ချောင်လဲ့ရဲ့ စည်းရုံးပြောဆိုမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ ပိုင်ကျင်းတစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့်ရသွားခဲ့တယ်။

မနေ့က မြို့ပတ်လည် လျှောက်ကြည့်ရင်း သူ သွားဖို့စိတ်ကူးထားတဲ့ နေရာတချို့ ရှိပြီးသားပါ။ ချင်းချွမ်ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ ဓာတ်ဆီဆိုင် စုစုပေါင်း ခုနစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကိုလည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဟိုလှည့်ဒီလှည့် ကားမောင်းခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်ချထားပြီးသားဖြစ်တဲ့အတိုင်း ပိုင်ကျင်းကလည်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘူး။ သူ ကားကို အမြန်မောင်းပြီး ဓာတ်ဆီဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီ ရောက်သွားတယ်။

သူ့အဖေဆီကနေ လောင်စာဆီဝယ်ယူဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရထားပြီးသားဖြစ်တဲ့အပြင် ဆီဝယ်ယူမှုအပေါ် ကန့်သတ်ချက်တွေလည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဓာတ်ဆီဆိုင်တစ်ဆိုင်စီမှာ ဓာတ်ဆီနဲ့ ဒီဇယ်ဆီ စည်ဆယ်စည်စီ ဝယ်ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ကားနောက်ခန်းထဲ ထည့်ထားပြီး လူသွားလူလာနည်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ နေရာလွတ်ထဲ ပို့သိမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်ဓာတ်ဆီဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီ သွားပြန်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဆီဆိုင်ခုနစ်ဆိုင်လုံးကို တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် လှည့်ဝယ်လိုက်တဲ့အခါ မနက်ဆယ့်တစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ။

ဗိုက်လည်း အနည်းငယ်ဆာလာတာကြောင့် ပိုင်ကျင်း ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ ဟိုတယ်တွေကို မသွားဘဲ လမ်းဘေးအစားအသောက်ဆိုင်တန်းဆီ ကားမောင်းသွားပြီး ဟင်းပွဲမျိုးစုံကို လိုက်မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

စားကြည့်လို့ အရသာမဆိုးဘူးဆိုရင် တစ်မျိုးကို အထုပ်နှစ်ဆယ်စီ ဝယ်ယူလိုက်တယ်။ နေရာလွတ်ထဲမှာ အစားအစာတွေကို လတ်ဆတ်နေအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီလို အရံဟင်းလေးတွေကတောင် စားဖိုမှူးလက်ရာ အကောင်းစားဟင်းပွဲတွေလို တန်ဖိုးရှိလာမှာပဲ။

အဲဒီနောက် ဂိုဒေါင်အကြီးစားတစ်လုံးကို ငှားလိုက်တယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် ဘာမဆို အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ။ ဒီအလုပ်တွေအားလုံး ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတောင် နေ့လယ်တစ်နာရီ မထိုးသေးဘူး။

စက်ယန္တရားအရောင်းအဝယ်ဈေးကို ရောက်တဲ့အခါ ပိုင်ကျင်း ခေါင်းကိုက်သွားတယ်။

စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အစီအစဉ်တွေက အပြည့်အဝ ပြည့်စုံနေပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး။ မီးစက်ဆိုတာ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်တာလဲ။

ခဏလောက် စဉ်းစားရင်း အရှုပ်ထွေးခံမနေတော့ဘဲ ပိုင်ကျင်းက စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။

ထားလိုက်တော့ကွာ။ အရင်ဝယ်ထားမယ်။ နောက်မှ ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ထပ်စဉ်းစားတာပေါ့။ အခု သူ့မှာ မရှိတာ ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး။

ဒါနဲ့ ရေပေးစနစ်သုံး မီးစက်အမျိုးအစားစုံထဲက တစ်မျိုးစီ နှစ်လုံးဝယ်လိုက်တယ်။ နောက်ပြီး နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး မီးစက်တချို့လည်း ဝယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် စပါးခြွေစက်၊ မျိုးစေ့ကြဲစက်၊ မြေထိုးစက်၊ ဆီညှစ်စက်၊ ကောက်ရိတ်စက်၊ မြေတူးစက်နဲ့ ဝါဂွမ်းပြုပြင်တဲ့စက်တွေကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်တယ်။

သူ စဉ်းစားမိသမျှထဲက ဝယ်ယူဖို့ အဆင်ပြေတဲ့ပစ္စည်းဆိုရင် တစ်မျိုးကို နှစ်စုံစီ ဝယ်လိုက်တာပဲ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း အရာရာရှားပါးပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတဲ့သူ့အတွက် အခုအချိန်မှာ အကြိုက်ဆုံးအရာက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေရာလွတ်က ကျယ်ဝန်းလွန်းတာကြောင့် ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ စုဆောင်းထားပါစေ နေရာမဆံ့မှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။

သူက ဂိုဒေါင်လိပ်စာကို တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လယ်ယာထွက်ကုန်ဈေးကို ဆက်သွားတယ်။

အဲဒီမှာတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေကို ကားအပြည့် အကြိမ်ကြိမ် ဝယ်ယူလိုက်တယ်။ ဝက်သား၊ ကြက်သား၊ အမဲသားတွေလည်း အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးကိုပါ မချန်ထားခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဆိုင်တွေရဲ့ လက်ကျန်ပစ္စည်းတွေ ကုန်ခါနီးအထိ ဝယ်ယူခဲ့မိတယ်။

အဲဒီနောက် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်း လက်ကားဆိုင်ကို ရောက်သွားပြန်တယ်။

ခေါင်းလျှော်ရည်၊ အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာ၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါ၊ သွားတိုက်ဆေး၊ သွားတိုက်တံ၊ ဟင်းချက်အိုးခွက်ပန်းကန်၊ အိမ်သာသုံးစက္ကူနဲ့ အတွင်းခံအဝတ်အစားတွေကအစ တစ်ခါတည်း သေတ္တာတစ်ရာကျော် ဝယ်ယူလိုက်တယ်။ အိပ်ရာခင်း၊ စောင်၊ ခေါင်းအုံးနဲ့ တခြားအသုံးအဆောင်တွေလည်း ပါသေးတယ်။ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ တွေ့သမျှကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဝယ်ယူလိုက်တာပဲ။

ကျေးလက်ဘက်မှာ ကြက်၊ ဘဲနဲ့ သိုးတွေပါ ဝယ်ပြီး မွေးထားချင်ပေမဲ့ ထပ်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ လက်လျှော့လိုက်တယ်။ နေရာလွတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကိုတောင် စနစ်တကျ မစီမံရသေးဘူး။ တိရစ္ဆာန်တွေကို ခြံခတ်ထားဖို့လည်း မရှိသေးဘူး။ အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို လွှတ်ထားလိုက်ရင် ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ နေရာလွတ်ထဲက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာ သူ မလိုလားဘူး။

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့ မျိုးစေ့ဈေးကိုပါ သွားလိုက်တယ်။ အထုပ်လိုက်ရောင်းတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံမျိုးစေ့တွေတင်မကဘဲ မြက်မျိုးစေ့၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစေ့၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစေ့နဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ပင်တွေ စိုက်ပျိုးဖို့ မျိုးစေ့အမျိုးမျိုးကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံရမှာပါပဲ။ သူဟာ တော်တော်ပျင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။

ကြက်နဲ့ဘဲတွေ မွေးထားရင် နေ့တိုင်း အစာကျွေးဖို့ သူ့မှာ အချိန်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေက မြက်လည်း စားလို့ရတယ်လေ။ ဒါကြောင့် မြေနှစ်ဧကလောက်ကို သီးသန့်ခွဲထားပြီး မြက်ပင်နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးထားဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် တိရစ္ဆာန်တွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သဘာဝအတိုင်း ကြီးထွားရှင်သန်နိုင်မှာပဲ။

ဒါ့အပြင် နေရာလွတ်ထဲက အပင်တွေဟာ အပြင်လောကထက် ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားကြတယ်။ တစ်ဖက်က အပင်တွေကို စားသုံးလိုက်လို့ ကုန်သွားရင်တောင် နောက်တစ်ဖက်မှာ အသစ်တွေ ပြန်ပေါက်လာနိုင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မြေနှစ်ဧကလောက်နဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ စားဖို့ရော နေထိုင်ဖို့ပါ လုံလောက်မယ်လို့ သူ တွေးထားတယ်။

တကယ်တော့ ပိုင်ကျင်း ကံကောင်းတာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ သူ့နေရာလွတ်မှာ အလိုအလျောက် သန့်စင်ပေးတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ပါရှိနေတာပဲ။

အမှိုက်တွေ၊ အညစ်အကြေးတွေဟာ တစ်ရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ်။ ဒီလိုမဟုတ်ဘူးဆိုရင် တိရစ္ဆာန်တွေ မွေးမြူဖို့ စဉ်းစားရုံနဲ့တင် သူ ခေါင်းကိုက်နေလောက်ပြီ။ အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေက အညစ်အကြေးတွေ များသလို အနံ့အသက်လည်း ဆိုးကြတယ်လေ။

တိရစ္ဆာန်တွေ မွေးမယ်ဆိုရင် ခြံတွေလည်း ဆောက်ရဦးမယ်။ ငါးနဲ့ ကဏန်းတွေ မွေးဖို့အတွက်လည်း ရေကန်တွေ တူးရဦးမယ်။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက် တင်းတင်းကြုတ်သွားတယ်။ အခုမှပဲ သူ့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပါလားဆိုတာ သဘောပေါက်လာတယ်။

အချိန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ပစ္စည်းတွေက ဂိုဒေါင်ဆီ ရောက်နေလောက်ပြီ။ အခုထိ အချိန်လည်း ရှိသေးတာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ဆက်မနေနေတော့ဘူး။

ချင်းချွမ်ခရိုင်က သူ့ခရီးစဉ်ရဲ့ ပထမဆုံးမှတ်တိုင်ပဲ။ ဟွမ်ရှန်ကို သွားတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်က မြို့ကြီးတွေမှာလည်း ရက်အနည်းငယ်စီ ရပ်နားဖို့ သူ စီစဉ်ထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့...

ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။

သူ N မြို့ကို သွားချင်တယ်။ အဲဒီမြို့က ရှောင်ဆာရဲ့ မွေးရပ်မြေလေ။

သူတို့နှစ်ယောက် တွေ့ဆုံနိုင်မလားဆိုတာ မသိပေမဲ့ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ အဲဒီကို သွားချင်တယ်။ အရင်ဘဝတုန်းက ရှောင်ဆာကို လုံလုံလောက်လောက် ဂရုမစိုက်ခဲ့မိတာကို အခုမှ တွေးမိလေလေ နောင်တရလေလေပဲ။

ပိုင်ကျင်း ဂိုဒေါင်ဆီ ကားမောင်းသွားလိုက်တဲ့အခါ စက်ယန္တရားတွေအားလုံး ရောက်နှင့်နေပြီ။ ပစ္စည်းပို့တဲ့ အလုပ်သမားတချို့က ဂိုဒေါင်တံခါးဝမှာ စောင့်နေကြတယ်။

သူတို့ဟာ ဦးထုပ်တွေနဲ့ လေခပ်နေကြရင်း စကားပြောနေကြတယ်။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း စိတ်မရှည်နိုင်တော့သလို ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်နေကြတယ်။ အားလုံး ချွေးတွေ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ်နေကြပြီး အဝတ်အစားတွေကလည်း ချွေးစိုကပ်နေကာ ကျောမှာတောင် ကပ်နေပြီ။

ပိုင်ကျင်း ကားပေါ်က ဆင်းလာပြီး ပြုံးပြကာ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာကြောင့် အလုပ်သမားတွေက ပစ္စည်းတွေကို အထဲကို တိုက်ရိုက်သယ်သွင်းနိုင်သွားတယ်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ သစ်သီးဝလံတွေ၊ အသားမျိုးစုံ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ၊ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ မျိုးစေ့တွေပါ ရောက်လာကြတယ်။

ပစ္စည်းပို့တဲ့သူတွေ အားလုံးပြန်သွားတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းက ပစ္စည်းအားလုံးကို နေရာလွတ်ထဲ ပို့သိမ်းလိုက်တယ်။

နေရာလွတ်ထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ အရင်က နေရာလွတ်နေခဲ့တဲ့ ထောင့်လေးတစ်ခုမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပြည့်နှက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ပိုင်ကျင်းက စိတ်ထဲကနေ ရယ်မောလိုက်မိတယ်။

သူ့ရည်မှန်းချက်ကတော့ ဒီနေရာလွတ်ထဲက ကျန်နေသေးတဲ့ နေရာအားလုံးကို ပစ္စည်းတွေနဲ့ အပြည့်ဖြည့်ပစ်ဖို့ပဲ။

အဲဒီနောက် သူ အရသာရှိတဲ့ လမ်းဘေးအစားအသောက်ဆိုင်တန်းဆီ ထပ်သွားပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ စားရင်းနဲ့ ပါဆယ်ပါ တစ်ခါတည်း ဝယ်နေခဲ့တယ်။

ဒီနေရာမှာ ရောင်းတဲ့ အစားအသောက်တွေက ဈေးလည်းသက်သာတယ်။ ခေါက်ဆွဲကြော်၊ အအေးခံခေါက်ဆွဲ၊ အသားတုတ်ထိုးကြော်၊ ပြည်ကြီးငါးကင်၊ ဖက်ထုပ်၊ ကဏန်းပေါင်းမုန့်၊ အသားကင်နဲ့ အအေးစာ၊ အပူစာ အမျိုးမျိုးရှိတယ်။ သူ့အနေနဲ့ အဲဒါတွေကို နည်းနည်းစီ ဝယ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။

အခု သူ ချမ်းသာနေပြီဆိုပေမဲ့ စားသောက်ဆိုင်က ဟင်းပွဲတွေကို ပါဆယ်ဝယ်ပြီး နေရာလွတ်ထဲ သိမ်းထားတာကတော့ ဇိမ်ခံလွန်းရာကျမယ်။ ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်တာကိုက ဇိမ်ခံရတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီလေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ထမင်းတစ်နပ်ဟာ ဆယ်ရက်လောက် စားလို့ရတဲ့ အဖိုးတန်အစားအစာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းက ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့ကို နောက်တစ်မှတ်တိုင်က ချင်းချွမ်ခရိုင်နဲ့ ကီလိုမီတာတစ်ရာလောက် ဝေးတဲ့ ရှီကျင်းခရိုင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီနေရာကလည်း မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး နှစ်ရက်လောက် နေဖို့ သူ ရည်ရွယ်ထားတယ်။

“ရှီကျင်းလား။”

ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သခင်လေး ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲဆိုတာ သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြဘူး။

ပိုင်ကျင်းကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်သွားလိုက်တယ်။

သူ ကြားဖူးတာက ရှီကျင်းမှာ အဝတ်အထည်စက်ရုံကောင်းတစ်ရုံ ရှိတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် အဲဒီကိုသွားပြီး အကြမ်းခံတဲ့အဝတ်အစားတွေ ရွေးဝယ်ကာ နေရာလွတ်ထဲ သိမ်းထားချင်တယ်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှ နာမည်ကြီးတံဆိပ်တွေကို အရေးတယူ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အရည်အသွေးမကောင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားရင် ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုကို ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့တောင် ပြောရမယ်။

ဒါ့အပြင် နောက်ပိုင်းမှာ B မြို့က ကာကွယ်ရေးအဝတ်အစားတွေ ထုတ်လုပ်နိုင်လာတယ်လို့လည်း သူ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒီအဝတ်အစားတွေက တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်အထိ ထိရောက်မှုရှိသလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကောင်းဘူးဆိုတာတော့ သေချာသလောက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် လူတွေ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အများကြီး သေဆုံးခဲ့ကြမှာလဲ။

အဝတ်အစားတွေအကြောင်း စဉ်းစားမိတော့ ပိုင်ကျင်းက အပ်ချုပ်စက်တွေကိုပါ သတိရသွားတယ်။ အဲဒါတွေကိုလည်း ဝယ်ထားသင့်တယ်ထင်တယ်။

B မြို့ကို သွားဖို့ကတော့ သူ လက်လျှော့လိုက်တယ်။ အမှန်တော့ ရှောင်ဆာရဲ့ သတင်းကို ရှာချင်တာ၊ သူ့ကို သွားကြည့်ချင်တာ၊ ကာကွယ်ပေးချင်တာပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဆာမှာလည်း ညီအစ်ကိုလို ခင်မင်ရတဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့ကို ဒုက္ခထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပိုင်ကျင်း သိတယ်။

အခု သူ့ဘေးမှာလည်း ဝမ်ရွှယ်ပင်း ရှိနေသေးတယ်။ ဒီအကြောင်းတွေကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ပိုင်ကျင်းရဲ့ ခေါင်းတောင် မူးလာတယ်။

အပ်ချုပ်စက်တွေ ဝယ်မယ်ဆိုရင် အပ်နဲ့ချည်တွေကိုလည်း ဝယ်ရဦးမယ်။

ဟုတ်သားပဲ။ အသင့်စားအစားအစာတွေ ဝယ်ဖို့လည်း မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ သူက အသင့်စားခေါက်ဆွဲခြောက်တွေကို သိပ်မကြိုက်ပေမဲ့ အဲဒါတွေလည်း ဝယ်ထားရဦးမယ်။ စည်သွတ်ဘူးအမျိုးမျိုး၊ ပေါင်မုန့်၊ ဘီစကွတ်နဲ့ တခြားစားစရာတွေကိုပါ အများကြီး ဝယ်ဖို့ လိုသေးတယ်။

ကံကောင်းလို့သာ သူဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင် တစ်နှစ်အလိုမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် အခုလို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မလုံလောက်မှာကို သူ တကယ်စိုးရိမ်မိတယ်။

ဒါ့အပြင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ပြေးတာနှေးလို့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အနမ်းကို ခံရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးရတာမျိုးတော့ သူ မလိုချင်ဘူး။

မီးစက်တွေကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဆိုတာလည်း သင်ယူရဦးမယ်။ ပေါက်တူးနဲ့ မြေတူးရမယ်၊ ဂေါ်ပြားနဲ့ ရေကန်တူးရမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးတွေ ဝင်လာတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်း အနာဂတ်အတွက် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်လာတယ်။

ဒီအလုပ်တွေအားလုံး ပြီးစီးဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ယူရဦးမှာလဲ။

အရင်ဘဝတုန်းက သူ့မှာ မြေတစ်ဝက်ဧကလောက်ပဲ ရှိခဲ့တာတောင် မျိုးစေ့မစိုက်နိုင်ခင် မြေတူးဖို့ သုံးရက်ကြာခဲ့တယ်။ အခုတော့ မြေရှစ်ဧကတောင် ရှိနေပြီ။

စမ်းရေရှိတဲ့ မြေဧကတစ်ဝက်ကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင် စုစုပေါင်း စတုရန်းမီတာ ငါးထောင်လောက် ရှိတယ်။ အဲဒီမြေတွေကို တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မြက်ပင်တွေအတွက်ပဲ သုံးမယ်ဆိုရင်တောင် အရင်ဆုံး မြေကို ထွန်ယက်ပေးရဦးမယ်။

ရေကန်အကြောင်းလည်း ပြောရဦးမယ်။ ရေနေ သတ္တဝါတချို့ကိုလည်း မွေးမြူချင်သေးတယ်။ အဲဒါတွေက သန့်ရှင်းပြီး နေရာလည်း အများကြီး မယူဘူး။

ပိုင်ကျင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ အခု ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ရှုပ်နေပါစေ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ နေထိုင်စရာနေရာ ရရှိဖို့အတွက် ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်ကိုလုပ်ရမှာပဲ။

နောက်တစ်လခွဲလောက်အတွင်း သူတို့ဟာ တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ သွားလာရင်း ခရီးဆက်ခဲ့ကြတယ်။

မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို ရောက်ရင် ပိုင်ကျင်းက နှစ်ရက်လောက် နေတတ်တယ်။ ဒေသထွက်ကုန်တွေ ပေါများတဲ့နေရာမျိုးကို ရောက်ရင်တော့ သုံးရက်လောက် နေခဲ့တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့လည်း ဒီလိုနေထိုင်မှုပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာကြပြီ။

သခင်လေးက မနက်တိုင်း အိပ်ရာထတာနဲ့ ဟိုတယ်ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမကို သွားတတ်တယ်။ တစ်နာရီလောက် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးတာနဲ့ မနက်စာတောင် မစားတော့ဘဲ ကားမောင်းထွက်သွားတတ်တယ်။ ညရှစ်နာရီမတိုင်ခင်တော့ ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်လာတတ်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ နေ့တိုင်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အတော်လေး ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ကြရတယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေတာကြောင့် ချောင်လဲ့ကို သခင်လေးနောက် လိုက်ပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ချောင်လဲ့ အပြင်ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပိုင်ကျင်းရဲ့ ဖမ်းမိတာကို ခံလိုက်ရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း နောက်ကွယ်ကနေ လိုက်လံစုံစမ်းဖို့ စိတ်အားထက်သန်မှု လျော့နည်းသွားကြတော့တယ်။

ပိုင်ကျင်းကတော့ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ခရိုင်နဲ့ အနီးအနားမြို့တွေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတယ်။ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို လိုက်မေးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို နေပူထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်သွားလာခိုင်းပြီး နောက်ဆုံး ဘာမှမဝယ်ဘဲ ဟိုတယ်ကို ပြန်ခေါ်လာတတ်တယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက လက်မလျှော့သေးဘူး။ မနေ့က သခင်လေး သူတို့ကို ဖမ်းမိသွားတာဟာ ချောင်လဲ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပဲလို့ အပြစ်တင်နေတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သဲလွန်စတစ်ခုမှ မကျန်စေရဘူးလို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ချောင်လဲ့ကတော့ မလိုက်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေတော့လည်း ငြင်းလို့မရတော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း သိချင်နေတယ်။ သခင်လေးက သူတို့နောက် လိုက်နေမှန်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲ။

ဒီလိုတွေးမိတော့ နောက်ဆုံးမှာ သဘောတူလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်အပေါ်မှာလည်း ယုံကြည်ချက် နည်းနည်းရှိနေသေးတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

ဒီနေ့လည်း သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် စိတ်ပင်ပန်းစရာကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့ပြန်တယ်။ သခင်လေးက ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ကို ပိုပြီး ရက်ရက်စက်စက် ပင်ပန်းအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။

ဈေးနှုန်းတွေ လိုက်မေးခိုင်းရုံတင် မကတော့ဘူး။ ကိုယ်လက်အားသုံးရတဲ့ အလုပ်တွေပါ လုပ်ခိုင်းလာတယ်။ နေရာအသစ်တစ်ခုကို ရောက်တိုင်း အရင်ဆုံး ပစ္စည်းအထုပ်ကြီး၊ အထုပ်ငယ်တွေ အများကြီး ဝယ်ခိုင်းတယ်။ အလေးချိန်များလေလေ ကောင်းလေလေပဲ။

ဝယ်ပြီးတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းတွေ သယ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်သွားလာခိုင်းတယ်။ နောက်ဆုံး ကားဆီပြန်ရောက်မှ ပစ္စည်းတွေကို ချပြီး ခဏလောက် နားခွင့်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေရာကို ရောက်သွားပြန်တဲ့အခါ သခင်လေးက သူတို့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လှည့်စားပြန်တယ်။

ဒီနည်းလမ်းက အတော်လေး ရိုးရှင်းလွန်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ထိရောက်မှုကတော့ တကယ်ရှိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပင်ပန်းလွန်းလို့ အသက်တောင် မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြတယ်။

တတိယနေ့ရောက်တော့ ချောင်လဲ့က လုံးဝ မလိုက်တော့ဘူး။ ဝမ်ရွှယ်ပင်းတစ်ယောက်တည်းသာ စိတ်အားထက်သန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခါတော့ ဘာအဆင်မပြေမှုမှ မဖြစ်လောက်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေတယ်။

ချောင်လဲ့ကတော့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။

သွားချင်သလောက်သာ သွားပေတော့။ မင်းလည်း အားအင်ကုန်ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်နိုင်တော့မှာ။ အဲဒါဆိုရင် အဆင်ပြေပြီ။

အဲဒီနေ့မှာ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

လေးရက်မြောက်နေ့မှာတော့ သူလည်း နောက်ကနေ လိုက်မစောင့်ကြည့်တော့ဘူး။

သခင်လေးက သူ့ကို ဖမ်းမိမှာကို ကြောက်တာမဟုတ်ဘူး။ သခင်လေးက သူ့ကို ပိုပိုပြီး ပင်ပန်းအောင် လုပ်လာမှာကိုပဲ ကြောက်တာ။

ပဉ္စမနေ့ မနက်စောစောမှာ သူတို့ နောက်မြို့တစ်မြို့ဆီ ခရီးဆက်ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ ဒီလိုနေထိုင်မှုပုံစံဟာ သူတို့အတွက် အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သခင်လေး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု မကြုံရသရွေ့ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေနိုင်ကြပြီ။ အဲဒီလိုနေ့ရက်တွေမှာ တကယ်တော့ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သူတို့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လာကြတယ်။

ခရီးထွက်နေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ရင် ရပြီလေ။ သခင်လေးက သူ့ကိစ္စနဲ့သူ အပြင်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်တာပဲ။

တကယ်တော့ ပိုင်ကျင်းကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူတွေကို သံသယဝင်နေခဲ့တယ်။ ဝမ်ရွှယ်ပင်း ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာကိုလည်း တစ်ချက်နဲ့တင် ခန့်မှန်းမိသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူလည်း ဒေါသထွက်လို့ မရဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ကနေ လိုက်မလာတော့အောင် အခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့သာ ပင်ပန်းအောင် လုပ်ရတော့မယ်။

တကယ်လို့ သူတို့က သူ့နောက်ကို အတင်းလိုက်စုံစမ်းချင်နေကြဦးမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက ဟာသတစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ရင်တောင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့က သူ့အတွက် ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။