အခန်း ၄၂ အကျိုးကျေးဇူးများ

ချန်ချိုးခန်းမအတွင်း၌...

တာ့ချီဧကရာဇ် ဟော်ချန်ယွင်က အေးစက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် စားပွဲခုံတွင် ထိုင်ကာ တိုင်းရေးပြည်ရေး အစီရင်ခံစာများကို အာရုံစိုက် စစ်ဆေးနေသည်။

လင်းဝမ်နင်က တံခါးအပြင်ဘက်မှ နေ၍ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်နေရပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ပေါ့ပါးသွားအောင် သတိထားလိုက်သည်။ သူမက ဟော်ချန်ယွင်၏ အနီးရှိ အစေခံကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏စကတ်စလေးကို အနည်းငယ် မကာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် မွှေးရနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့် ဟော်ချန်ယွင်က သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းဝမ်နင်ကို မြလိုက်သည်နှင့် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အရှင်က တိုင်းပြည်အရေးတွေကိုပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ထားပြီး စားဖို့တောင် မေ့နေတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ အရမ်း စိတ်ပူနေမိရပြီ"

လင်းဝမ်နင်က ချစ်စဖွယ် ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ရွှေရောင်ဆီးသီးများဖြင့် ချက်ထားသော နှင်းမှိုစွပ်ပြုတ် ပန်းကန်လုံးကို ဟော်ချန်ယွင်၏ရှေ့သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဟော်ချန်ယွင်၏ တင်းမာနေသော အမူအရာ ပြေလျော့သွားပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ကြင်နာမှု အရောင်အဝါလေးများ ပေါ်လာသည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"မင်းကို စိတ်ပူစေမိတာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမှားပါ"

သို့သော် လင်းဝမ်နင်က သူ့ထက် လက်ဦးမှု ယူလိုက်သည်။ သူမက သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ငွေဇွန်းလေးဖြင့် မွှေးကြိုင်လှသော ဟင်းချိုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခပ်ယူပြီး ဟော်ချန်ယွင်၏ နှုတ်ခမ်းဝသို့ တိုက်ကျွေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဟော်ချန်ယွင်က ပါးစပ်ကို ဟရုံမျှ ရှိသေးချိန်တွင် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု အဝေးမှ ပြေးလွှားလာပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူက ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"စွေ့ဖုန်း"

ဟော်ချန်ယွင်က သူ့အပြုံးကို ဖယ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဝင်လာခဲ့ "

ထိုအခါမှ စွေ့ဖုန်းက နန်းတော်ခန်းမထဲသို့ အလျင်အစလို ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံမှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူက ဝင်လာရင်းနှင့်ပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး နှစ်ကြိမ်ခန့် ယိုင်ထိုးသွားသည်။ ထို့နောက် စားပွဲရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ တုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် လျှောက်တင်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီကျွန်က သေသင့်ပါတယ်၊ ကျေးပြုပြီး အပြစ်ပေးတော်မူပါ အရှင်မင်းကြီး..."

စွေ့ဖုန်းက ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် အမိန့်တော်ကို သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်တင်ထားသော်လည်း သူ့နဖူးကတော့ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိကပ်နေကာ ခေါင်းကိုပင် မမော့ဝံ့ရှာပေ။ ဟော်ချန်ယွင်က အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးတိအေးစက် ဆက်ပြောခိုင်းလိုက်သည်။

"ဆက်ပြောစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒီကျွန်က အမိန့်တော်ကို ကြေညာပြီးတဲ့နောက်မှာ... အရှင့်သားထိုက်ဇီက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတဲ့အပြင် အမိန့်တော်ကိုလည်း လုံးဝ လက်ခံခြင်း မရှိပါဘူး"

စွေ့ဖုန်းက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောနေပြန်သည်။

"ဒီကျွန်က အရှင့်သားကိုယ်စား ထိုက်ဇီဖေးကို အမိန့်တော် ပေးချင်ခဲ့ပေမဲ့လည်း ဒီကျွန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အရှင့်သားထိုက်ဇီက... အရှင့်သားက ဒီကျွန်ကို မောင်းထုတ်ဖို့ သူ့လူတွေကို စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်...အရှင်မင်းကြီး"

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေသော အစေခံများနှင့် ကျေးကျွန်များကလည်း ဧကရာဇ်မင်း၏ ဒေါသဒဏ်ကို မတော်တဆ ခံရမည်အား စိုးရွံ့နေကြပြီး အသက်ပင် ဝဝမရှူဝံ့ကြတော့ပေ။

လင်းဝမ်နင်၏ မျက်နှာကလည်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူမက ဟော်ချန်ယွင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြစမ်း"

ထိုစကားက လူတိုင်းကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားသေသည်။ အထူးသဖြင့် စွေ့ဖုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ဦးတိုက်ပြီးနောက် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ခန်းမထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်သွားတော့သည်။

လင်းဝမ်နင်က ဟော်ချန်ယွင်၏ အနားသို့ တိုးသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ထိုက်ဇီရဲ့ အပြုအမူတွေက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းလာပါတယ်၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ ထီးနန်းဆက်ခံသူက နန်းတွင်းကို လာချင်တဲ့အချိန်လာ၊ ပြန်ချင်တဲ့အချိန်ပြန် လုပ်နေတာတောင် အရှင်က သည်းခံခဲ့တယ်၊ အခုတော့ သူက တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိုတောင် ဗြောင်ကျကျ ဖီဆန်နေပါပြီ၊ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး အခွင့်အရေး ပေးချင်သေးတာလား"

သူမ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမက ဟော်ချန်ယွင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများက အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ ဖတ်၍မရနိုင်ပေ။

ခေတ္တနားပြီးနောက် လင်းဝမ်နင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး မေ့သွားပြီလား၊ ရှအာ တာ့လီကို မသွားခင်က အရှင်မင်းကြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ..."

“ငါကိုယ်တော် မမေ့ပါဘူး၊ ဧကရီ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး၊ ငါကိုယ်တော်က ရှအာ အတွက် စီစဉ်ပေးမှာပါ"

ဟော်ချန်ယွင်က လေးလေးနက်နက် အသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် သူ ရှိစဉ်ကတည်းက ထီးနန်းအမွေဆက်ခံဖို့ပဲ သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာ၊ အခု ရာဇပလ္လင်ကို ရှအာဆီ မျှမျှတတနဲ့ ရိုးရိုးသားသား လွှဲပြောင်းပေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အများကြီး ကြိုးစားရလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါပြီ"

လင်းဝမ်နင်က နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ပြန်လျှောက်တင်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်နင်က ချန်ချိုးနန်းတော်မှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ၏ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကတော့ အောက်ခြေအထိ အေးခဲနေခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးအစုံက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သလို အအေးစက်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဟော်ချန်ယွင်က နောင်တွင် ဟော်ရှအား ထီးနန်းလွှဲပေးမည်ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးနေသော်လည်း လင်းဝမ်နင်က လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

‘ရှအာ နန်းမတက်ရသေးသရွေ့ သူမ တစ်ရက်မှ စိတ်အေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’

'ဟော်တူရဲ့ မွေးမိခင် ဧကရီဟောင်းတုန်းကလည်း သူ့ရဲ့ အဲဒီလို လှည့်ကွက်တွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား'

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန်းမထဲတွင် မျက်နှာသေဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဟော်ချန်ယွင်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဝမ်းနည်းသယောင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ထိုအပြုံးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခက်ထန်လာသည်။ မိမိ၏ ခြေထောက်ကို ဖြတ်ပစ်ပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သော သူ၏သားတော်က ယခုအချိန်တွင် အားနည်းသွားပုံရသည်။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တာ့ချီ၏ ဘုရင်အဖြစ် ကြည့်ပါက ဤသည်မှာ ကောင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ဟော်တူ၏ ပုံရိပ်က သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ထိုမျက်ခုံးမျက်ဖျားများက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်နှံထားသော မျက်နှာတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ထင်ဟပ်စေသည်။

'သူက... သူ့အမေနဲ့ ပိုတူလာတယ်'

ဟော်ချန်ယွင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာက မည်သည့်အခါမှ မပြုံးဖူးခဲ့သည့်အလား သိမ်မွေ့အေးစက်သော အသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ထိုက်ဇီကို နန်းတော်ထဲဝင်ဖို့ သတင်းပို့လိုက်"

......။.......။.......

ဟော်တူ တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ငြင်းဆိုလိုက်သည့် သတင်းက ထိုက်ဝေစံအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ မှန်ရှေ့တွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ကြည့်နေသည့် လင်းယွိရှန့်က အစေခံမလေးထံမှ သတင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ရွှင်လန်းနေသော မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားရသည်။ သူမ ရေခဲရေအပြည့်ရှိသော အင်တုံထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အအေးဓာတ်က သူမ၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

'ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

လင်းယွိရှန့်တစ်ယောက် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏အစ်ကိုတော်ထိုက်ဇီက လက်အောက်ခံတိုင်းပြည်ငယ်လေးမှ မင်းသမီးတစ်ဦးကိုပင် လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း ယခု သူမကို လက်ထပ်ရန် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိုတော့ ဖီဆန်ခဲ့သည်။

ယခင်က သူမနှင့် အိမ်ရှေ့စံကြားတွင် ရင်းနှီးမှု များများစားစား မရှိခဲ့သဖြင့် ငြင်းဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ တွေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ လဲ့ကျစ်နှင့် သူ၏ကြားတွင်လည်း မည်သည့်ရင်းနှီးမှုမှ မရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ တော်ဝင်အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ရခြင်းက အကြောင်းအရင်း တစ်ခုခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။

'အစ်ကိုတော်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် လဲ့ကျစ်က မြေခွေးမလို လှည့်ကွက်တွေ သုံးပြီး အစ်ကိုတော့်ကို အမိန့်တော် ဖီဆန်ခိုင်းခဲ့တာလား'

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လင်းယွိရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ဒေါသစိတ်တို့ဖြင့် ပူလောင်လာရပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမအတွက် ဖခင်၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ သဘောတူချက်ကို စောင့်ဆိုင်းမနေနိုင်တော့ပေ။ ယခင်က သူမ ကျင့်ဝတ်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်နာခဲ့ရသဖြင့် သူနှင့်တွေ့တိုင်း စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောရဲဘဲ သူ့နောက်မှသာ တိတ်တိတ်ကလေး ငေးကြည့်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ ထိုသို့ ဆက်လက် ငြိမ်မနေနိုင်ချေ။

လင်းယွိရှန့်က သူမအချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးနေမိပြီဟု တွေးလိုက်မိပြီး နောင်တရနေပြန်သည်။ အစ်ကိုတော်ထိုက်ဇီ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးက သူမထက် သာလွန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စိတ်ကလည်း သူမကို တွန်းအားပေးနေသည်။

သူမက မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ သိက္ခာနှင့် အရှက်အကြောက်တို့ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး အစ်ကိုတော်ထိုက်ဇီအပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘သူမ သူ့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်တော့ဘူး’

‘သူမ သူမရဲ့နှလုံးသားနောက်ကို လိုက်ရမယ်’

လင်းယွိရှန့်က သူမလက်ထဲမှ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မတင်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ့အမေကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အစ်ကိုတော်ထိုက်ဇီက စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အထီးကျန်နေခဲ့သည်ဟု လင်းယွိရှန့် ယူဆထားသည်။ သူမက နွေရာသီမှ အတောက်ပဆုံးသော နေရောင်နှင့်တူပြီး သူမသာလျှင် သူ့ကို နွေးထွေးစေပြီး အမှောင်ထဲသို့ မရောက်သွားအောင် ထိန်းထားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

........။.......။......

ထိုက်ဇီ စံအိမ်တော်တွင်...

ဟော်တူက ဧကရာဇ်၏အမိန့်တော်ကို ကြေငြာရန် ရောက်လာသော စွေ့ကုန်းကုန်းကို နှင်ထုတ်ရန် သူ၏လူများကို စေလွှတ်ပြီးကတည်းက အိမ်တော်အတွင်းရှိ လေထုက ပို၍ ပို၍ လေးလံလာသည်။

တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ခြင်းက အသေးအဖွဲကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေခံများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း ဟော်တူနောက်မှ နောက်ဖေးခြံဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအလယ်ရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ပြန်မသိမ်းရသေးသော လက်ဖက်ရွက်ခြောက်များနှင့် ငှက်သိုက်များ ရှိနေသေးသည်။

စွေ့ဖုန်း မရောက်မီတွင် သူမက ကျင့်ရှင်းနှင့် လင်းယွဲ့တို့အား လက်ဖက်ရွက်ကောင်းကောင်းများ၊ ငှက်သိုက်ခြောက်များနှင့် ငါးခြောက်များ ဝယ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှားရှားပါးပါး ပူနွေးနေသော ရာသီဥတုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ နောက်ဘက်ခြံတွင် ဤလက်ဖက်ရွက်များ၏ အရည်အသွေးကို သေချာ လေ့လာနေခဲ့သည်။

စိတ်ကောင်းဝင်ခဲလှသော ဟော်တူပင်လျှင် စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး သူမနှင့်အတူ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အမိန့်တော်ကြောင့် ထိုသာယာမှုလေး ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။

“ဆက်လုပ်လေ”

ဟော်တူက ထိတ်လန့်နေသော လဲ့ကျစ်ကို မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မပြီးသေးဘူးမလား"

"အိုး"

လဲ့ကျစ်၏ ချယ်ရီရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်အာသွားပြီး ဟော်တူကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

‘တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ခြင်းလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီလောကမှာ သူ့နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တဲ့ အရာ တစ်ခုမှ မရှိဘူးလား’

လဲ့ကျစ်က သူမ၏စိတ်နှလုံးအောက်မှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချနေရင်း ဟော်တူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ကြွေဖြူလက်ဖက်ရည်အိုးက ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး “ပွတ် ပွတ်”ဟု အသံထွက်နေသည်။

လဲ့ကျစ်က ခွက်အလွတ်နှစ်ခွက်ကို တိတ်တဆိတ် ယူကာ သူမရှေ့တွင် ချထားပြီးနောက် နှင်းဆီလက်ဖက်ခြောက်အချို့ကိုယူကာ ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ယူပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ချပြီးနောက် လဲ့ကျစ်က အနည်းငယ် ကယောင်ကတန်းဖြစ်နေပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ထပ်ခွက်အလွတ်ထဲသို့ ရေလောင်းထည့်နေစဉ်တွင် ဟော်တူ၏အမူအရာကိုလည်း ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။

သို့သော် သူမ သူ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမလက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်အိုးက အနည်းငယ် လွဲချော်သွားပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ လဲ့ကျစ်၏ အခြားလက်ခုံပေါ်သို့ ရေနွေးပူပူများ တိုက်ရိုက်လောင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အေးစက်သော လက်ဖဝါးတစ်ခုက သူမ၏ လက်ခုံကို ချက်ချင်း လာရောက်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ လဲ့ကျစ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရေနွေးပူများက သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ မကျဘဲ ဟော်တူ၏ လက်ခုံပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျသွားသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ဖယ်ရှားရန် အလျင်မြန်ဆုံး အရှိန်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့သည်။ ဟော်တူ၏ အေးစက်သော အဖြူရောင်လက်ခုံလေး နီရဲသွားသည်။

လဲ့ကျစ်က မျက်လုံးပြူးလေးဖြင့် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ သေချာကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ့လက်ကို ထိရန် သူမ၏လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို ပိုမိုနာကျင်စေမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေပြန်သည်။

ခဏလောက် ကြာသည်အထိ လောကကြီးတွင် အပူခံဆီမွှေးဟု ခေါ်သည့် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကိုပင် သူမ မေ့နေခဲ့သည်။

"နာနေလားဟင်"

စကားသံထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လဲ့ကျစ်က သူမ၏အသံ တုန်လှုပ်နေမှန်း နားလည်လိုက်သည်။

ဟော်တူက ပြန်မဖြေဘဲ သူမ၏အမူအရာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။

"အပူခံဆီ သွားယူလိုက်မယ်"

လဲ့ကျစ်က အမြန်ထကာ ‌ဆေးသွားယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူက သူမ၏ အဖြူရောင်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ဟော်တူ၏လက်နှစ်ဖက်ထဲသို့ ထပ်မံကျရောက်သွားပြန်သည်။

ဟော်တူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလာခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရတာလဲ"

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ့လက်ခုံ နောက်ကို မဖိမိစရေန် ရှောင်လွှဲနေလိုက်သည်။

"အရှင့်သား.... တော်ဝင်အမိန့်ကို လက်မခံရင် ပြဿနာရှိမှာလား"

ဟော်တူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ဘာသိဘာသာ နေနေလေသည်။

လဲ့ကျစ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမက ဟော်တူ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်ဝန်းတွင် သူမ၏ပုံရိပ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမက တခုခုကို ပြောရန် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေရပြန်သည်။

ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ကျစ်က မေးလိုက်ပြန်သည်။

“အရှင့်သား... အရှင့်သားက ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်ကို ဘာကြောင့် ဖီဆန်ချင်ရတာလဲ”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဟော်တူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ မှိန်ဖျော့သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေရင်းမှ အသံမာမာဖြင့် ပြန်မေးလာခဲ့သည်။

"ထိုက်ဇီဖေး ဆိုလိုတာက... ကိုယ်က ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို လက်ခံပြီး တခြားကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ဖို့ မင်း မျှော်လင့်နေတာလား"

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အံ့သြသွားရပြန်သည်။

‘သူမ.... မဟုတ်... အဲ့လို မဟုတ်ဘူးလေ.....အား.....

ဘာကြောင့်လဲလို့ပဲ မေးတာပါနော်....

ဟော်တူက ဘာလို့ သူမ ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေကို အခြေအမြစ်မရှိသလို ဖြစ်စေပြီး အမြဲတမ်းတလွဲ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေရတာလဲ’

"ကျွန်မက အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး"

လဲ့ကျစ်က အလွန်စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူ့လက်ကို အလျင်စလိုဆွဲကာ တောင်းပန်နေရင်း ဒေါသအနည်းငယ်ထွက်ဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်သားကို ကိုယ်လုပ်တော်ယူခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမှန်တကယ် တင်းကျပ်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင် သတိမထားမိဘဲ အသံပင် မြင့်တက်လာရသည်။

"အရှင့်သားကို အဲဒီကိုယ်လုပ်တော်နဲ့ လက်ထပ်ခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး"

ဟော်တူက သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အသွင်အပြင်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောလာပြန်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ခွင့် မပေးဘူးဆိုမှတော့... ကိုယ်က တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့"

သူ့လေသံက အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသဖြင့် လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသော်လည်း မသိစိတ်မှ ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အခြေအနေကို ပြန်လည် သတိပြုမိသွားသည်။

‘မဟုတ်သေးပါဘူး... သူမက ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်ကို သူ ဘာကြောင့် ဖီဆန်ရတာလဲလို့ မေးနေတာလေ။ ဘာကြောင့် သူက သူမကြောင့် အမိန့်ကို ဖီဆန်ရသလိုမျိုး ပြောနေရတာလဲ’

လဲ့ကျစ်က ဟော်တူကို စကားဖြင့် မနိုင်သည့်အပြင် သူ၏ စကားထောင်ချောက်ထဲသို့ ထပ်မံ မကျရောက်ချင်တော့သဖြင့် သူ့ကို မျက်စောင်းခဲကာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်းရွှယ်က ခပ်ဝေးဝေးမှ အလျန်အမြန် လျှောက်လာနေသည်။ လူနှစ်ယောက် လုံးထွေးနေသည့်ပုံသဏ္ဍာန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း အရေးကြီးသော သတင်းကို ပို့ရန်အတွက် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

"အရှင့်သားကို အကြောင်းကြားပါတယ်၊ အိမ်တော်အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အရှင့်သားကိုတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်"

လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏နှင်းဖြူရောင် ပါးပြင်များက အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်၊၊ သူမ ထရပ်ရန် ဟော်တူ၏ပခုံးကို တွန်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော ဟော်တူ၏ လက်များက ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်။ ဟော်တူက သူမကို ထခွင့်မပေးချင်သေးပေ။

"ဘယ်သူလဲ"

သူက ပျင်းရိဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ထိုက်ဝေရဲ့သမီး၊ လင်းမိန်းခလေး"

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လဲ့ကျစ်၏ လှုပ်ရှားမှုက ရပ်တန့်သွားသည်။

‘ဒီလင်းယွိရှန့်က စိတ်မရှည်တော့ဘူးပေါ့လေ။ လက်မထပ်ရသေးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုက်ဇီစံအိမ်တော်ကို အရူးအမူး ပြေးလာရင် သူမရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှာကိုတောင် သူမ မသိတော့ဘူးလား’

ဟော်တူက မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး အန်းရွှယ်ကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်"

အန်းရွှယ်က စိတ်ဆင်းရဲနေပုံရပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလာသည်။

“ဒီလက်အောက်ငယ်သားက သုံးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းအားလုံး သုံးထားပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် သူက လုံးဝ ထွက်မသွားတဲ့အပြင် တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အရှင့်သားကို အော်ခေါ်နေပါတယ်...”

လင်းယွိရှန့်က မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤသို့ အော်ခေါ်နေသည်ကိုမူ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ကောင်းကောင်း သိနေကြသည်။

လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏ မျက်နှာ ပို၍ပို၍ ညိုမှောင်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ မက်မွန်ပွင့်ပုံ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူမ တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မပဲ သွားပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်၊ သူ တံခါးအပြင်မှာ ဒီလိုမျိုး လာရှုပ်နေတာက အရှင့်သားရဲ့ သိက္ခာအတွက် မကောင်းဘူးလေ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟော်တူက သူမ၏ခါးကို လွှတ်ပေးလိုက်သဖြင့် လဲ့ကျစ် ချောမွေ့စွာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ လွှတ်မပေးသေးပေ။ လဲ့ကျစ်က သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်း မသွားနဲ့"

ဟော်တူက သူမကို လေးလံသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် သွားမယ်"

နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူမ ပြောခဲ့သည့် ညစ်ညမ်းသောစကားများအတွက် အပြစ်ပေးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် လဲ့ကျစ် ထိုစကားမျိုး ထပ်ပြီး နားထောင်နေရမည့်အခြေအနေမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ့ရှေ့မှာ လဲ့ကျစ်ကို လာရောက်စော်ကားဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ။

"ဒါပေမယ့် အရှင့်သားက သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာမဟုတ်ဘူးလား"

လဲ့ကျစ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

ဟော်တူက သူ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မသွားနဲ့ မသွားနဲ့…”

လဲ့ကျစ်က ပြန်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့၏အပူလောင်သွားသော လက်ခုံနောက်ဘက်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"သူက နည်းနည်းတော့ စိတ်တိုဖို့ ကောင်းတာ အမှန်ပဲ၊ အရှင့်သား တကယ်ပဲ စိတ်မချမ်းသာဘူးဆိုရင်လည်း သူ့ကို စကားအနည်းငယ်နဲ့ပဲ ကြိမ်းမောင်းလိုက်နော်၊ တကယ်လို့ ထပ်ပြီး ရှုပ်နေသေးရင် အန်းရွှယ်ကိုပဲ နှစ်ချက်လောက် ရိုက်ခိုင်းလိုက်၊ လူတစ်ယောက်ကိုတော့ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့... အဲဒါကို မေ့လိုက်ကြရအောင်လားဟင်"

လဲ့ကျစ်၏ နူးညံ့မှုကြောင့် ဟော်တူ၏ လူသတ်ချင်စိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာကာ မေးနေပြန်သည်။

"သူ့ကို မသတ်ဘဲ ထားလိုက်ဖို့လား... ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီလို ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့သူကို ချန်ထားပေးရမယ်ဆိုရင်... ကိုယ့်အတွက် ဘာအကျိုးကျေးဇူးတွေ ပြန်ရနိုင်မှာလဲ"

လဲ့ကျစ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေရင်းမှ ထိုလူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေမည့် ကောက်ကျစ်သော စိတ်ကူးများကို ကောင်းကောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

‘ဒီလူက ဘယ်တော့မှ သူ့ဘက်က အရှုံးခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကောင်းပြီလေ....’

သူမက သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို တစ်ချက်တွန့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နားကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် ဖိကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးရင် ပြောပြမယ်လေ... နော်... အစ်ကိုတော်... ထိုက်ဇီ”

.......။......။......

ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။

ဟော်တူ : အာ၊ အာ၊ အား.....အားးးးးးးးးးးး...... ငါ သေပြီ...

ကျစ်ကျစ်: “……”

အန်း‌ရှောင်ရွှယ် : ငါ ဘာမှ မတွေ့ဘူး။ ငါ အရမ်းပင်ပန်းပြီး အိပ်ငိုက်နေပြီ။

လင်းယွိရှန့် : မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာအတွက် ခေါ်တာလဲ......

🌟🌟🌟🌟🌟 Thank you for always being my greatest supporter. 🌟🌟🌟🌟🌟