အခန်း (၆)

"ကဲအာက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းရမယ့် အရွယ်ကို ရောက်နေပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ် ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး" အန်းချန်းချင်းသည် သူ့ထက် လေးနှစ်ငယ်သော ဖအေတူမအေကွဲ ညီမအား မည်သည့်သံယောဇဉ်မျှမရှိဘဲ ကြည့်လိုက်၏။

သူ ဆယ်နှစ်သားအရွယ် ဆောင်းရာသီတစ်ခုကို သူ သတိရမိပေသည်။ အရုပ်မလေးကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော အန်းရှန်းကဲသည် သူမထက် တစ်နှစ်ကြီးသော သူ၏အမ အန်းရှန်းယွီအား ရေကန်ထဲသို့ ရယ်မောလျက် တွန်းချခဲ့ဖူး၏။

အန်းရှန်းယွီမှာလည်း သူကဲ့သို့ပင် ငယ်စဉ်ကတည်းက နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့တတ်ပြီး အားငယ် စိတ်ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် စားဝတ်နေရေး မပြည့်စုံသဖြင့် သူမသည် သူမထက်ငယ်သော အန်းရှန်းကဲထက် များစွာ ပိန်လှီအားနည်းနေခဲ့ရာ အန်းရှန်းကဲက သူမအား အသာအယာပင် ရေထဲသို့ တွန်းချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က အန်းချန်းချင်းမှာ မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားသဖြင့် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းကယ်တင်ခဲ့ရပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ရေနစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူသည် ပြင်းထန်သော အဖျားရောဂါ ခံစားခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အအေးဒဏ်ကို လုံးဝ မခံနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်က အန်းရှန်းကဲနှင့် ပတ်သက်၍ အန်းကျစ်ခဲ့က သူမသည် ငယ်သေးသည်ဟုသာ ဆိုကာ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ခဲ့၏။

အန်းချန်းချင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ဤစော်ကားမှုကို အသံတိတ် သည်းခံနေတော့မည်မဟုတ်ချေ။ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝကို ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ သူ့အပေါ် နင်းခြေခွင့် ပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"အကယ်၍ သူမက ခင်ပွန်းသည်အိမ်တော်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာလည်း ဒီလိုပဲ ရိုင်းစိုင်းနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ တော်ဝင်မိသားစုကို မရိုသေတဲ့ ပြစ်မှုနဲ့ သူမရဲ့ ယောက္ခမတွေကိုပါ ဒုက္ခပေးမိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်" သူသည် အန်းကျစ်ခဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလျက် "အဖေက နန်းတွင်းမှာ ခစားနေတဲ့ အမတ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက တစ်မိသားစုလုံးကို ဘယ်လိုမျိုး ဘေးဒုက္ခ ရောက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိမှာပါ"ဆိုလိုက်၏။

အန်းမိသားစုဝင်များ၏ ပျက်ယွင်းသွားသော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ရင်း အန်းချန်းချင်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားသင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် စည်းကမ်းကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ မင်းသားသာ ဒါကို သိသွားရင်တော့ စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

"မင်းသားရဲ့ ဒေါသအကြောင်းကိုတော့... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သိကြမှာပါ" အန်းချန်းချင်းသည် ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော အန်းရှန်းကဲအား စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် "အကယ်၍ မင်းသားသာ ဒေါသထွက်ပြီး အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တောင် တားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲအာ... မင်းကော ငါပြောတာ မှန်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"မေးလိုက်၏။

အန်းရှန်းကဲသည် သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမက ပြန်လည်ပြောဆိုရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော လျူသခင်မက သူမအား ဆိတ်လိုက်သဖြင့် တိတ်သွားရ၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်ကိုင်ပုဝါကို ဆုတ်ဖြဲမတတ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးမှ "ကြင်ယာတော် ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကဲအာ မှားသွားပါတယ်"မလိုလားဘဲ ပြောလိုက်ရပေသည်။

အန်းချန်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အန်းရှန်းယွီနှင့် စကားပြောရန် လှည့်လိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ညီမ အန်းရှန်းယွီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပေသည်။ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ယွီသခင်မမှာမူ နောက်ဖေးခြံဝင်းတွင်သာ နေထိုင်ပြီး ထွက်မလာခဲ့ချေ။

စည်းကမ်းအရ သူ၏မိခင်မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေနိုင်သော်လည်း ရှိမနေခဲ့ချေ။ အန်းချန်းချင်း၏ မွေးမိခင်ဖြစ်သည့်အတွက် အန်းမိသားစုကသာ သူ့အား ကြင်ယာတော်တစ်ဦးအဖြစ် ရိုသေကြမည်ဆိုလျှင် သူမအား လာရောက်ခွင့် ပေးမည်သာ ဖြစ်၏။ သို့သော် အန်းမိသားစုတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို အလေးမထားကြသဖြင့် သူ၏ အိမ်ပြန်ခရီးတွင် ယွီသခင်မအား လာရောက်ရန် မခေါ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အန်းရှန်းယွီမှာ သူ မှတ်မိသည့်အတိုင်းပင် တိတ်ဆိတ်ပြီး အရှက်အကြောက်ကြီးသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် သူတို့၏ မိခင်ကဲ့သို့ပင် လှပသော်လည်း အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ထားတတ်ပြီး စကားပြောရန်ပင် မဝံ့ရဲချေ။ အန်းချန်းချင်းသည် သက်ပြင်းချကာ ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူမ၏ ပညာသင်ကြားမှု အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်၏။

အန်းမိသားစုမှာ ပညာတတ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အမျိုးသမီးငယ်များပင်လျှင် လက်မထပ်မီ ပညာများကို သင်ကြားကြရပေသည်။ အန်းရှန်းယွီမှာ သဘာဝအရ တိတ်ဆိတ်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ဝါသနာမှာ စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် အန်းချန်းချင်းက မေးမြန်းလိုက်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး "ကျွန်မ... ကျွန်မ စာသင်ခန်းကို မသွားတော့ဘူး"တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြေလိုက်၏။

ထိုအခါမှ အန်းရှန်းကဲသည် ကြားဖြတ်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်မှာ "အန်းရှန်းယွီက စာမေးပွဲမှာ ခိုးချလို့ ဆရာက နှင်ထုတ်လိုက်တာလေ။ သစ်သီးကတော့ သူ့အပင်နဲ့ ဝေးဝေးမကျပါဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ"ဆိုလေသည်။

သူမသည် အန်းချန်းချင်း တစ်ချိန်က စာသင်ခန်းမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရဖူးသည်ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်း ဖြစ်၏။ အန်းအိမ်တော်၏ စာသင်ခန်းများကို ကျား၊ မ ခွဲခြားထားပြီး အုတ်တံတိုင်းတစ်ခုဖြင့် ခြားထားပေသည်။ အမျိုးသားကျောင်းသားများမှာ ဂုဏ်သရေရှိသူများဖြစ်ကြပြီး နာမည်ကြီး ပညာရှင်များထံတွင် အင်ပါယာစာမေးပွဲအတွက် အထူးလေ့ကျင့် သင်ကြားကြရပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် စာဖတ်ခြင်းကို ဝါသနာပါသော်လည်း ဆေးပညာနှင့် စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်များကိုသာ စိတ်ဝင်စားပြီး နန်းတွင်းစာမေးပွဲအတွက် စာပေများကိုမူ စိတ်မဝင်စားချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဆရာဖြစ်သူက သူ့အား အထင်သေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အန်းချန်းတွမ့်နှင့် အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦး၏ ခိုးချမှုအတွက် အကွက်ဆင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ရှင်းပြချက်ကိုပင် နားမထောင်ဘဲ ဆရာက သူ့အား စာသင်ခန်းမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ပေသည်။

အန်းကျစ်ခဲ့သည် ထိုကိစ္စကို သိရှိသကဲ့သို့ အမှန်တရားကိုလည်း စုံစမ်းသိရှိခဲ့ပေသည်။ သို့သော် လိမ္မာပါးနပ်၍ ချစ်စရာကောင်းသော ဒုတိယသားနှင့် သူ မုန်းတီးသော တတိယသားကြားတွင် အန်းကျစ်ခဲ့က ဒုတိယသား၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ ဖခင်အပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ ဖခင်နှင့် အန်းချန်းတွမ့်အား ကြည့်လိုက်ပြီး "သစ်သီးက အပင်နဲ့ ဝေးဝေးမကျဘူးဆိုတဲ့... ကဲအာရဲ့ စကားက အရမ်းယုတ္တိရှိတာပဲ။ အဖေနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကော ဘယ်လိုထင်သလဲ"မေးလိုက်၏။

သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ ချက်ချင်းပင် ညိုမှောင်သွားကြလေသည်။

ရာထူးကြီးအမတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် အန်းကျစ်ခဲ့သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မြှောက်ပင့်မှုများကိုသာ ခံစားခဲ့ရသူ ဖြစ်၏။ သူ အမုန်းဆုံးသားထံမှ ယခုကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်မှုကို တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ဖူးချေ။ အန်းကျစ်ခဲ့သည် အန်းချန်းချင်း၏ လေသံကြောင့် အလွန်ပင် စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ဒေါသကို အန်းရှန်းကဲထက်သို့သာ ပုံချလိုက်လေတော့သည်။

"မင်း သင်ယူခဲ့တဲ့ စည်းကမ်းတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ ဒီလောက်တောင်မှ မတတ်ဘူးဆိုရင်တော့ အိမ်ပြင်ထွက်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့!" သူ၏ စကားများမှာ အန်းရှန်းကဲအတွက် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး လူပုံအလယ်တွင် ယခုကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ ငေါက်ငမ်းခြင်း မခံခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာ၏။ သူမသည် မိမိ၏ အမှားကို မမြင်ဘဲ အန်းချန်းချင်းအား မတတ်သာသော အမုန်းတရားများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေမိပေသည်။

အန်းချန်းချင်း၏ အာဏာပြမှုကို ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ အန်းမိသားစုမှာ တစ်ခုကို သိမြင်သွားကြ၏။ တစ်ချိန်က မျက်နှာသာမပေးခံရသော သားငယ်မှာ ယခုအခါ တောင့်တင်းသော အတောင်ပံများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ သူတို့ စိတ်တိုင်းကျ နှိပ်စက်နိုင်သော ကောင်လေး မဟုတ်တော့ချေ။ သူ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေသော အန်းရှန်းယွီပင်လျှင် သူတို့ မထိရဲသော လူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး ညစာစားချိန် ရောက်ရှိလာသော်လည်း အန်းချန်းချင်းမှာ ပြန်ရန် အမူအရာမရှိသဖြင့် သခင်မကြီးမှာ မျက်နှာပျက်လာ၏။ သူမသည် သူမ၏ တောင်ဝှေးကို အမှီပြုကာ "ချန်းချင်းက အခုတော့ ကြီးပြင်းလာပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်းလည်း ပိုရှိလာပြီပေါ့လေ"သတိပေးလိုက်သည်။

အန်းချန်းချင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ဒီအိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ပြီး နေ့တိုင်း မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရတာတွေကြောင့် တစ်ခုခုတော့ သင်ယူခဲ့ရတာပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ အဘွားအနေနဲ့ ဒီနေ့ ဒီမှာ ထိုင်နေတဲ့ မြေးကို မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

သခင်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ ထပ်မံမဆိုတော့ချေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည် မျက်စိကန်းနေသူတစ်ဦး မဟုတ်သည်ဖြစ်ရာ အန်းချန်ချင်းနှင့် သူ၏မိခင်တို့ နှစ်ရှည်လများ ခံစားခဲ့ရသော နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုများကို မည်သို့လျှင် မမြင်ဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။

သို့သော် ယွီသခင်မ၏ နိမ့်ကျသော နောက်ခံကြောင့် ထိုနှိပ်စက်မှုများကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အစေခံများက ဟင်းပွဲများကို ယူဆောင်လာခြင်းကသာ သူမအား ထိုနေရခက်သော အခြေအနေမှ ကယ်တင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ညစာစားပြီးနောက် အန်းချန်းချင်းသည် နောက်ဖေးခြံဝင်းတွင် နေထိုင်သော သူ၏ မိခင်ထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အန်းကျစ်ခဲ့သည် အန်းချန်းချင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ပိုမိုစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် သူ၏မိခင် နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ပြောကာ လီသခင်မအား လိုက်ပါပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ရှေ့ခြံဝင်းရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ မိခင် နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ကြားသောအခါ အန်းချန်းချင်း စိုးရိမ်သွား၏။ သူသည် လီသခင်မ၏ အဖော်ပြုမှုကို မလိုအပ်ဘဲ နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

သားအမိနှစ်ဦးမှာ အန်းအိမ်တော်၏ အဝေးဆုံးထောင့်တွင် တည်ရှိသော သက်တံဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုနေရာသို့ သွားသောလမ်းမှာ ကွေ့ကောက်လှပေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်သဖြင့် ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခြောက်ကပ်နေပြီ။ အန်းချန်းချင်းသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဤလမ်းကိုမူ သူ တစ်ခါမျှ မမေ့ခဲ့ဖူးချေ။

သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား တားဆီးလိုက်၏။

"တတိယညီလေးက ဒီနေ့တော့ ကြည့်လို့ကောင်းနေပါလား" ပြောဆိုသူမှာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီနေပြီး သူ၏ သေးငယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် အန်းချန်းချင်းအား ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်နေ၏။ သူသည် အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး ရွံရှာဖွယ် အကြည့်ဖြင့် "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"မေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ညီလေးကို စောင့်နေတာပေါ့။ အခု ကြင်ယာတော် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီလား။ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့တောင် မခေါ်ချင်တော့ဘူးလား" အန်းချန်းချီသည် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "အရင်ကဆိုရင် မင်း ဒီလိုမျိုး မပြုမူရဲပါဘူး"ဆို၏။

အန်းချန်းချင်းသည် ကျောကို မတ်လိုက်၏။ သူသည် မတုန်လှုပ်ဟန် ပြသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းနေပေသည်။ သူသည် သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ထွားကျိုင်းသည့် ကျောက်ရှီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ စိတ်အေးသွားရ၏။ ဤသည်မှာ ရှောင်းကျစ်ကဲက သူ့အတွက် ထားခဲ့သော ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်ပေသည်။

"အချိန်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ လူတွေလည်း ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်"

အန်းချန်းချီက ပြုံးလိုက်ကာ "ကြည့်ရတာ မင်း မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုနိုင်ခဲ့ပုံပဲ။ ဘယ်လိုလဲ? ငါကြားတာတော့ မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်က ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာတွေ ရှိတယ်ဆိုပဲ၊ မင်း တောင့်ခံနိုင်ရဲ့လား"ဆိုသည်။

သူ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းပြီး နားမခံသာလှပေ။ အန်းချန်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုလှပနေသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းချန်းချီသည် မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းလေးမှာ ပါးပြင်သို့ မရောက်မီမှာပင် အေးစက်သော ဓားတစ်စင်းမှာ သူ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။ ထွားကျိုင်းသော ကျောက်ရှီးသည် အန်းချန်းချင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ သူ့အား သေမင်းတမျှ အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူက "မင်းသားရဲ့ အမိန့်အရ ကြင်ယာတော်ကို မရိုမသေ ပြုမူတဲ့သူကိုတော့ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘဲ သတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်!"အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အော်... ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းရဲ့ သခင်အရှိန်အဝါနဲ့ ဟောင်တတ်နေပြီပေါ့လေ" အန်းချန်းချီသည် ပျက်ယွင်းနေသော မျက်နှာထားနှင့် ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် "တတိယညီလေးက တော်တော်လေး စွမ်းတာပဲ..."ဆို၏။

"ကျောက်ရှီး... လုပ်လိုက်စမ်း!" ထိုလူထံမှ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ထပ်မံမကြားလိုတော့သဖြင့် အန်းချန်းချင်းက ကျောက်ရှီးအား တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

အမိန့်ရသည်နှင့် ကျောက်ရှီးသည် သူ၏ လက်အားကို သုံးကာ အန်းချန်းချီ၏ လည်ပင်းသို့ ဓားဖြင့် ဝင့်လိုက်လေတော့သည်။

အန်းချန်းချီသည် နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ လည်ပင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်တစ်ပြင်လုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး အန်းချန်းချင်းအား မခံမရပ်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သွားများကို တင်းတင်းစေ့လျက် "မိန်းမပျက်! မင်း ရဲတင်းလှချေလား!"အော်ဟစ်လေတော့သည်။

အန်းချန်းချင်းကို စိတ်ပူနေသဖြင့် ရှောင်းကျစ်ကဲသည် စစ်စခန်းမှ အလုပ်များ ပြီးစီးသည်နှင့် အန်းအိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့၏။ သတင်းကြားသည်နှင့် အန်းကျစ်ခဲ့သည် သူ့အား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ကြိုဆိုလေသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲက အန်းချန်းချင်းအား တွေ့လိုကြောင်း ပြောသောအခါ အန်းကျစ်ခဲ့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ "ကြင်ယာတော်က နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲက ယွီသခင်မဆီကို သွားတွေ့နေပါတယ်"

"ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်" ရှောင်းကျစ်ကဲက "လမ်းပြစမ်း"ဆို၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ အာဏာပြသော အမူအရာကြောင့် အန်းကျစ်ခဲ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသော်လည်း သူ မလွန်ဆန်ရဲဘဲ ရှောင်းကျစ်ကဲအား နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရပေသည်။

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ "ကြည့်ရတာ မင်း မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုနိုင်ခဲ့ပုံပဲ။ ဘယ်လိုလဲ? ငါကြားတာတော့ မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်က ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာတွေ ရှိတယ်ဆိုပဲ၊ မင်း တောင့်ခံနိုင်ရဲ့လား"

အန်းကျစ်ခဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ထိုအသံကို သွားရောက်တားဆီးရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ရှောင်းကျစ်ကဲက သူ့ကို ဟန့်တားလိုက်သည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ပေါ်ပေါက်လာချေ၏။

သို့သော် စကားပြောနေသူမှာမူ သူ၏ သေမင်းတမျှ ဘေးအန္တရာယ်ကို သတိမပြုမိဘဲ ဆက်လက်ပြောဆိုနေသည်မှာ "အော်... ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းရဲ့ သခင်အရှိန်အဝါနဲ့ ဟောင်တတ်နေပြီပေါ့လေ... တတိယညီလေးက တော်တော်လေး စွမ်းတာပဲ..."

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ပုံရိပ်မှာ အန်းကျစ်ခဲ့၏ ဘေးမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အန်းကျစ်ခဲ့သည် ဤကိစ္စကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေ၏။ အန်းကျစ်ခဲ့သည် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး ထိုအသံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဒုတိယအိမ်ခွဲမှ သူ၏ တူတော်မောင် အန်းချန်းချီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကြည့်သောအခါ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အန်းချန်းချင်းအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်ထားကာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သွေးများ စွန်းထင်နေသော ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင်စပ်ထားသော လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားပေသည်။ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ခြောက်ကပ်နေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင်မူ အန်းချန်းချီသည် ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ် လူးလှိမ့်နေလေတော့သည်။

အန်းကျစ်ခဲ့သည် ဤကိစ္စမှာ ကောင်းကောင်းအဆုံးသတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

အကယ်၍ အန်းချန်းချင်းအား စော်ကားပြောဆိုသူမှာ အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် ထိုသူအား အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းကာ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးသည်မှာ ထိုသူသည် အန်းချန်းချီ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အန်းချန်းချီမှာ သူ၏ ဒုတိယညီ အန်းကျစ်ကျိုး၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်၏။ အန်းကျစ်ကျိုးသည် အရာရှိလမ်းစဉ်ကို မလိုက်ခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဇနီးမှာလည်း ရွှီချန်းနယ်၏ အကြီးဆုံး ကုန်သည်ကြီး၏ အချစ်ဆုံးသမီး ဖြစ်၏။ ဇနီးသည်ဘက်မှ မိသားစု၏ အကူအညီဖြင့် အန်းကျစ်ကျိုး၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာ အလွန်ပင် ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပေသည်။ အန်းကျစ်ခဲ့မှာ အကြီးဆုံးသားနှင့် အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လစာတစ်ခုတည်းဖြင့် ဝေဆာလှသော အန်းအိမ်တော်၏ အသုံးစရိတ်များနှင့် လူမှုရေးစရိတ်များကို မတတ်နိုင်ချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုအသုံးစရိတ်များကို ဒုတိယအိမ်ခွဲကသာ တာဝန်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အန်းချန်းချီမှာ နာမည်ကြီး ကာမဂုဏ်လိုက်စားသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အန်းကျစ်ခဲ့က ဤတူတော်မောင်အား အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ အန်းချန်းချီသည် မြောက်ပိုင်းစစ်ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် သူ၏ မောင်နှမအရင်းအပေါ် ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးများကို ဖော်ပြခဲ့မိလေပြီ။ အန်းကျစ်ခဲ့အနေဖြင့် အန်းချန်းချီ၏ အသက်ကိုပင် မည်သို့ ကာကွယ်ပေးရမည်နည်းဟု မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

အန်းကျစ်ခဲ့သည် အန်းချန်းချင်းအား ရှောင်းကျစ်ကဲက ဖုံးကွယ်ကာ ပွေ့ပိုက်ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း အခါပေါင်းများစွာ တွေးတောနေမိ၏။ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ရှောင်းကျစ်ကဲအား ဦးညွှတ်လျက် "မင်းသား... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာပေးပါ။ ချန်းချင်းနဲ့ ချန်းချီတို့က ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးလာခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ပြက်လုံးတွေက နည်းနည်း ရိုင်းစိုင်းသွားနိုင်ပေမဲ့ မင်းသားကို မရိုမသေ ပြုမူချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာပေါက် ဆုံးမပါ့မယ်၊ ဒါမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူး!"ဆိုလေသည်။

အန်းကျစ်ခဲ့သည် အမှန်တရားကို လိုသလို လှည့်ပတ်ပြောဆိုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေသည်။ အန်းချန်းချီက အန်းချန်းချင်းအပေါ် ညစ်သွမ်းသော အတွေးများရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်မူ ၎င်းမှာ ညီအစ်ကိုချင်း စနောက်သည့် ပြက်လုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သူသည် အန်းချန်းချင်းအား ကြည့်ကာ သူ၏ လေသံကို တမင်တကာ နှေးကွေးစေပြီး အာဏာရှိသော အသံဖြင့် "ချန်းချင်း... မင်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့ စရိုက်ကို မင်းလည်း သိတာပဲ။ သူက မင်းငယ်ငယ်တုန်းက မင်းအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းခဲ့တာပါ။ မင်းတို့ကြားမှာ အထင်လွဲမှုလေးတွေ ရှိနိုင်ပြီး သူပြောတဲ့ စကားတွေက နားမခံသာဘူးဆိုပေမဲ့ သူက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ပြက်လုံးတစ်ခုကြောင့်နဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို အသေမခံနိုင်ဘူး မဟုတ်လား"ဆို၏။

အန်းချန်းချင်းမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပေသည်။ သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီး အန်းကျစ်ခဲ့အား စူးရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "အဖေ က ကျွန်တော့်ကို သူ့ကို လွှတ်ပေးစေချင်တာလား"မေးလိုက်၏။

အန်းကျစ်ခဲ့၏ မျက်နှာမှာ တွန့်သွားသော်လည်း သူက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဆက်လက်စည်းရုံးပြန်သည်မှာ "မင်းက ချန်းချီအတွက် အမြဲတမ်း ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ" ဟူ၍ ဖြစ်၏။

"အဖေ သိနေတာလား" အန်းချန်းချင်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ အသံပင် တုန်ရီနေခဲ့သည်မှာ "ဒါဆို အဖေက အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာပေါ့!"