အခန်း (၇)

အန်းချန်းချီသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အန်းချန်းချင်း၏ အိပ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် မွေးဖွားလာစဉ်ကတည်းက အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်လာသူ ဖြစ်၏။ သူသည် အရွယ်မရောက်သေးမီ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးချိန်က မိန်းကလေးဆန်သော ရုပ်ရည်မျိုး ရှိခဲ့ပေသည်။ မိန်းကလေးများက သူသည် သူတို့ထက် ပိုလှနေသဖြင့် မနာလိုကြဘဲ ယောကျာ်းလေးများကမူ သူသည် မိန်းကလေးဆန်လွန်းသဖြင့် မုန်းတီးကြ၏။ သူသည် ကလေးဘဝ၏ အချိန်အတော်များကို မှောင်မိုက်မှုများကြားတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရပေသည်။ ထိုစဉ်က သူ့အား တစ်ဦးတည်းသော ကူညီဖေးမခဲ့သူမှာ အန်းချန်းချီပင် ဖြစ်၏။

ဒုတိယအိမ်ခွဲ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့် အန်းချန်းချီသည် မွေးကတည်းက အလိုလိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အန်းချန်းချင်းထက် ငါးနှစ်ကြီးပြီး အန်းချန်းချင်း ၁၂ နှစ်သားအရွယ်တွင် သူသည် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ်အရွယ် လူပျိုပေါက်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ အကြီးဆုံးမြေး အန်းချန်းယွီအပြင် သူသည်လည်း သခင်မကြီး၏ အချစ်ဆုံးမြေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အန်းချန်းချီက အခြားကလေးငယ်များကို ငေါက်ငမ်းကာ အန်းချန်းချင်းအား ထင်းတိုက်ထဲမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် အန်းချန်းချင်းသည် ဤအစ်ကိုကြီးအား အမှန်တကယ်ပင် ကြည်ညိုလေးစားခဲ့မိ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ အန်းချန်းချီသည် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး နှိပ်စက်သူများထံမှ အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးသည့်အပြင် အရသာရှိသော မုန့်များနှင့် လှပသော အဝတ်အစားများကိုလည်း ဝယ်ပေးလေ့ရှိပေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ ၁၂ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တွင် အန်းချန်းချီက သူ့အား အဓမ္မပြုကျင့်ရန် မကြိုးစားခဲ့လျှင် အရာအားလုံးမှာ ကောင်းမွန်နေပေလိမ့်မည်။

အန်းချန်းချင်းသည် ထိုနွေဦးနေ့ကို ယနေ့တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေး၏။ သူ၏ မွေးနေ့မှာ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၅ ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး နွေဦး၏ နေ့နှင့်ည ညီမျှသောနေ့ ဖြစ်ပေသည်။ အန်းမိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ နွေဦးပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း တတိယသခင်လေးကို ဤနေ့တွင် မွေးဖွားခဲ့ကြောင်းကိုမူ မည်သူမျှ မမှတ်မိကြချေ။

သူ၏မိခင် ချက်ပေးသော သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲကို စားပြီးနောက် အန်းချန်းချင်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သွားရောက်ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အန်းချန်းချီက သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုနေ့က အန်းချန်းချီမှာ အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေဟန်ရှိပြီး သူ၏ စကားလုံးတိုင်းကို အန်းချန်းချင်း မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"တတိယညီလေး... ဒီနေ့က မင်းရဲ့ မွေးနေ့လေ။ ငါ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ထားတယ်၊ ကြည့်ချင်လား"

အပြစ်ကင်းစင်သော အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် အခန်းလွတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံနေရသည်ကို လုံးဝမရိပ်မိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်းချန်းချီသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ခွာချလိုက်တော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကာမဂုဏ်ဇောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချိုသာသော စကားများဖြင့် အန်းချန်းချင်းအား သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် အပြစ်ကင်းစင်သော်လည်း လူအ မဟုတ်ချေ။ သူသည် ကြေးဝါဖယောင်းတိုင်ခုံကို ဆွဲယူကာ ထိုသူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်နှက်လိုက်၏။ အန်းချန်းချီ နာကျင်မှုကြောင့် အာရုံလွင့်နေစဉ် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခုန်ထွက်ကာ ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ပေသည်။ အန်းချန်းချီမှာ ရေမကူးတတ်သကဲ့သို့ အစေခံတစ်ဦးမှာလည်း ထိုနေရာမှ မတော်တဆ ဖြတ်သွားသဖြင့် အန်းချန်းချင်းမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရ၏။

သို့သော် ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် အန်းချန်းချီသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို လုံးဝ ချွတ်ချလိုက်လေတော့သည်။ သူသည် အန်းချန်းချင်းအား ကာကွယ်ပေးခြင်း မပြုတော့ဘဲ အခြားသူများကိုပင် နှိပ်စက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏။ သူတို့ မတော်တဆ ဆုံတွေ့သောအခါတွင်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အန်းချန်းချင်းအား အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်ချင်နေသော ဆာလောင်နေသည့် တောဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေတတ်ပေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အန်းချန်းချင်း၏ ဘဝမှာ ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့ရပြီး မိသားစုဝင်များ၏ မုန်းတီးမှုအပြင် ဒုတိယအိမ်ခွဲမှ သခင်လေးကိုပါ ရှောင်ရှားနေခဲ့ရ၏။

အန်းချန်းချီ အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်၍ အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက်မှသာ အန်းချန်းချင်း၏ နေ့ရက်များမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး ဤကိစ္စကို တဖြည်းဖြည်း မေ့ဖျောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အတိတ်အကြောင်းကို အန်းချန်းချီနှင့် သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိနိုင်ဟု သူ အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့မိသည်။

အန်းကျစ်ခဲ့ကလည်း အစကတည်းက သိနေခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ အန်းချန်းချီက သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ကို သိနေလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် အန်းချန်းချီ ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများကိုလည်း မည်သို့ မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ မိသားစုအကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအပြောင်းအလဲ၏ အကြောင်းရင်းကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထို့ပြင် ရေကန်ထဲမှ တက်လာစဉ်က သူသည် အအေးဒဏ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့ပေသည်။ မိခင်ကို စိုးရိမ်စိတ် မဝင်စေရန်အတွက် သက်တံဥယျာဉ်သို့ မပြန်ဘဲ ဖခင်ထံသို့သာ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း အန်းကျစ်ခဲ့က သူ၏ စကားကိုပင် နားမထောင်ခဲ့ချေ။ သူ့အား ငေါက်ငမ်းကာ သက်တံဥယျာဉ်သို့သာ ပြန်လွှတ်ခဲ့ပေသည်။

ထိုစဉ်က အန်းချန်းချင်းသည် အန်းကျစ်ခဲ့က သူ့ကို မချစ်သဖြင့်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့မိ၏။ သို့သော် ယခုမူ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အန်းကျစ်ခဲ့သည် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ကောင်းကောင်းသိသော်လည်း အရေးမပါသော သားတစ်ဦးအတွက်နှင့် အန်းကျစ်ကျိုးနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်မည်ကို မလိုလားသဖြင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အမုန်းတရားမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် ဖြစ်လာသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ ထိတ်လန့်နေသော အန်းကျစ်ခဲ့အား ကြည့်ရင်း အန်းချန်းချင်းသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ "အဖေ က ကျွန်တော့်ကို သူ့ကို လွှတ်ပေးစေချင်တာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့လိုမထင်ဘူး! အကယ်၍ အန်းချန်းချီသာ သေသွားရင် ဒုတိယဦးလေးနဲ့ ဒုတိယဒေါ်လေးတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ အဖေစဉ်းစားဖူးရဲ့လား"ဆိုလိုက်၏။

သူ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသဖြင့် ရှောင်းကျစ်ကဲမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်သွားပြီး သူ့ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ" အန်းကျစ်ခဲ့သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်မှုကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် လေသံကို နှိမ့်ချကာ "သူ့ကို သတ်လိုက်လို့ မင်းမှာ ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ဆုံး သူ့ကို သမားတော်နဲ့ ပြခွင့်ပေးပါဦး။ ပြီးမှ ကျန်တာတွေကို မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်ပါ"ဖျောင်းဖျလေသည်။

အန်းချန်းချင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "အဖေ က ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်သားကလေးလို့ ထင်နေတာလား"ဆို၏။

ထို့နောက် သူသည် ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် သတိမေ့နေသော အန်းချန်းချီထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

"ချန်းချင်း!" ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ ပြုလုပ်တော့မည့်အရာကို မြင်သဖြင့် သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်၏။

အန်းချန်းချင်းသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ၏။ သူသည် အန်းချန်းချင်း၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးကာ နားထဲတွင် "ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်၊ မင်းရဲ့ လက်တွေကို မညစ်ပတ်ပါစေနဲ့"တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

အန်းချန်းချင်းက လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်စဉ် ရှောင်းကျစ်ကဲက အခွင့်အရေးကို ယူကာ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို အတင်းအကျပ် နှုတ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ဓားကို မြက်ခင်းထဲသို့ ပစ်လိုက်ပြီး လှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ အန်းချန်းချီထံသို့ တိုးသွားလေသည်။

"မင်းသား!" အန်းကျစ်ခဲ့က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးချင်သော်လည်း ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်မှုကြောင့် လှုပ်ပင်မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် တန့်နေခဲ့ပေသည်။

"နယ်စားမင်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မသတ်ပါဘူး" ရှောင်းကျစ်ကဲက သူ့အား ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် အကြွေးတောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အန်းချန်းချီ၏ 'ခြေထောက်' ကို လှံဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သတိမေ့နေသော အန်းချန်းချီသည် ပြန်လည်နိုးထလာပြီး သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ သတိမေ့သွားပြန်၏။ သူ လဲလျောင်းနေသော ခြောက်ကပ်နေသည့် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပေသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ၏ လှံကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်နေသော အန်းကျစ်ခဲ့အား ကြည့်ကာ ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံဖြင့် "ကျွန်တော် သူ့အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးလိုက်ပြီ၊ ကျန်တာကတော့ နယ်စားမင်းအန်းရဲ့ ဖြေရှင်းမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဧကရာဇ်ဆီ သွားပြီး တင်ပြချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်"ဆို၏။

အန်းကျစ်ခဲ့သည် အန်းချန်းချီမှာ အမှားလုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ညီအစ်ကိုအရင်းအပေါ် ယုတ်ညံ့သော ကာမစိတ်ရှိနေခြင်းမှာ အန်းမိသားစု၏ နှစ်ပေါင်းရာချီသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ညစ်နွမ်းစေမည့် အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အန်းကျစ်ခဲ့မှာ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လက်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော အန်းချန်းချီကို ကြည့်ကာ သူသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လူလွှတ်၍ သယ်ဆောင်သွားခိုင်းလိုက်၏။

ပြင်ပလူများ မရှိတော့သောအခါ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အန်းချန်းချင်း၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပေသည်။ သူက သက်ပြင်းချကာ "မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်ရတာလဲ။ သူ့ကို သတ်လိုက်တာက သူ့အပေါ်မှာ သနားလွန်းရာ ရောက်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းက အန်းကျစ်ခဲ့ရဲ့ အပြစ်တင်တာကို ခံရဦးမယ်"ဆို၏။

"မင်းဘယ်လို ကလဲ့စားချေရမလဲဆိုတာ ငါ သင်ပေးမယ်" ရှောင်းကျစ်ကဲက အန်းချန်းချင်း၏ နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းအိမ်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "အန်းချန်းချီက နောက်သုံးရက်နေရင် သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်၊ အန်းကျစ်ခဲ့ကလည်း ဘယ်တော့မှ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ"ဆိုလိုက်သည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နီမြန်းနေသော်လည်း သူသည် ဇွတ်မှိတ်ကာ မငိုဘဲ နေပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ရှိနေသော်လည်း သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ အမူအရာမှာ ချစ်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အန်းချန်းချင်း၏ ခေါင်းကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သန်စွမ်းသော လက်ဖြင့် သူ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်၏။ "မင်း ငိုချင်ရင် ငိုလိုက်ပါ"

အန်းချန်းချင်းသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ သူ၏ မျက်ရည်များမှာ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ပုခုံးကို စိုရွှဲစေ၏။ ရှောင်းကျစ်ကဲမှာမူ သူ၏ ကျောကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လက်ပွတ်သပ်ပေးနေပေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း အလွန်ပင် ညင်သာလှပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် ထိုသူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုကြွေးပြီးမှ စိတ်တည်ငြိမ်သွား၏။ သူသည် ရှိုက်သံလေးဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"ဆိုသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲက သူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "ငါ့အပေါ်မှာတော့ ဒီစကားလုံးကို သုံးစရာ မလိုပါဘူး"ဆို၏။

အဝေးမှ ခြေသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကျစ်ကဲက အန်းချန်းချင်းအား ဤအခြေအနေဖြင့် အခြားသူများကို မမြင်စေချင်သောကြောင့် "အရင်ဆုံး ပြန်ကြမလား"အကြံပြုလိုက်သည်။

အန်းချန်းချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အရင်ဆုံး အမေဆီ သွားတွေ့ရအောင်၊ မဟုတ်ရင် သူ စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်"ဆို၏။

အန်းချန်းချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဖောယောင်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သက်တံဥယျာဉ်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားချေ။ ထိုအစား သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲအား အိမ်တော်၏ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေသည်။

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရေကန်၏ တစ်ဖက်ရှိ အခန်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "အန်းချန်းချီက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီထဲကို မျှားခေါ်သွားတာလေ"ပြောလိုက်၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲက သူ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

အန်းချန်းချင်း၏ လက်များမှာ အေးစက်နေပြီး အသံမှာလည်း တုန်ရီနေသော်လည်း သူက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်မှာ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို အထိမခံခဲ့ပါဘူး၊ သူ့ခေါင်းကိုတောင် အပေါက်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ သူ တစ်လနီးပါး အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေခဲ့ရတာလေ" ဟူ၍ပင် ဖြစ်၏။

သူ့အား နားထောင်ပေးမည့်သူ တစ်ဦး လိုအပ်နေသကဲ့သို့ သူက ဆက်လက်ပြောဆိုပြန်သည်မှာ "ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ သားပဲလေ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေရတာလဲ။ အစကတော့ အမေရဲ့ နောက်ခံကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ..."

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားပြီး "သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ သားတစ်ယောက်လို ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့တာပဲ"ကောက်ချက်ချလိုက်ပေသည်။

မည်သည့်ဖခင်မျှ မိမိ၏သားအား တူဖြစ်သူက နှိပ်စက်နေသည်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် အခြားသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရာတွင် မကျွမ်းကျင်ချေ။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူက "ကျွန်တော် မွေးတဲ့နေ့မှာ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်မိုက်သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကိုရေနှစ်သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မသေဘဲ လွတ်မြောက်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အမေက သူမရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ရတာ"ဆို၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဖခင်ကောင်းတစ်ဦး မရရှိခဲ့ကြသော်လည်း ဧကရာဇ် အန်းချင်မှာမူ အန်းကျစ်ခဲ့ထက်ပင် ပိုမိုရက်စက်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အန်းချန်းချင်းသည် ရှောင်းကျစ်ကဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်အေးစက်မှုများကိုသာ မြင်တွေ့ရသောအခါ အန်းချန်းချင်း၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရပေသည်။ မှန်ပေသည်၊ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် တော်ဝင်မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ မိခင်စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဖခင်၏ မုန်းတီးမှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူသည် စစ်တပ်ထဲသို့ဝင်ကာ နယ်စပ်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပေသည်။ ခက်ခဲသော အခြေအနေများ၊ ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှ ခိုင်မာသော မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်သည်လည်း ရင်ဖွင့်စရာ လူတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

ရှောင်းကျစ်ကဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ ဒုက္ခများမှာ သေးငယ်လှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ဝတ်ရုံစဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြကာ "သူက ကျွန်တော့်ကို သားတစ်ယောက်လို မသတ်မှတ်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်မှာ ဒီအဖေ မရှိဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ သူ့အတွက်နဲ့ ဝမ်းနည်းမနေတော့ဘူး"ဆိုလိုက်သည်။

"အင်း" ရှောင်းကျစ်ကဲက အန်းချန်းချင်း၏ မျက်ရည်မှဲ့လေးကို တို့ထိကာ "မင်းမှာ ငါ ရှိသေးတယ်လေ"ဆို၏။

ခွန်အားကြီးမားသော မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်သည် ချိုသာသော စကားများကို မပြောတတ်သော်လည်း သူ ပြောလိုက်သော စကားတိုင်းမှာ အန်းချန်းချင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားပေသည်။ သူသည် ယခင်ဘဝကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိကာ ငေးကြည့်နေမိ၏။ ထိုစဉ်ကသာ သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲအား မကြောက်ရွံ့ဘဲ မတရားမှုကြုံရတိုင်း သူ့ထံသို့ သွားခဲ့လျှင် ဤလူသည် သူ့ဘက်မှ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု အန်းချန်းချင်း ယုံကြည်လိုက်ပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် ရှောင်းကျစ်ကဲအား တိုးဝှေ့ကာ ဖက်လိုက်၏။ ထိုသူ၏ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားရင်း တိုးတိုးလေး "တောင်းပန်ပါတယ်"ဆိုလိုက်ပေသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲကမူ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲဟု ထင်မှတ်ကာ သူ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ဆက်လက်ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အမေနဲ့ ပေးတွေ့ရမလား" အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လူလေးအား ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းများတွင်မူ အပြုံးများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်နေပြီ။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသော်လည်း အားအင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ" ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အလိုအလျောက် နူးညံ့သွားရပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် ရေကန်ထဲရှိ အရိပ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲအား သက်တံဥယျာဉ်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေတော့သည်။

သက်တံဥယျာဉ်မှာ ကြီးမားခြင်းမရှိချေ။ တစ်ချိန်က ခမ်းနားခဲ့ဟန်ရှိသော်လည်း ပစ်ထားမှုများကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပေသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အထဲသို့ မဝင်မီကတည်းက မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိ၏။ အန်းချန်းချင်းမှာမူ ဤပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သူ၏မိခင်အား ပျော်ရွှင်စွာ လှမ်းခေါ်လိုက်ပေသည်။

အန်းရှန်းယွီသည် ခြံဝင်းထဲတွင် နို့ထိန်းနှင့်အတူ ပန်းထိုးနေစဉ် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြေးထွက်လာခဲ့သော်လည်း ရှောင်းကျစ်ကဲကို မြင်သောအခါ တန့်သွား၏။ သူမသည် မည်သို့နှုတ်ဆက်ရမည်ကို မသိသဖြင့် အန်းချန်းချင်းအား ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေမိပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း သူမ၏ ကြောက်တတ်သော စရိုက်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ပြင်၍မရနိုင်ကြောင်း သူ သိပေသည်။ သူမအား အတင်းအကျပ် မပြုဘဲ သူက "အမေ ဘယ်မှာလဲ။ မင်းသားကို အမေနဲ့ ပေးတွေ့ဖို့ ခေါ်လာတာလေ"ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“နော်နော်?" အိမ်ထဲမှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိန်လှီသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးဘောင်ကို အားပြုကာ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ထူထဲသော ဂွမ်းဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မည်သည့် လက်ဝတ်ရတနာမျှ ဆင်မြန်းထားခြင်းမရှိသဖြင့် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ သို့သော် သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထားမှာ ပျက်စီးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် လင်းထိန်သွားစေပေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝတ်ရုံကြီးပင်လျှင် သူမနှင့် ဆင်မြန်းလိုက်သောအခါ ကြည့်ကောင်းသွားရ၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူမအား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသော ကြင်ယာတော်အား ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ကောလာဟလများအတိုင်းပင် အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ မိခင်နှင့် အလွန်တူပေသည်။ အန်းကျစ်ခဲ့ထံမှ ရရှိထားသည်မှာ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါကို တိုးစေသည့် သူ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းတစ်စုံသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အန်းချန်းချင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့သော သူ၏ မွေးမိခင်အား ပြန်လည်တွေ့ရှိရသောအခါ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာလေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်မှ ရှောင်းကျစ်ကဲ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သတိရသွားပြီး သူ၏အမေအား "ကျွန်တော် အသက် ၁၈ နှစ်တောင် ရှိနေပြီလေ။ အမေကလည်း ကျွန်တော့်ကို နော်နော်လို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့"ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်၏။

ယွီသခင်မက သူ၏ခေါင်းကို မြတ်နိုးစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "မင်း အသက်ဘယ်လောက်ပဲကြီးကြီး အမေ့အတွက်တော့ မင်းက အမြဲတမ်း နော်နော်ပါပဲ"ဆိုသည်။

အန်းချန်းချင်းမှာ မျက်နှာနီသွားရသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရ၏။ သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရှောင်းကျစ်ကဲအား ဆွဲခေါ်လာပြီး သူ၏ အမေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်မှာ "အမေ... ဒါက မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်လေ။ သူ့ကို အမေနဲ့ ပေးတွေ့ဖို့ ခေါ်လာတာ"