အခန်း(၂)

မင်္ဂလာအခမ်းအနားအပြီးတွင် မောင်နှံသစ်နှစ်ဦးအား မင်္ဂလာခန်းဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ကြလေသည်။

ဝမ်အိမ်တော်၏ ပင်မခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းသည် အစဉ်အမြဲပင် ခြောက်ကပ်လျက် ရှိခဲ့၏။ ယခုအခါ အနီရောင်အဆင်တန်ဆာ အနည်းငယ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော်လည်း လိုအပ်နေသော ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် အငွေ့အသက်ကိုမူ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်္ဂလာတင်ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြစဉ် မင်္ဂလာဆောင်လမ်းပြအဘွား က ရှောင်းကျစ်ကဲအား ရွှေရောင်ချိန်ခွင်လက်တံတစ်ခုကို ကမ်းပေးရင်း "မင်းသား... ကျေးဇူးပြု၍ မျက်နှာဖုံးပုဝါကို မတင်ပေးပါ"

ရှောင်းကျစ်ကဲက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုဘဲ ရှေ့တွင်ရှိနေသူအား လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေလေသည်။

သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို မြင်သောအခါ အဘွားမှာ အနေခက်သွားပြီး "မင်းသား?"ခေါ်လိုက်ရ၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အတွေးထဲမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားလို့ရပြီ"မိန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဒေါသတကြီး စရိုက်အကြောင်းကို အဘွားက ကြားဖူးနားဝ ရှိပြီးသားဖြစ်၏။ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့၌ပင် ပျော်ရွှင်မှုကင်းမဲ့နေသော သူ၏မျက်နှာထားအရ အနာဂတ် ကြင်ယာတော်ကို သူနှစ်သက်ခြင်းမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သူမသည် အန်းချန်းချင်းအား သနားစရာအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရွှေရောင်ချိန်ခွင်လက်တံကို ချထားခဲ့ပြီး တံခါးကိုပိတ်၍ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အခန်းထဲတွင် ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ရွှေရောင်ချိန်ခွင်လက်တံကို အသုံးမပြုဘဲ အန်းချန်းချင်း၏ မျက်နှာဖုံးပုဝါကို လက်ဖြင့်သာ မတင်လိုက်၏။ အန်းချန်းချင်းသည် မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ခြယ်သပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မည်သို့စကားစရမည်ကို စဉ်းစားနေ၏။ ခဏအကြာတွင်မှ "မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီလား"မေးလိုက်နိုင်သည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် အောက်သို့သာ ငုံ့ကြည့်နေတတ်သော်လည်း ယခုမူ ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ခင်ပွန်းသစ်ကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေမိသည်။

ယခင်ဘဝက နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ခဲ့စဉ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာမည်ကျော်ကြားမှုရှိသည့် ဤလူကို သူ တစ်ခါမျှ သေချာမကြည့်ခဲ့ဖူးချေ။ ယခု အနီးကပ်ကြည့်မှသာ သူသည် ထူးခြားထင်ရှားသော ရုပ်ရည်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။ လက်ရှိတွင်မူ သူသည် ဧကရာဇ်၏ အချစ်မခံရသော သားတော်တစ်ဦးအဖြစ်သာ လူသိများပြီး အမတ်များ၏အမြင်တွင် ထီးနန်းဆက်ခံခွင့် ဆုံးရှုံးသွားသော မင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။ သာမန်အရပ်သားများ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ သောင်းနှင့်ချီသော လူတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် သွေးဆာနေသော စစ်ဘုရင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အန်းချန်းချင်းသည် သူ့ကို နှလုံးသားဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ သူ မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဖွံ့ဖြိုးကြီးထွားရန် ကျန်ရှိနေသေးသော သန်စွမ်းသည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်သော်လည်း နောင်တွင် ကလေးငယ်များ ငိုသံစဲစေလောက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး မရရှိသေးချေ။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အရေးအကြောင်း အနည်းငယ် ရှိ၏။ နက်ရှိုင်းသော မျက်တွင်းထဲရှိ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ၊ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းတို့က သူ၏မျက်နှာကို ခန့်ညားထည်ဝါစေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုကို ဖြေလျှော့ပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ ဤသည်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်စေ၊ စိတ်ကူးယဉ်ဖြစ်စေ သူ ပထမခြေလှမ်းကို စတင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကောလာဟလများကို ယုံကြည်ခဲ့မိ၍ မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ခဲ့ရုံသာမက ရှောင်းကျစ်ကဲအပေါ်တွင်လည်း မှားယွင်းစွာ ပြုမူခဲ့ဖူးသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤလူကို သိရှိနားလည်နိုင်ရန် သူ ကြိုးစားမည် ဖြစ်၏။

မည်သူမျှ မွေးရာပါ ရက်စက်ကြသည်မဟုတ်ချေ။ အနာဂတ်၏ သွေးအေးလှသော ဧကရာဇ်သည်လည်း တစ်ချိန်က သူ၏မင်္ဂလာဦးညတွင် ကြင်ယာတော်အား ဗိုက်ဆာသလားဟု မေးတတ်သည့် နူးညံ့သော လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေသည်။ သို့သော် မိမိအပါအဝင် အခြားသူများအားလုံးက ဤကဲ့သို့သော သေးငယ်သည့် အချက်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"အရင်ဆုံး ဟဲကျင်အရက်ကို အတူသောက်ကြရအောင်လား" အန်းချန်းချင်းက ချိုသာစွာ ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်၏။ အန်းချန်းချင်းက သူ့အပေါ် ဤကဲ့သို့သော သဘောထားမျိုး ပြသလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ချေ။ သူသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဟဲကျင်အရက်နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်ကာ "ကောင်းပြီ"ဆိုသည်။

သူတို့သည် လက်ချင်းယှက်ကာ အရက်ကို သောက်လိုက်ကြသည်မှာ အဖော်မကွဲသော ငှက်မောင်နှံကဲ့သို့ပင် ရှိ၏။

အရက်သောက်ပြီးနောက် ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက နောက်သို့လှည့်၍ "မီးဖိုချောင်မှာ မုန့်တွေ ပြင်ထားတယ်၊ ဗိုက်ဆာရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားယူခိုင်းလိုက်ပါ"ပြောလိုက်၏။

အန်းချန်းချင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူသည် အခန်းပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ တည်ကြည်ခိုင်မာပြီး ယခင်ဘဝက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မှိုင်ညှို့နေသည့် ဧကရာဇ်ထက် များစွာ ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပေသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ရှေ့ခြံဝင်းတွင် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံနေချိန်တွင် အန်းချန်းချင်းမှာ မင်္ဂလာခန်းဆောင်၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ သဘောထားအရ အန်းချန်းချင်းအား အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ မဆက်ဆံသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အန်းချန်းချင်းသည်လည်း အနေအထိုင် မခက်ခဲတော့ဘဲ လေးလံသော ခေါင်းဆောင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ အလေးအပင်များ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ များစွာ ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူသည် အနီရောင်ရင့်ရင့် ဝတ်ရုံပွကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ရှည်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး အန်းဖူအား မီးဖိုချောင်မှ မုန့်အချို့ သွားယူခိုင်းလိုက်၏။

မီးဖိုချောင်က မုန့်အမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင်ပေးထားလေသည်။ အန်းချန်းချင်းသည် ဗိုက်ဆာပြေရုံမျှ မုန့်အနည်းငယ် စားလိုက်ပြီးနောက် လက်ရှိအခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာ ဆန်းစစ်ကြည့်နေမိသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့၏။

သူ သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ နန်းတော်ကြီးအတွင်း ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး မဆင်မခြင် ပြုမူလာသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရ၏။ သူ သေဆုံးပြီး သုံးနှစ်အတွင်း ရှောင်းကျစ်ကဲသည် စစ်ပွဲပေါင်း ငါးကြိမ် ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ပေတီလူမျိုးများကို မြက်ခင်းပြင်အစွန်အထိ မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှီးဝေအင်ပါယာ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း တာယဲ့အင်ပါယာမှာမူ အကျအဆုံး များပြားခဲ့ပေသည်။ နှစ်ရှည်လများ စစ်ပွဲများကြောင့် လယ်ကွင်းများစွာ ပျက်စီးခဲ့ရပြီး ဆောင်းရာသီရောက်သောအခါ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ အငတ်ဘေးများ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရ၏။ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသဖြင့် အရပ်သားများသည် လူသားချင်း ပြန်လည်စားသုံးသည့်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ တာယဲ့အင်ပါယာသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ ချောက်ကမ်းပါးကြီးသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ထိုအခါ နန်းချခံထားရသော မင်းသား ရှောင်းချီအန်း ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့သည် ဒုက္ခရောက်နေသော ပြည်သူများကို စည်းရုံးခဲ့သည်။ သူသည် ကျူးပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျူးအန်းလျန်နှင့် ရှီလဲ့ကျန့်တို့၏ အကူအညီဖြင့် ဒုက္ခသည် နှစ်သိန်းကို စုစည်းကာ မြို့တော် ယန်ကျိုးကို ဝိုင်းရံခဲ့၏။ ထိုသည်မှာ "နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း တိုက်ပွဲ" ၏ အစဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။ စစ်တိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ ဆယ်နှစ်ကျော်ရှိသော ရှောင်းကျစ်ကဲသည် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သူ၏ စစ်သည်ငါးသောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ဒုက္ခသည် နှစ်သိန်းကို အနိုင်ယူခဲ့၏။ တစ်လမပြည့်မီအတွင်း ယန်ကျိုးမြို့ရိုးတစ်လျှောက် အလောင်းများမှာ တောင်ကဲ့သို့ ပုံနေခဲ့ချေသည်။ ဒုက္ခသည်များသည် သူတို့၏ ရဲဘော်များ၏ အလောင်းများကို ကျော်တက်ကာ တိုက်ခိုက်နေရစဉ် ရှောင်းကျစ်ကဲမှာမူ မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ သေမင်းကဲ့သို့ သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်လအကြာတွင် ယန်ကျိုးမြို့တံခါးများ ပွင့်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ဒုက္ခသည်များ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အမိန့်ပေးခံရသော စောင့်ကြပ်သူတစ်ဦးက ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

နန်းချခံမင်းသားနှင့် စစ်သူကြီးနှစ်ဦးတို့သည် နန်းတော်ထဲသို့ ချီတက်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်း ရှာဖွေပြီးနောက် သူတို့သည် ရှောင်းကျစ်ကဲအား ဆိတ်ငြိမ်လှသော ချီဝူနန်းဆောင်တွင် တစ်ဦးတည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြ၏။

အထီးကျန်နေသော ဧကရာဇ်သည် ချီဝူနန်းဆောင်၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပေသည်။

နန်းချခံမင်းသားသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ယန်ကျိုးမြို့တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုမူ သုဿန်တွင် ပစ်ထားခဲ့သဖြင့် တောခွေးများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်အရ မင်းဆိုးမင်းညစ်ကို သုတ်သင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲမှာ အမှန်တကယ်တွင် အနိုင်ရနေသူဖြစ်ကြောင်းကို အသံတိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော အန်းချန်းချင်း တစ်ဦးတည်းသာ သိပေသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်ပေးထားသော နန်းတွင်းတပ်မတော်သည် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိကြ၏။ ဒုက္ခသည်များတွင် လူအင်အား များသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ များစွာ နိမ့်ပါးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဘက်တွင် စစ်သည်ငါးသောင်းသာ ကျန်တော့သော်လည်း အချိန်အတန်ငယ် စောင့်လိုက်ရုံဖြင့် ရန်သူများကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုညတွင် ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ၏ ဒုတိယစစ်သေနာပတိကို ခေါ်ယူကာ နောက်ဆုံးစစ်မိန့်ကို ပေးခဲ့၏။ ထိုသည်မှာ ယန်ကျိုးမြို့တံခါးကို ဖွင့်ကာ လက်နက်ချရန် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတစ်ခုကို လက်တွင်ကိုင်ကာ ချီဝူနန်းဆောင်တွင် တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့ပြီး မိုးသောက်ချိန်တွင် သူ၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ နောက်ဆုံးအတွေးမှာ မည်သို့ရှိမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သော်လည်း အန်းချန်းချင်းမှာမူ ရိပ်မိနိုင်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် သူ၏ ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တွင် သူ၏မိခင် ပေးသနားခဲ့သော ငါးအမွှာပုံဖော်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းတုံးလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုကျောက်စိမ်းသည် သူ သေဆုံးချိန်အထိ ၁၈ နှစ်တိုင်အောင် သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ အန်းချန်းချင်းသည် သူနှင့်အတူ မြှုပ်နှံခဲ့သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော အမှတ်တရပစ္စည်းမှာ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထိုကျောက်စိမ်းသည် သူနှင့်အတူ မြှုပ်နှံခြင်းမခံရဘဲ ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ အလောင်းကို သုဿန်တွင် ပစ်ထားသောအခါတွင်လည်း အတူပါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်က အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ အလောင်းကို ကောက်ရိုးဖျာဖြင့်ပင် ဖုံးပေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ လင်းတများနှင့် တောခွေးများက ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို အရိုးများသာ ကျန်သည်အထိ စားသောက်နေကြသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။ အသားနှင့် သွေးများ ကုန်စင်သွားသောအခါ ငါးအမွှာကျောက်စိမ်းလေးမှာ ပေါ်လာပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ သူတောင်းစားတစ်ဦး၏ ကောက်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရပေသည်။

ထိုနေ့က အရိုးစု၏ လက်ဖဝါးပြင်အလွတ်ကို ကြည့်ကာ အန်းချန်းချင်းသည် ရုတ်တရက် ငိုကြွေးခဲ့မိ၏။ သူသည် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ဝမ်းနည်းမှုကြီးစွာကို ခံစားခဲ့ရပေသည်။ ထိုသို့ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးခြင်းကြောင့် သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါတွင်မူ ချင်းလီ ၁၅ ခုနှစ်၏ ဆောင်းရာသီ၊ ရှောင်းကျစ်ကဲနှင့် သူ လက်ထပ်ခဲ့သည့် နေ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ လက်များကို ကြည့်ကာ ပါးကို ဆိတ်ကြည့်လိုက်၏။ ထိတွေ့မှုမှာ အလွန်စစ်မှန်နေသဖြင့် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် လုံးဝမတူချေ။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးပေးမှု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူသည် မှားယွင်းသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အမှားများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့သောကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် ပြုပြင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အရာအားလုံးကို ပြန်လည်စတင်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အမှားဟောင်းများကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

သူ အတွေးနက်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အန်းဖူ၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးပွင့်သွား၏။ အန်းချန်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငယ်ဘဝရှိသေးသော ရှောင်းကျစ်ကဲသည် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"မင်းသား" အန်းချန်းချင်းသည် ထရပ်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

သူ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ အန်းချန်းချင်းသည် ပြင်းထန်သော အရက်နံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သူ အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲကို တွဲကူရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားသောအခါ ရှောင်းကျစ်ကဲမှာ သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမိုမြင့်မားသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းပြီး လက်မောင်းများတွင်လည်း ကြွက်သားများဖြင့် ကျစ်လျစ်နေချေ၏။

ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် အရက်အများအပြား သောက်ထားသော်လည်း အသိစိတ်မှာမူ ရှင်းလင်းနေသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အန်းချန်းချင်း၏ တွဲကူမှုကို ခံယူကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။

သူ့ကို နေရာချပေးပြီးနောက် အန်းချန်းချင်းသည် အန်းဖူအား ခေါ်၍ မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အမူးပြေဟင်းရည် ပြုလုပ်ခဲ့၏။ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ့အား မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော အမူအရာက သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာတွင် ခက်ထန်မှုကို တိုးစေပေသည်။

အန်းချန်းချင်းသည် အနည်းငယ် လန့်သွားမိ၏။ သူသည် သဘာဝအရ ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူ့အား ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားကာ ထပ်ခါတလဲလဲ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ဖူးသော ထိုသူ၏ နူးညံ့မှုကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြန်လည်အေးချမ်းသွားရပြန်သည်။

အန်းချန်းချင်းသည် သတ္တိကို မွေးကာ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဟင်းရည်ပန်းကန်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ "မင်းသား... အရင်ဆုံး အမူးပြေဟင်းရည်လေး သောက်လိုက်ပါဦး"

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြွေပန်းကန်လေးကို ကိုင်ထားသော အန်းချန်းချင်း၏ လက်ချောင်းဖြူများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူ၏ လက်များမှာ သွယ်လျဖြူစင်ကာ လှပသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိ၏။ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ အရေပြားမှာ ပန်းရောင်သန်းနေ၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ကာ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဟင်းရည်သောက်ပြီးနောက် ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ပန်းကန်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အမြဲတမ်း စကားနည်းသူဖြစ်ပြီး အန်းချန်းချင်းမှာမူ မင်္ဂလာဦးည၏ အစီအစဉ်များအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ယခင်ဘဝက သူတို့သည် မင်္ဂလာဦးညတွင် အတူမအိပ်ခဲ့ကြချေ။

ထိုစဉ်က သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မနှစ်သက်ခြင်းများသာ ရှိခဲ့၏။ သူ့ကို မြင်လျှင် ငိုမထွက်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမှာပင် သူ၏ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဟဲကျင်အရက် သောက်ကြစဉ်ကပင် တစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်နေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်တွေ့သွားဟန်ရှိပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ စာကြည့်ခန်းသို့ သွားကာ အိပ်စက်ခဲ့ပေသည်။ ထိုသို့ပင် သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် သီးခြားနေထိုင်ခဲ့၏။ ထိုစဉ်ကမူ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့မိသည်။

သို့သော် ဤဘဝတွင်မူ ဤအရာမှာ ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်၏။

အန်းချန်းချင်းသည် အမျိုးသားနှစ်ဦး မည်သို့ပြုမူရမည်ကို အနည်းငယ် သိရှိထားပေသည်။ သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားလျှင် နာကျင်မည်မဟုတ်ဟု သူ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေမိ၏။ ထို့ပြင် ကောလာဟလများသည် ယုံကြည်၍မရကြောင်း သူ သင်ခန်းစာရရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် ကောလာဟလများထဲကကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်နိုင်ဟု သူ ယူဆမိပေသည်။

အန်းချန်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာ၏။ သူသည် ကုတင်ထက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ကြွေအိုးငယ်လေး နှစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ ထိုသည်မှာ ၎င်းကိစ္စအတွက် အသုံးပြုရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် လက်ချောင်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။ အန်းချန်းချင်းသည် သူ၏ အသံကို သဘာဝကျအောင် ကြိုးစားရင်း "မင်းသား... အချိန်တော်တော် လင့်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အိပ်ကြတော့မလား"မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ လည်ပင်းသားများအထိ နီမြန်းနေချေ၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲမှာမူ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများသာ ပိုမိုနက်မှောင်သွားလေသည်။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် အန်းချန်းချင်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နီမြန်းမှုများလည်း မှေးမှိန်သွားပြီး သူ့ကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိစွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ယှဉ်တွဲထိုင်နေကြ၏။ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်သော်လည်း သူ့အား ငြင်းပယ်ခြင်းမျိုးလည်း မရှိချေ။ ယခင် ဧကရာဇ်သည် သေဆုံးချိန်အထိ ကျောက်စိမ်းတုံးလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်ကို သတိရကာ အန်းချန်းချင်းမှာ သတ္တိရှိလာ၏။ သူသည် တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားနှင့် နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ အနားသို့ တိုးသွားကာ သူ၏ ပုခုံးကို ကိုင်၍ ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေတော့သည်။

တောင်ကြီးက သူ့ဆီမလာလျှင် သူကသာ တောင်ဆီသို့ သွားမည် ဖြစ်၏။

ထိုသူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ နူးညံ့ကာ နွေးထွေးမှုရှိပေသည်။ အန်းချန်းချင်းသည် ခဏမျှ နမ်းရှိုက်နေသော်လည်း နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် သူသည် အမျိုးသားနှင့်ဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးနှင့်ဖြစ်စေ မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျိုးမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ချစ်တင်းနှောခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူသည် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိဘဲ နမ်းရှိုက်ခြင်းမှာပင် သူ၏ အကန့်အသတ် ဖြစ်ပေသည်။

သူ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ရန် ကြံရွယ်နေစဉ်တွင်ပင် အားကောင်းသော လက်တစ်စုံက သူ၏ ခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်၏။ သူ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် နိုးကြားလာသော ထိုလူသည် ဧည့်သည်အဖြစ်မှ အိမ်ရှင်အဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။ အန်းချန်းချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပွင့်ဟသွားရပြီး ထိုသူ၏ လျှာမှာ တိုးဝင်လာ၏။ ရှောင်းကျစ်ကဲအတွက် နမ်းရှိုက်ခြင်းမှာပင် စစ်ပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရန်သူကို ဆုတ်ခွာခွင့်မပေးဘဲ အစဉ်တစိုက် တိုက်စစ်ဆင်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

အန်းချန်းချင်းမှာ အသက်ရှူရကျပ်သည်အထိ အနမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းများမှာ ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ လည်ပင်းကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ဖက်တွယ်ထားမိသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ ရှောင်းကျစ်ကဲက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးက အန်းချန်းချင်း၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို အသာအယာ ဆွဲမလိုက်သည်။ သူက အန်းချန်းချင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရင်း "မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား"မေးလိုက်၏။

အန်းချန်းချင်းသည် ဤလက်ထပ်ပွဲကို ဆန့်ကျင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤလက်ထပ်ပွဲကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူ စုံစမ်းသိရှိရသလောက် အန်းချန်းချင်းတွင် သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်သော ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတစ်ဦး ရှိပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ရင်းနှီးကြသည်ဟု သိထားခဲ့ပေသည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် အန်းချန်းချင်း၏ ဒေါသ သို့မဟုတ် အေးစက်သော ဆက်ဆံမှုကို ခံယူရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အန်းချန်းချင်းက သူ့အပေါ် ဤသို့ ရင်းနှီးစွာ စတင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ချေ။

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားရ၏။ သူသည် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အားကို မလျှော့ဘဲ အန်းချန်းချင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိရာ ထိုသူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဟန်ဆောင်မှုများကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ရှိချေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် အန်းချန်းချင်းက အကြည့်ကို အရင်လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် အလိုအလျောက် သပ်လိုက်ရာ သွေးညှီနံ့ကို ရလိုက်၏။ ထိုအခါမှသာ ဤလူမှာ မည်မျှ ကြမ်းတမ်းနိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်ရပေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်အောင်ပင် နမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ရှောင်းကျစ်ကဲကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ နားရွက်များမှာ နီရဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ သူ၏ စိတ်တိုမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှလုံးသားမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရ၏။ သူသည် ယခင်ဘဝများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိကာ ဤလူအတွက် ဝမ်းနည်းမိပြန်သည်။ အန်းချန်းချင်းသည် ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကြောက်ပါဘူး၊ နာကျင်မှာကိုပဲ ကြောက်တာပါ..."ဆိုလိုက်၏။

လူလားမမြောက်သေးသော ထိုလူငယ်၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာနှင့် လှပသော ကိုယ်နေဟန်ထား၊ ချိုသာသော အသံတို့မှာ မည်သူ့ကိုမဆို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။ ရှောင်းကျစ်ကဲအနေဖြင့် ထိုသူအား လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားကာ မည်သည့် မတရားမှုကိုမျှ မခံစားစေချင်လောက်အောင်ပင် ရှိ ၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲသည် တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ သူ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် အလွန်ရိုင်းစိုင်းခဲ့မိသည်ဟု ခံစားရသည်။ "သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်မိပြီလား"သူ တွေးနေမိ၏။

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကို မြင်သောအခါ အန်းချန်းချင်းသည် ထိုသူ၏ စိတ်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြုံးမိပြီး ဤသို့ ဆက်လက်ပြုမူရန် သတ္တိရှိလာ၏။

ဤလူသည် အပေါ်ယံတွင် ရက်စက်ပုံရသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လျှင် အလွန်ဂရုစိုက်တတ်ကာ နူးညံ့သူဖြစ်ပေသည်။ အန်းချန်းချင်းသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ရှောင်းကျစ်ကဲသည် သူ့အပေါ် မည်မျှ လိုက်လျောခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် စိုးရိမ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ထိုသူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံလိုက်၏။ သူသည် ပါးပြင်များ နီမြန်းလျက် "မင်းသား... နောက်ကျရင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ညင်သာပေးပါ..."တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကျစ်ကဲ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွား၏။ သူသည် အန်းချန်းချင်းကို တွန်းထုတ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောခိုင်းလျက် "မင်း မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး"ခပ်ထောင့်ထောင့် ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။ သူ၏ အပြုအမူမှာ ရှက်ရွံ့သဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသူတစ်ဦးနှင့် များစွာ တူညီနေပေသည်။