အခန်း ၃၇ မကျေနပ်မှုများ ( အပိုင်း ၁)

အပန်းဖြေအိမ်ရှိ ရေပူစမ်းကန်က ထူးခြားသော ဗိသုကာလက်ရာ ရှိပြီး ရေကူးကန်က အလွန်ကျယ်သော်လည်း အလယ်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ပိုးသားကန့်လန့်ကာဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရေနွေးငွေ့များကြားမှ မြင်ကွင်းကို မှုန်ဝါးဝါးနှင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လဲ့ကျစ်က သွေးစွန်းပြီး ရွှဲရွှဲစိုနေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်ကာ ပူနွေးသည့် စမ်းရေကန်ထဲသို့ ဆင်းလိုက်သည်။ ရေနွေးနွေးထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို နစ်မြုပ်ထားရင်းမှ သူမ၏ အာရုံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာရန် အချိန်အတော်ယူခဲ့ရသည်။ ဟော်တူ ခုနက မေးခဲ့သည့် "ဖြတ်လမ်းကို သုံးချင်လား" ဆိုသည့် စကားကိုလည်း သူမ ပြန်တွေးနေမိသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ လေသံတွင် သူမကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပြီး ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဆွဲဆောင်မှုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ “အင်း”ဟု ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဟော်တူက သူမကို ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပွေ့ဖက်မှုကြောင့် ဟော်တူ၏အဝတ်အစားများလည်း စိုစွတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကြောင့် အဝတ်လဲလျှင် အဆင်မပြေမည်အား စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့ခါးပတ်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူက သူမ၏လက်ကို လှမ်းတားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပုခုံးကို အသာတွန်းကာ ကန့်လန့်ကာ၏ အခြားတစ်ဖက်ဖြစ်သော ဤအတွင်းဘက်ခြမ်းထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။

ကန့်လန့်ကာတစ်ဖက်မှ ဟော်တူ အဝတ်အစားချွတ်နေသည့်အသံကို လဲ့ကျစ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ သူထံတွင် အခြားသူများကို အဝတ်အစားလဲပေးရန် ခွင့်ပြုလေ့မရှိသည့် အလေ့အထရှိကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

‘ဘာလို့လဲ...’

ခဏအကြာတွင် ရေလှိုင်းခပ်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရေကန်ကြီးလည်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ပိုးကန့်လန့်ကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေကြသော သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဘာစကားမျှ မပြောမိကြပေ။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင်တော့ မုန်တိုင်းက သည်းထန်နေဆဲပင်။ မိုးစက်များ ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခတ်နေသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ယခုန လူသတ်ရဲခဲ့သည့် သူမ၏ သတ္တိများကလည်း အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအလောင်းငါးလောင်းက ဤရေပူစမ်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည်ဟု တွေးမိတိုင်း လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်လာပြန်သည်။

ထိုစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်သွားသော အမှောင်ရိပ်တစ်ခုနှင့်အတူ အခန်းတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများကလည်း ဝေ့ယမ်းလှုပ်ရှားသွားသည်။

‘သရဲတစ္ဆေတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ကို လာပြန်တောင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်လား’

ပူနွေးသည့် ရေကန်ထဲမှာပင် အအေးဓာတ်က သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံလာပြီး အရိုးထိအောင်အေးစက်နေသည့် အအေးဓာတ်ကို သူမ မဖယ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

လဲ့ကျစ်က မသိစိတ်ဖြင့် ပိုးကန့်လန့်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်သွားမိသော်လည်း၊ ကန့်လန့်ကာကို တွန်းဖယ်ရန် လက်တွန့်နေမိသည်။

‘ဟော်တူက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာကို မကြိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’

သို့သော် ကြောက်စိတ်က ပိုမိုကြီးစိုးလာသဖြင့် လဲ့ကျစ်က သူမ၏ လက်ကလေးကို မြှောက်လိုက် ချလိုက်နှင့် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေရှာသည်။

ကန့်လန့်ကာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက်နံရံကို မှီထားသော ဟော်တူက လဲ့ကျစ်၏ ရုန်းကန်နေရသော ပုံရိပ်ကို ပိုးသားစမှ တစ်ဆင့် အစအဆုံး ကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိုလာ”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လဲ့ကျစ်က ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ကန့်လန့်ကာကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမက ဟော်တူရှိရာသို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ရေထဲတွင် ရှိနေသော သူ့လက်ကို ရှာဖွေကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဟော်တူ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အေးခဲနေသော သွေးများ ပြန်လည်နွေးထွေးလာသလို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမက အနီးကပ်ရှိနေသော ဟော်တူ၏ မက်မွန်ပွင့်ပုံ မျက်ဝန်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် သူမ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာလေးအား အထင်အသား ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ပြန်မြင်ရပြီးနောက် လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမအား ယခုကဲ့သို့ စိတ်သက်သာရာ ရစေသည့် အရင်းအမြစ်က ဤလူသား ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ထိုလက်ကို ပြန်လွှတ်ချင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လုံးဝ လက်မလွှတ်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် လဲ့ကျစ် အစွမ်းကုန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ယနေ့ည၏ အစီအစဉ်အောင်မြင်ရန်အတွက် သူမ ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် နာရီတိုင်း၊ မိနစ်တိုင်းအတွက် အသေးစိတ် တွက်ချက်ခဲ့ရသည်။ ယခုမူ လူရော စိတ်ပါ လောင်မြိုက်ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားနေရပြီး ဘေးနားရှိ ဟော်တူ၏လက်ကိုသာ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာ ရေမျောကမ်းတင်သစ်သားသဖွယ် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း အသက်ရှူရန် ကြိုးစားနေမိသည်။

ရေပူစမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေခိုးရေငွေ့ဖြူဖြူများက လူနှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ ရောထွေးနေသည်။ ဟော်တူကလည်း ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ယနေ့ညတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ အမူအရာတိုင်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

တည်ငြိမ်ခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်း၊ ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ ထိခိုက်လွယ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့တတ်ခြင်း၊ အားကိုးတကြီးနှင့် ရုန်းကန်ခြင်းများပင်....

မူလက သူ သူမ၏ လူသတ်နေသည့်ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏စာကြောင့် နောက်ကျခဲ့ရသည်။ သူ ရေပူစမ်းအပန်းဖြေအိမ်သို့ အပြေးအလွှား လာနေချိန်တွင် သူ မည်မျှ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်ကို တစ္ဆေများသာ သိပေလိမ့်မည်။ အန်းရွှယ်က လူလွှတ်၍ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားသော်လည်း သူမ၏စာထဲတွင် ရေးထားသကဲ့သို့ 'လောကကြီးတွင် ပြည့်စုံသော အစီအစဉ်မျိုး မရှိနိုင်' ဟူသော စကားက သူ့ကို စိုးရိမ်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူလျှိုက သတင်းပို့ရန် ရောက်လာခဲ့ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေကာ ထိုက်ဇီဖေး၏အဆိပ်က အပန်းဖြေအိမ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံနေပြီး ထိုအဆိပ်ကြောင့် သူလည်း အဆိပ်သင့်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု သတင်းပြန်ပို့ခဲ့သည်။ ရာနှင့်ချီသော အဆိပ်များကို ကုသနိုင်သော သူ ပေးထားခဲ့သည့် ဆေးများကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ့လူများလည်း ရန်ဟမ့်၏ လျှို့ဝှက်သက်တော်စောင့်များကဲ့သို့ အဆိပ်သင့်ပြီး သေဆုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟော်တူ၏ရင်ထဲ၌ မဖော်ပြနိုင်သော ရွှင်လန်းမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမက သူမ၏ ပထမဆုံးသော တိုက်ပွဲကို အလွန်လှပစွာ ဆင်နွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို သူကိုယ်တိုင် မသိနိုင်သော်လည်း သူမ၏အောင်မြင်မှုအတွက် သူက သူမထက် ပို၍ ဝမ်းသာနေမိပုံရသည်။ သို့သော် သူမ၏ ရဲရင့်သော အမူအရာကို ကိုယ်တိုင် မမြင်လိုက်ရခြင်းအား နောင်တရနေမိသောကြောင့် ဟော်တူက အမြန်ဆုံး ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသော လဲ့ကျစ်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မိုးသက်မုန်တိုင်းကြားတွင် အားနည်းသောအသွင်အပြင်လေးကိုသာ သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်နှာက အပေါ်သို့ ကောင်းကင်သို့ မော့နေပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာသာ ဟော်တူလည်း လဲ့ကျစ်က အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးပြီး ချင်ယုကဲ့သို့ အပူအပင်ကင်းစွာ နေသင့်သူဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမက အလွန် သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သည်။ သူမက ဤညအတွက် များစွာသော ဒဏ်ရာများနှင့် နာကျင်မှုများကို ရင်းနှီးကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားခဲ့မှန်း သိသာနေသည်။

ဟော်တူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ တစ်စုံတစ်ဦးကို ပထမဆုံး သတ်ခဲ့စဉ်က ခံစားချက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးဝံ့ဘဲ ခဏမျှ ရပ်နေခဲ့မိသည်။ အကြောင်းမှာ လဲ့ကျစ်ကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ တွန်းပို့ခဲ့သူမှာ မိမိတို့၏ ဟော်မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိနေသောကြောင့်ပင်။

‘ဟော်ချန်ယွင်၊ ဟော်ရှ... အဲ့ဒီအပြစ်တွေကို တာ့ချီရဲ့ ဟော်မျိုးနွယ်က ဖန်တီးခဲ့တာပါ’

ဟော်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဒီအရာတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား’

ဟော်တူက ချီတိုင်းပြည်၏ ဟော်မျိုးနွယ်စုမှ ထိုက်ဇီဖြစ်နေရခြင်းမှာ မည်မျှမုန်းတီးစရာကောင်းသည်ကို ကောင်းစွာ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက လိုရာမရောက်သော လမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက သူ လျှောက်ချင်သော လမ်းကို စောစီးစွာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နှလုံးသားမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ မည်သူမဆို နာကျင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း အချို့အရာများကို စွန့်လွှတ်ရစမြဲ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ စစ်တုရင်အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့၏သေဆုံးနေသော နှလုံးသားက ပြန်လည်နိုးကြားလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ခြေထောက်ကျိုးသွားပြီးနောက် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာမှ ဘဝ၏ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို သူ ထပ်မံခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

သူ့လက်ချောင်းများကြားမှ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုက ဟော်တူကို အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ရေပူစမ်းကန်ဘောင်တွင် တွဲလောင်းချထားသော သူ့လက်ကို လဲ့ကျစ်က အချိန်အတော်ကြာအောင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး ယခု သူ့လက်က ထုံကျင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟော်တူက သူ့နှုတ်ခမ်းကို အသာကော့ညွှတ်ကာ ပြုံးနေပြန်သည်။ သူက သူနှင့် လဲ့ကျစ်အကြား အကွာအဝေးလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လဲ့ကျစ်က သူ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူမက သူနှင့် မနီးစပ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ သူမ၏ တင်းတင်းစေ့ထားသော မျက်လုံးများနှင့် သူမ၏ ရှည်လျားသော နက်မှောင်သော မျက်တောင်များက အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေကာ အားလုံးက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်အရာများ ရှိနေကြောင်း ပြောနေကြသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် လဲ့ကျစ်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များအတွင်း မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲလာပြီး သူမ၏မျက်လုံးလေးများ နီရဲလာသည်။

ဟော်တူက သူမကို သူ့အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏ အေးမြသော နှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့် သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော မျက်ခွံလေးများကို အသာအယာ ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။ သူတို့တစ်ကိုယ်လုံး ထိကပ်နေကြသဖြင့် သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ တပ်မက်မှုများကိုလည်း အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေရသည်။ သူက လဲ့ကျစ်၏ ကျောက်ပြင်ကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။

“ငိုချင်ရင် ငိုချလိုက်ပါ”

ဟော်တူက သူ့အသံကို တိုးနိုင်သမျှ လျော့ချလိုက်ပြီးမှ သူမကို ချော့မော့လိုက်သည်။

လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏ လည်ပင်းကြားတွင် မျက်နှာအပ်ထားရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း သူ၏ချော့မြူသော စကားသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဆက်တင်းမထားနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ပူနွေးသော မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူ၏ လည်ပင်းအရေပြားပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမ တိုးတိုးလေးသာ ရှိုက်ငိုနေခဲ့သော်လည်း ငိုလေလေ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများနှင့် နာကျင်မှုများက တိုးထွက်လာလေဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ အသံထွက်ကာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငိုကြွေးနေလေသည်။ ထိုငိုသံထဲတွင် သူမ ခံစားခဲ့ရသော နစ်နာမှုများအပြင် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေသည့် စိတ်များလည်း ရောယှက်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ငိုပြီးနောက် လဲ့ကျစ် အငိုရပ်သွားကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လာခဲ့သည်။ သူမက ဟော်တူ၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ထားသော သူမ၏လက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု တွေးနေပြန်သည်။

‘အခုန မိုးသည်းထန်နေလို့ ဆေးတွေက ရေနဲ့ရောပြီး ငါ့ကို ရူးစေတာလား... မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ ဟော်တူရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုကို ဒီလောက်တောင် လောဘတကြီး တောင့်တနေရတာလဲ'

‘ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်’

သူမ၏ ရေစိုအဝတ်များကြောင့် ဟော်တူ၏ ဝတ်ရုံများ စိုစွတ်ကုန်သော်လည်း သူက စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ပြုံးပင်ပြနေသေးသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော အပြုအမူများ၊ ချော့မော့သံများနှင့် နူးညံ့သော အနမ်းများက သူမ၏ စိတ်အာရုံကို လှုံ့ဆော်နေပြန်သည်။

'ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ခဏတာ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ရူးသွပ်နေကြတာပဲ ဖြစ်မှာပါ'

‘ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာက... ခဏတာ နေမကောင်းဖြစ်တာလေ ဟုတ်တယ်မလား’

လဲ့ကျစ်က ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ကာ သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

.......။......။......

ရေပူစမ်းကန်ဘေးရှိ အခန်းငယ်လေးထဲတွင် မွှေးရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

နှစ်ယောက်သား အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးချင်းကပ်ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ယခုန ပူနွေးသည့် စမ်းရေကန်ထဲတွင် ရင်းနှီးလွန်းခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ရှက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ခေါင်းမဖော်ဝံ့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လဲ့ကျစ်က ဤနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာရန် လိုအပ်ကြောင်း မမေ့လျော့သေးပေ။ အပြင်ဘက်မှ အလောင်းငါးလောင်းကို မနက်ဖြန်မနက်တွင် ရှာတွေ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး အာဏာပိုင်များက ဤရေပူစမ်းအိမ်ကို မကြာမီ ပိတ်သိမ်းပေလိမ့်မည်။

"အရှင့်သား... ကျွန်မတို့ အိမ်တော်ကို ပြန်ကြမလားဟင်"

လဲ့ကျစ်က မေးလိုက်သည်။

“အလျင်မလိုဘူး”

ဟော်တူက ပန်းထိုးခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မှီလိုက်ရင်း ကုတင်ဘေးရှိ သန့်ရှင်းသော ချည်ပဝါကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းယူကာ လဲ့ကျစ်ကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆွဲလှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်များကို ညင်ညင်သာသာ သုတ်ပေးနေပြန်သည်။

လဲ့ကျစ်က ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် နူးညံ့ညှာတာနေပုံရသော သူ့မျက်နှာကို အံ့သြစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

‘ဒါက မူမမှန်လွန်းနေတယ်လို့...’

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြန်ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မထင်မှတ်ပဲ ဟော်တူက သူမထက် လက်ဦးနေပြီး သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဖိထားကာ သူမကို ထခွင့်မပေးဘဲ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်သာ ဆက်လှဲခိုင်းထားသည်။

"ကောင်းကောင်း အနားယူ"

လဲ့ကျစ်က သံသယစိတ်ဖြင့် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အခု အနားယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

‘ကျွန်မ ရေပူစမ်းရေကန်ထဲမှာ အကြာကြီးစိမ်ပြီး လုံလုံလောက်လောက် အနားယူပြီးပါပြီနော်...’

သူမ ပြန်ပြောလိုက်သောကြောင့် ဟော်တူက သူမကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူ့လက်ထဲမှ ချည်ပဝါကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူမ၏နဖူးလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း ပြောလာပြန်သည်။

"ဒီနေရာမှာ အနားယူဖို့ ပြောတာ"

ထို့နောက် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောနေလေသည်။

လဲ့ကျစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားရသည်။ သူမ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ စိုစွတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လုံးထောင့်များကို သဘာဝမကျစွာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ်တွင်လည်း သူမ ထပ်မငြင်းနိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏နှလုံးသားက တစ်စက္ကန့်မျှပင် ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ အိပ်စက်နေချိန်၌ပင် အစီအစဉ်များအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။

‘ဒီလောက် သိသာနေတာလား’

သူမက သူမ၏ခံစားချက်များကို ကောင်းစွာဖုံးကွယ်နိုင်သော အရွယ်မရောက်သေးသောကြောင့် ဟော်တူက သူမကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက မှေးမှိန်သွားသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စွန်းထင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လဲ့ကျစ် တစ်ခုခုကို အလေးအနက် တွေးတောတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟော်တူက ထိုအပြုအမူလေးကို ကောင်းစွာ မှတ်သားထားပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟော်တူက သူမကို အသာအယာ ပြန်ထူပေးလိုက်ပြီး သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူက သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် လဲ့ကျစ်၏ ဆံနွယ်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်ပေးနေရင်း ပြောလာပြန်သည်။

"အနားယူစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်ကတော့ စောနေသေးတယ်၊ အခု စာရင်း အရင်ရှင်းရအောင်"

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယခုနက ရှိနေခဲ့သော ကျက်သရေရှိမှုနှင့် နူးညံ့မှုအားလုံး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားရာမှ အဆောတလျင် ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ လူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

‘ခုန နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့အသွင်အပြင်က ငါ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေခဲ့တာလား၊ အဲ့ဒါတွေက အခု လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ ဒီလူက ခန့်မှန်းရခက်တာကို ငါ သိသင့်တယ်’

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွကိုက်ရင် ဆက်တွေးနေပြန်သည်။

‘စာရင်းရှင်းမှာလား.... ငါက သူနဲ့ ဘာစာရင်း ရှင်းရမှာလဲ၊ ငါ သူ့ကို ဘာမှ မနှောင့်ယှက်မိဘူးလေ'

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သေချာနေသော်လည်း လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏မျက်လုံးများကို ကြည့်မိသွားပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။

“အရှင့်သားက လူကို ကြောက်အောင်လုပ်နေပြန်ပြီ၊ ဘာအတွက် စာရင်းရှင်းရမှာလဲ…”

ဟော်တူက သူမ၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ခုံနောက်ကျောကို သူ့လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပွတ်သပ်နေပြီးမှ အနည်းငယ်အေးစက်သောလေသံဖြင့် မေးလာပြန်သည်။

"မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

အချိန်အတော်ကြာ အတူနေခဲ့ပြီးနောက် လဲ့ကျစ်က သူ့ထံမှ အလွယ်တကူ ခြိမ်းခြောက်ခံတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူမက စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ မတ်မတ်ထိုင်ပြီး အခိုင်အမာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲလိုတွေ မရှိပါဘူး"

"အိုး.... ဟုတ်လား"

ဟော်တူက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးကို ဆွဲယူကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားလုံးတစ်ချို့ကို ရေရွတ်လိုက်သေးသည်။

"ကံဆိုးတဲ့သူ"

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အံ့သြပြီးရင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

‘အဲဒီစာရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သူ ဘယ်လို သိနိုင်တာလဲ’

သူမ၏အစီအစဉ်အရ သူမ ယင်ရှီ (မနက် ၃ နာရီမှ ၅ နာရီအတွင်း) အချိန် ပြန်မရောက်မှသာ ဟော်တူထံသို့ ထိုစာကို ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက စာထဲက အကြောင်းအရာကို သိနေပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေက တစ်ခုပဲ ကျန်ရှိတော့ပြီး လီယောင်က ထိုစာကို သူ့ဆီသို့ ကြိုတင်ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင်။

"လီယောင်က မနာခံပြန်ဘူး"

လဲ့ကျစ်က ထိတ်လန့်သွားဟန်ဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဟော်တူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခပ်ဖြည်းဖြည်း ခါယမ်းကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အရှင့်သား ...အရှင့်သားက အဲ့စာကို မမြင်ခဲ့ဖူးလို့ မှတ်လိုက်ပါနော်"

ဟော်တူက သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

လဲ့ကျစ်က မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးများက ကွေးညွတ်လာပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဟော်တူကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို အရှင့်သားက အဲ့စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မကို စိတ်ပူလို့ လိုက်လာတာလား"

ဟော်တူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောနေသည်။ သူက သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ တိုးထွက်လာသော ခံစားချက်အရိပ်အယောင်များကို လဲ့ကျစ် အနီးကပ် မမြင်စေရန်အတွက် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှ မြေခွေးမလေးက အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို အမြန်ဆုံး တွက်ချက်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမက ရရှိနိုင်သမျှ အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တိုးတက်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူမက အလွန်အမင်း တိုင်းတာတက်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ စည်းမကျော်သလို အခြားသူများ၏ အကျိုးစီးပွားကို မထိခိုက်စေပေ။

သူ့အတွက် သူမ နောက်ဆုံးချန်ခဲ့သော စကားများကပင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နေခဲ့သည်။ ဟော်တူက ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက မှတ်ဥာဏ်အလွန်ကောင်းခဲ့ပြီး ထိုစာကို နောက်ကြောင်းပြန်ရွတ်နိုင်သေးသည်။

“အရှင့်သား... ဒီစာကို ဖတ်နေပြီဆိုရင် ကျွန်မ အသက်မရှင်တော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီည ရန်ဟမ့်ကို သတ်ဖို့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာပါတယ်။ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားရင်တော့ တော်တော်ကံဆိုးပုံပါပဲ။ အဲ့ဒါက ကျွန်မ ကံမကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲ့ဒါကို သန့်ရှင်းတဲ့သေခြင်းလို့ မှတ်ယူနိုင်ပြီး အရှင့်သားရဲ့မြင့်မြတ်မှုကိုလည်း ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သေရတာက လုံးဝ အသုံးမဝင်တာမျိုးတော့ မဖြစ်စေရဘူး၊ ယင်ရှီကျော်သွားတာနဲ့ ရန်ဟမ့်ရဲ့အလောင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့အလောင်းကို ရှာဖွေဖို့ ရေပူစမ်းအိမ်တော်ကို လူလွှတ်ပေးပါ၊ ပြီးရင် နန်းတော်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဝင်ရောက်ပြီး အသာစီးရယူတဲ့အနေနဲ့ ဟော်ရှကို အပြစ်ပေးခိုင်းပါ။ ရန်ဟမ့်က ဟော်ရှရဲ့လူဆိုတော့ သူ့အတွက်သူ မရှင်းလင်းနိုင်လောက်တော့ဘူး။

ဒါက အရှင့်သားအတွက် ကျွန်မလုပ်နိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးအရာပါပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ဆန္ဒအရ အရှင့်သားက ဒီကိစ္စတွေနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နေသင့်တယ်။

ကျွန်မတို့ သိတာမကြာသေးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် နှုတ်ဆက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ စကားမစပ်၊ နောက်အိမ်ထောင်ထပ်ပြုရင် သတို့သမီးရဲ့လက်ကို မလိမ်ချိုးပါနဲ့နော်။ အဲ့ဒါက တကယ်နာတယ်...

မရဏပြည်ကနေ အရှင့်သား အစစအရာရာ အဆင်ပြေ ချောမွေ့ပြီး လိုရာဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပေးပါ့မယ်...

လဲ့ကျစ်"

ထိုစာက လဲ့ကျစ်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှပြီး ကောက်ကျစ်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သေအံ့ဆဲဆဲမှာပင် သူမက သူ့ကို သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးချရန် ကြိုးစားနေခဲ့သေးသည်။

‘တကယ်တော့ သူက သူမရဲ့ဆန္ဒကို ကောင်းကောင်းသိနေတာလည်း မှန်ပါတယ်၊ ဒီကမ္ဘာမှာ သူမ စိတ်ချလက်ချ မထားခဲ့နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ အကျဥ်းကျနေတဲ့ သူမရဲ့အစ်မပါပဲ’

ဟော်တူက လဲ့ကျစ် သူ့ကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်သေးမှန်း သိထားသော်လည်း သူမကတော့ နောက်ဆုံး လောင်းကြေးကို သူ့အပေါ်တွင်သာ ပုံအောခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏ အစီအစဉ်အား သူ့ကို ကြိုတင်မပြောဘဲ သူ့ကို အန္တရာယ်ထဲမှ တွန်းဖယ်ထားကာ သူမတစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူမ လူသတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင်ပင် ဟော်ရှကို အနိုင်ယူရန် ပြီးပြည့်စုံသော အကွက်ကို စဉ်းစားထားခဲ့သည်။ တာ့ချီက တာ့လီကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် အိမ်နီးချင်းတိုင်းပြည်များ၏ ဒေါသကို နှိုးဆွထားပြီးဖြစ်သည်။ ယခု လဲ့ကျစ်သာ တာ့ချီတော်ဝင်မိသားစု၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပါက ဟော်ရှလည်း အခြားတိုင်းပြည်များအားလုံး၏ ဝေဖန်မှုပစ်မှတ်ဖြစ်လာပြီး ထီးနန်းဆက်ခံခွင့် ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ယင်းက ဟော်တူကို ထီးနန်းဆက်ခံသူ ရာထူးတွင် ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ထိုင်နိုင်စေပြီး ထီးနန်းဆက်ခံနိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။ လဲ့ကျစ်က လဲ့ကျင်းကို ကယ်တင်ရန် ထိုအလျှော့အတင်း ကစားကွက်ကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။

ဟော်တူက ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ယနေ့ညတွင် သူမ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ လဲ့ကျစ်ကသာ အနိုင်ရသူ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ မူလက သူ သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို စွက်ဖက်ခြင်း မပြုဘဲ အပျော်သဘောဖြင့် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စာကို ဖတ်လိုက်ရသည့် ခဏတာအတွင်း၌ သူ့သွေးများ အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ သူ့ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အသက်ရှူကျပ်မှုနှင့်အတူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော "အဆုံးရှုံးခံရမှာကို ကြောက်သည့်စိတ်" က သူ့နှလုံးသားအောက်ခြေမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုက လဲ့ကျစ်ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ဟော်တူက သူမကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ရှည်လျားသော ဆံပင်မှ ကျစ်ဆံမြီးတစ်ချောင်းကို လှမ်းယူပြီး သူ၏လက်ချောင်းများအား ရစ်ပတ်ဆော့ကစားနေသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏မျက်လုံးလေးများကို အသာမော့ထားပြီး မှောင်ရိပ်ကြားမှ သူ၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်နေကာ သူ့အတွေးကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

“နောင်အနာဂတ်မှာ အဲဒီလို မိုက်မဲတဲ့စာမျိုးတွေ ရေးခွင့်မပေးဘူး”

လဲ့ကျစ်က အနည်းငယ် တွေဝေနေပြီး ဟော်တူ၏ အသံက မကျေနပ်သယောင် ရှိသော်လည်း ထိုလေသံထဲတွင် သူမကို ဆုံးရှုံးရမည်အား စိုးရိမ်နေသည့် အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

‘ဒီည သူ တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတယ်’

‘ငါရဲ့ မူမမှန်မှုက လူသတ်ပြီးနောက် ကယောင်ကတမ်းဖြစ်နေတာလို့ ယူဆနိုင်တယ်၊ ဟော်တူရဲ့ မူမမှန်မှုကရော ဘာကြောင့်လဲ၊ ငါ နောက်တစ်ခါ ဒီရေပူစမ်းကို လုံးဝ ထပ်မလာတော့ဘူး’

"ဘာတွေ မိုက်မဲတာပါလို့လဲ၊ ကျွန်မ အဲဒါကို အကြာကြီး တွေးခဲ့ရတာ…”

လဲ့ကျစ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်းကို နောက်တစ်ခါ စာရေးခွင့် မပေးတော့ဘူး”

ဟော်တူက သူမ၏ဆံပင်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို သူမ၏ကျောပေါ်သို့ တင်ကာ လေသံမာမာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

လဲ့ကျစ်က အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သတိဖြင့် ပြုမူတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမက ဟော်တူ၏လက်များထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်လေးကို ဆန့်ကာ သူ့မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီည ဘယ်လောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ အရှင့်သားလည်း မြင်နိုင်တာပဲ၊ ကျွန်မက ကံဆိုးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ကံကောင်းတဲ့ကြယ်လေးတစ်ပွင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဟော်တူက သူ့မျက်လုံးများထဲမှ ခံစားချက်အားလုံးကို ပြန်ထိန်းထားပြီး သူမကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက ကြောက်ရွံ့မှုမှ ပြန်ရုန်းထလာနိုင်ပြီကို သူ သိလိုက်ပြီး သူ ပြန်ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ဖို့ လေးလေးနက်နက် ဟန်ဆောင်နေမှန်းလည်း နားလည်နေသည်။ သူမက မည်သည့်အချိန်တွင် ရှေ့သို့ တိုးရမည် မည်သည့်အချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ရမည်ကို သိနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး သူ့ကို တမင်တကာ ချဉ်းကပ်သော်လည်း လုံးဝအပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမက သူတို့အကြားရှိ အကွာအဝေးကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။ မနီးလွန်း၊ မဝေးလွန်း၊ မကွဲကွာလွန်းသော်လည်း အလွန်ရင်းနှီးမှုလည်း မရှိပြန်ပေ။

ခံစားချက်များစွာကို သယ်ဆောင်ရန်က အပေါက်များရှိနေသော နှလုံးသားအတွက် ခက်ခဲနေကြောင်း သူ နားလည်ပေးနိုင်သည်။

‘ထားပါတော့လေ.... အဲ့ဒါက အရေးတော့မကြီးပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကို ကုသပေးဖို့က သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။ သူက ဆေးပညာမှာ အထူးကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူးလား....’

ထိုအတွေးကြောင့် ဟော်တူက သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထပ်မံဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ”

သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေခြင်းလား၊ သူမကို ပြောနေခြင်းလား မသိရပေ။ အနုတ်နှစ်ခု ပေါင်းလျှင် အပေါင်းဖြစ်သကဲ့သို့ ကံဆိုးသူ နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်လျှင် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ဟော်တူ တွေးနေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မုန်တိုင်းက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာပြီး တံစက်မြိတ်မှ မိုးသံများသာ ကျန်တော့သည်။

လဲ့ကျစ်က လက်ရှိအခြေအနေကို သတိရသွားကာ ဟော်တူ၏လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ တကယ်ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ မနက်မိုးလင်းရင် အားလုံးကို ရှာတွေ့သွားနိုင်တယ်”

‘သူက အိမ်‌ရှေ့စံဆိုရင်တောင် သူ ဒီလောက်အထိတော့ အတင့်မရဲသင့်ဘူးလေ’

“ဘာတွေ အလျင်လိုနေတာလဲ၊ ဖြတ်လမ်းကို မလိုချင်တော့ဘူးလား"

"ဟင်"

လဲ့ကျစ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့သြသော အကြည့်ဖြင့် ထထိုင်လိုက်သည်။ ဟော်တူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားမပြောတတ်မှန်း သူမ သိသော်လည်း ယခုကိစ္စက မြန်လွန်းနေသည်။

‘ရုတ်တရက် သူက ဘယ်လိုသဘောကောင်းလာပြန်တာလဲ’

ဟော်တူက ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း ပြောလာပြန်သည်။

“ဖြတ်လမ်းကို လျှောက်ဖို့က အခြေအနေအမျိုးမျိုး ရှိတယ်၊ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

‘သေချာတာပေါ့... ငါ သိသားပဲ’

‘ဒီလူက အရမ်းလိမ္မာပါးနပ်လွန်းတယ်၊ သူ့ဆီက ပိုက်ဆံချေးတာတောင် အတိုး သုံးဆ ပြန်ဆပ်ရတာလေ။ အခုလည်း သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို အလကားကူညီမှာတုန်း’

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အပေးအယူလုပ်ရခြင်းက လဲ့ကျစ်ကို ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရစေသည်။

"ဘယ်လို အခြေအနေတွေလဲ"

လဲ့ကျစ်က သူ့အင်္ကျီလက်စများကို ဆွဲရင်း သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအတွက်တော့ အရမ်းလွယ်တယ်"

ဟော်တူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောဘဲ သူမကို အတူတူအိပ်ရန် ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်မှ ဘရိုကိတ်စောင်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

"ခဏလောက် အိပ်လိုက်၊ မင်း နိုးလာတဲ့အခါ ဖြတ်လမ်းကို ရောက်ပြီးသားဖြစ်နေမှာ"

သူ့စကားကြောင့် လဲ့ကျစ်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် အပြင်မှ မိုးရေစက်သံကြောင့် သူမ အေးချမ်းစွာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လူးလှိမ့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် အေးစက်သော လက်တစ်စုံက သူမ၏နားရွက်ကို အုပ်ဖုံးလိုက်သောကြောင့် ဆူညံသံများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရင်းနှီးသော မျက်ဝန်းအစုံကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူက အသံတိတ် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ကာ "အိပ်တော့" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ မယ်တော်ကို အိပ်မက်မက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထို့ထက်ပင် သူမကို အမြဲချစ်ခဲ့သော သူမ၏မယ်တော်က သူမကို ထူးဆန်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏မယ်တော်က အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောနေလေသည်။

"ကျစ်ကျစ်၊ တာ့လီရဲ့ယုံကြည်မှုတွေကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျစ်ကျစ် မှတ်မိပါတယ်"

လဲ့ကျစ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တာ့လီတိုင်းပြည်၏ ပြည်သူပြည်သားများက ကောင်းမြတ်ခြင်း၏ နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ကြပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ ကြင်နာမှုနှင့် နာခံမှုတို့ကို အခြေခံတရားအဖြစ် လက်ကိုင်ထားကြသည်။

"ဒါဆို မင်း လက်ထဲမှာ ဘာရှိနေလဲ ပြန်ကြည့်စမ်း"

လဲ့ကျစ်က ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများတွင် သွေးနီနီများ စွန်းထင်နေသည်။ ထိုအရာက သူမ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေပြီး သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

"ကျစ်ကျစ်၊ သွေးနဲ့ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့လူတွေကို ကောင်းမြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားက ကောင်းချီးမပေးနိုင်ဘူး"

သူမ မယ်တော်၏ အမူအရာက ဝမ်းနည်းပုံရပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

"မင်းနဲ့ ငါတို့ နောင်ဘ၀မှာ မဆုံနိုင်တော့ဘူး"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လို မပြောပါနဲ့"

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အော်ဟစ်ရင်း ခေါင်းယမ်းနေမိသည်။

သို့သော် မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ မယ်တော်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်လာသည်။

ထို့နောက် သူမနောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လဲ့ကျစ် အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ယန်ဟမ့်နှင့် သူ့၏သက်တော်စောင့်လေးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေရင်း အော်ဟစ်နေကြသည်။

"မင်းလဲ ငါတို့လို ဖြစ်သွားပြီ၊ လူကောင်း မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဟား ဟား၊ ငါတို့ မင်းကို ငရဲပြည်မှာ စောင့်နေမယ်"

သူတို့ စကားပြောနေချိန်တွင် သူတို့၏ပါးစပ်ထောင့်စွန်းမှ အနက်ရောင်သွေးများ စီးကျနေသည်။

‘ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ’

လဲ့ကျစ် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ခြေထောက်အောက်တွင် စေးကပ်နေသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ခြေကျင်းဝတ်များပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သွေးများ အပေါ်သို့ လျှံတက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူမ၏ခြေထောက်ကို မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ သွေးများ တရိပ်ရိပ်တက်လာသည်ကိုသာ ကူကယ်ရာမဲ့ ကြည့်နေရသည်။

သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းများသာ ကျန်နေတော့သည်။

"လဲ့ကျစ်၊ လဲ့ကျစ်... ထတော့"

‘ငါ့ကို ဘယ်သူခေါ်တာလဲ’

‘တခြား ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါကို အဲ့လို ခေါ်မယ့်သူက တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တယ်’

လဲ့ကျစ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် မြူခိုးများ ရှိနေသော်လည်း ရီဝေဝါးနေသည့် ရင်းနှီးသော အသွင်သဏ္ဌန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ် သူမ ၎င်းတို့ကို တမင် မခွဲခြားချင်တော့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ရေ သောက်ချင်လား"

လဲ့ကျစ်က သူမ၏လည်ချောင်းများ နာကျင်နေသည်ကို သိလိုက်သော်လည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဟော်တူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် ကျန်ခဲ့သောရေစက်အချို့ကို သူမ တွေ့လိုက်ရပြီး သူလည်း ရေအနည်းငယ်သောက်ခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများကို အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူမ သူ့ကို ထပ်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူမ အပြစ်ရှိသော စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မျက်ရည်များကို ကြွေကျစေလိုက်သည်။

‘ငါ ရူးသွားပြီဆိုတာ သံသယ ဖြစ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး’

သူမက နတ်ဆိုးများ၏ ဆွဲငင်ခြင်းအား ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမ သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့ ထိုနတ်ဆိုးများက သူမ၏အနားကို ကပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရေငတ်ပြေရန် အဆိပ်ကို သောက်မိခြင်းမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက သူ့လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် အနမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လဲ့ကျစ်က သတိထားပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဟော်တူ၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူက သူမ နမ်းရှိုက်ခဲ့သော သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ သူမ၏ “လက်ရာ” ကို ဆက်မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ မျက်လွှာချလိုက်မိသည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်နဲ့ ယှဉ်ရင် မင်း အများကြီး တိုးတက်လာပြီ"

ဟော်တူကတော့ အေးအေးဆေးဆေး မှတ်ချက်ပေးနေသေးသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

လဲ့ကျစ်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး ရှက်ဖို့ကောင်းသည်ဟုသာ တွေးနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မထူးတော့ဘူးဟု ယူဆာကာ မျက်နှာပြောင်ပြောင်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သေးသည်။

“နောက်တစ်ခါဆိုရင် ပိုတောင်ကောင်းလာဦးမယ်”

ဟော်တူက သူမကို သဘောကျနေပုံရသည်။ သူက လဲ့ကျစ်၏ မေးစေ့ကို လှမ်းကိုင်ကာ သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူ့၏လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညင်ညင်သာသာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတာလား"

လဲ့ကျစ်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ညင်ညင်သာသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြလို့ရမလား"

မေးခွန်းထုတ်သည့်လေသံဖြစ်သော်လည်း နှူးညံသော အဓိပ္ပါယ်များ ပါရှိနေသေးသည်။

လဲ့ကျစ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုလေး ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မှီပြီးမှ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"တာ့လီရဲ့ ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား ဒဏ္ဍာရီကို အရှင့်သား ကြားဖူးလား"

ဟော်တူက သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းတင်ကာ သက်တောင့်သက်သာမှီရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကိုယ် ကြားဖူးတယ်”

‘တကယ်က သူ လိမ်ပြောတာပါ၊ သူက တာ့ချီက လွဲပြီး အခြားလေးပြည်လေးခုနဲ့ မျိုးနွယ်သုံးခုရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး’

‘သူတို့ တာ့ချီကတော့ ယုံကြည်မှုရှိဖို့ နေနေသာသာ နတ်ဘုရားတွေတောင် မရှိဘူး၊ ‌တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ နှစ်စဉ် ဝတ်ပြုဆုတောင်းမှုဆိုတာကလည်း ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ယုံကြည်မှု မရှိတဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက သူရဲ့အပြုအမူကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့တာပေါ့’

လဲ့ကျစ်က ဆက်ပြောပြနေသည်။

“ကျွန်မတို့ရဲ့ တာ့လီကို တည်ထောင်ချိန်ကတည်းကစပြီး လဲ့မျိုးနွယ်စုက ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားကို ယုံကြည်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက လူကြီးတွေက ပြောပြခဲ့ကြတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အမြဲတမ်း အခြားသူတွေကို ကြင်နာသနားတတ်လို့လေ၊ ကွယ်လွန်ပြီးရင် ကောင်းကင်ဘုံရှိတယ်၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုရင် နတ်ဘုရားအဖြစ် ကူးပြောင်းနိုင်ကြပြီး လဲ့မျိုးနွယ်နဲ့ တာ့လီရဲ့ပြည်သူတွေ အကုန်လုံးကို ကောင်းချီးပေးနိုင်တယ်၊ အဲ့လိုတွေ ယုံကြည်ကြတာ၊ အရှင့်သား... သိလား... တာ့လီမှာ အိမ်တိုင်းက ညဘက်မှာ‌တောင် တံခါးတွေကို သော့ခတ်မထားဘူး၊ အိမ်နီးနားချင်းတွေကလဲ ဆွေမျိုးရင်းချာတွေလိုပဲ၊ လူတွေက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေထိုင်လုပ်ကိုင် စားသောက်ကြပြီး ခိုးယူ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုဆိုတာ ရှားရှားပါးပါးပဲ၊ လူသတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးကတော့ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး”

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ပြန်ဖိထားပြီး ဝမ်းနည်းဟန်လေးဖြင့် ပြုံးနေပြန်သည်။

“တာ့လီရဲ့တိုင်းသူပြည်သားတွေက သူတို့လက်တွေမှာ သွေးစွန်းနေတယ်ဆိုရင် ကောင်းမြတ်ခြင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဆီကနေ အကာအကွယ်ရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်၊ အဲ့အတွက်ကြောင့် ဘယ်သူကမှ လူမသတ်ရဲကြဘူး”

ထိုစကားကို ပြောနေရင်း သူမ၏ ခံစားချက်များ ပိုများလာပုံဖြင့် ဆို့နင့်နေပြန်သည်။

“တာ့လီရဲ့ စစ်တပ်က စစ်သည်တွေက အရည်အချင်း မနိမ့်ပါဘူး။ တာ့ချီက တပ်သားတွေ မြို့ကို ဝိုင်းထားတဲ့နေ့အထိ တာ့လီစစ်သည်တွေက သူတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် တာ့ချီရဲ့စစ်သည်တွေကတော့ သူတိုကို သေစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုတော်က သိုင်းပညာ အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက လူတွေရဲ့အသက်ကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး၊ သူ မျက်လုံးကို မှိတ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်ဘယ်လောက်ရှိလဲ သိလား၊ အများကြီး... အများကြီးဆိုတာ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် များနေတာ"

ဟော်တူ၏နှလုံးက တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ကျောကို ပွေ့ဖက်ကာ တောင့်တင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်မပြောနဲ့တော့"

‘သူမကို အသက်မရှင်ချင်တော့အောင် ဖြစ်စေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆုတ်ဖြဲလိုက်မိပြီပဲ။’

"အရှင့်သားက အဲ့ဒါကို ရယ်စရာလို့ ထင်နေတာလား၊ တကယ်လည်း အဲ့ဒါက ရယ်စရာ ကောင်းတယ်၊ အရမ်းရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”

လဲ့ကျစ်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို တွန့်ကွေးထားပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားသာ တကယ် ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင် အဲ့အချိန်တုန်းက သူ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို မကယ်တင်ခဲ့တာလဲ"

"ဒါက အတု၊ အားလုံးက အတုတွေ... ကျွန်မ မယုံတော့ဘူး"

ဟော်တူက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူ့မျက်ခုံးများ ပိုတင်းလာသည်။

“ဒါပေမယ့် အခုလေးတင်ပဲ... ကျွန်မ မယ်တော်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်၊ မယ်တော်က… ကျွန်မရဲ့လက်တွေက သွေးတွေ ပြည့်နေပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သေပြီးရင် သူတို့ကို မတွေနိုင်တော့ဘူးတဲ့”

နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ထပ်ငိုနေပြန်သည်။

သူမက လူ သတ်ရမည်ကို မကြောက်သလို ကောင်းမြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားထံမှ အကာအကွယ် ဆုံးရှုံးရမည်ကိုလည်း မကြောက်ပေ။ သို့သော် သူမ သေပြီးနောက်တွင် သူမ၏ မိဘနှင့် ဆွေမျိုးများအား ပြန်မတွေ့နိုင်တော့မည်ကိုတော့ သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

‘အခုတော့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းရင်း သူမ တစ်ယောက်တည်း ငရဲပြည်မှာ ထာဝရ နေသွားရတော့မယ်’

ထိုအတွေးကြောင့် သူမ၏ရင်ဘတ်က တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာပြန်သည်။

‘ပြီးတော့ ဟော်တူကို ဒီလိုတွေ မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်၊ သူက သူမကို လှောင်ရယ်နေတော့မှာ’

သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားကို အရာများစွာ လွှမ်းခြုံနေပြီး သူမထံတွင် ဟော်တူမှလွဲ၍ တိုင်တန်းစရာ မည်သူမျှ မရှိနေခဲ့ပေ။

‘အရမ်း သနားစရာကောင်းတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား... ယခုတော့ သူမ ရန်သူတိုင်းပြည်ရဲ့ထိုက်ဇီကို အမှန်တကယ် ရင်ဖွင့်ချင်နေခဲ့တယ်’

‘ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ... ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အရမ်းများနေပြီပဲ’

လဲ့ကျစ်က သူမ၏ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးနေပြန်သည်။

‘ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါကိုယ့်ငါ လွှတ်ပေးထားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်မယ်၊ မနက်ဖန် နေထွက်လာရင်တော့ ဒီလို အားနည်းချက်တွေကို အကုန်ဖယ်ထုတ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောတောဘူး’

“မင်း သူတို့ကို တွေ့နိုင်မှာပါ"

🌟🌟🌟🌟🌟 Thank you for always being my greatest supporter. 🌟🌟🌟🌟🌟