ်းတွေအနှံ့၊ မြို့ပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်ကိုပါ ကားနဲ့ လှည့်ပတ်မောင်းခိုင်းခဲ့တာပဲ ရှိတယ်။
ဒီအချိန်ရောက်မှ ဝမ်ရွှယ်ပင်းလည်း မနေ့က ချောင်လဲ့ ဘာကြောင့် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေလဲဆိုတာ နားလည်သွားတယ်။ ဒီလောက် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့နေတဲ့အချိန်မှာ ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနေရတာ တကယ်ကို စိတ်တိုစရာကောင်းလွန်းတယ်။
တတိယနေ့ရောက်တော့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကလည်း ပိုင်ကျင်းနဲ့အတူ လိုက်ဖို့ ပြင်လာပြန်တယ်။
ပိုင်ကျင်းကတော့ စိတ်ညစ်သွားတယ်။ ဒီလောက် သစ္စာရှိပြီး တာဝန်ကျေတဲ့ ကိုယ်ရံတော်မျိုးနဲ့ ကြုံရလို့ သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်ပူရတော့မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
ချောင်လဲ့က ဝမ်ရွှယ်ပင်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး အနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“သခင်လေးက အခု အရွယ်ရောက်လာပြီ။ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ နေရာလွတ် လိုအပ်တယ်။ အမြဲတမ်း လိုက်ကပ်မနေပါနဲ့တော့။”
ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ချောင်လဲ့ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါဆိုလည်း အစောကြီးကတည်းက ပြောရောပေါ့!”
မနေ့က သူ ပင်ပန်းလိုက်တာ ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ။
ချောင်လဲ့ကတော့ ဘာအပြစ်မှ မရှိသလို မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူ မနေ့ကတည်းက ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့ရင်ရော ဝမ်ရွှယ်ပင်းက နားထောင်မှာတဲ့လား။
ဝမ်ရွှယ်ပင်းလည်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
တကယ်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ အများကြီးရှိနေပေမဲ့ ချောင်လဲ့က မနေ့ကတည်းက ဒီလိုပြောခဲ့ရင်တောင် သူ လက်လျှော့ပြီး မလိုက်ဘဲ နေခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်သိစိတ်အရ သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို လျစ်လျူရှုထားလို့ ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။