Chapter 28: စုပိုင်အိုးသင်္ဘောပရိတ်သတ်

စုလင်း က အလျင်အမြန်ပြော၏။ ‘မလိုဘူး၊ မမ တောင်းပန် မလိုဘူး! အစ်ကိုဟဲဖုန်း..."

"ဘာလို့ သူမ တောင်းပန်လို့မရတာလဲ?" ချောင်ဟဲဖုန်း စုဖေးဖေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ကြည့်ရင်း "မှားရင် တောင်းပန်ရမယ်။ ဘာလို့ ဒီမှာရပ်နေတာလဲ? စုလင်း ကို အခု တောင်းပန်လိုက်!"

[တအားချောချက်!]

[ဒီလေထု က ငါထင်တာထက် ပိုလန့်စရာကောင်းနေတယ်!]

[ချောင်ဟဲဖုန်းရဲ့ စုလင်းအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ က သိသိသာသာပဲ!]

[မဟုတ်ဘူး... သူမရဲ့အမူအရာကို ကြည့်ရင် ငါတို့ ဖေးဖေး အရင်က အများကြီးခံစားခဲ့ရမှာပဲ!]

[စုဖေးဖေးရဲ့ပရိသတ်တွေ ထွက်သွားစမ်း!]

[စုဖေးဖေး၊ မင်း ပရိသတ်တွေ ဒီမှာရှိနေလို့ရှိရင် ထွက်ခိုင်းလိုက်! စခရင်မျက်နှာပြင် ညစ်ပတ်နေပြီ!]

ချောင်ဟဲဖုန်း နောက်ဆုံးစကားပြောပြီးသည်နှင့် စုဖေးဖေး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်၏။

စုလင်းလည်း နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသော်လည်း မျက်ရည်မကျပဲ စုဖေးဖေးဘက်သို့ ကြည့်လျက် သနားဖို့ကောင်းလှသည်။ သို့သော် မျက်လုံးထဲဝယ် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖွက်ထားချေသည်။ — ‘ဟမ့်…နင့်မှာ ဘယ်လောက်ခွန်အား ရှိသလဲ ကြည့်ချင်သေးတယ်၊ ပိုင်စစ်လင်း က နင့်ဘက်က ပြောပေးပေမဲ့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ?’

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော ဆေးပင်တစ်ခု လေထဲမှ ဝဲပျံလျက် ချောင်ဟဲဖုန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားတော့သည်!

"ဒါက ငွေမြက်ပင်၊ ခံတွင်းနံ့ဆိုးတာ ကုသဖို့ အရမ်းထိရောက်သလို အမြင်အာရုံနဲ့ အသည်းကိုလည်း ကာကွယ်ပေးတယ်။ များများစားရင် မျက်စိကန်းမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဘာ?

စုလင်း၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ဖြူရော်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်၏။ သို့သော် သူမမြင်ရသည်မှာ ပိုင်စစ်လင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ လှည့်ထွက်သွားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

[ကောင်းလိုက်တာ ဖေးဖေး! အချေဘုရင်မကြီး!]

[အရင်ချစ်သူ? အခုချစ်သူ? ငါ အသစ်ကိုရွေးမယ်!]

[စုဖေးဖေး က ချောင်ဟဲဖုန်းကို အသက်ပေးချင်အောင် ချစ်တယ်ဆို… မဟုတ်ဘူးလား? သူမရဲ့ အရူးလုပ်ရပ်အားလုံးက ချောင်ဟဲဖုန်း အာရုံစိုက်တာလိုချင်လို့ဆိုပြီး ပြောနေကြတာလေ၊ ဒါ အမှန်မဟုတ်ဘူးလား?]

[ငါ ရယ်သေပြီ! ဒါ ငွေမြက်ပင် မဟုတ်လား! ဆူးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာလေ ဂရုတစိုက်ကြည့်ပါဦး!]

ချောင်ဟဲဖုန်း ဖြစ်ပျက်သည်ကို သိမြင်သောအခါ အော်၏။

"အား! နာလိုက်တာ..."

စုလင်း သည် သူမအနောက်လိုက်ချင်သော်လည်း ချောင်ဟဲဖုန်း၏ ပါးစပ်ထဲက ဆေးပင်များကို အရင်ရှင်းရမည်။

ဤဆေးပင် မှာ သေးငယ်သော ဆူးများပါ၍ ချောင်ဟဲဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်း နာကျင်နေရတယ်!

ချောင်ဟဲဖုန်း နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ စုဖေးဖေး ထွက်ခွာသွားသည့် ဦးတည်ချက်သို့ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် ကြည့်နေသည်။

ဒီမိန်းမ ရူးနေပြီလား? သူ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲသလား!

ဆူးများ ရှင်းလင်းနေရင်း စုလင်း က ပြော၏။ “ပေါင်ပေ့၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ မမ က အစ်ကို့ကို အရမ်းဂရုစိုက်လို့လေ၊ အစ်ကို ညီမအပေါ် ကာကွယ်တာကို မြင်ရတော့ စိတ်ဆိုးသွားတာ…”

ချောင်ဟဲဖုန်း၏ မျက်နှာချက်ချင်း ပြောင်းသွား၏။

မှန်ပေ၏။ သို့သော် သူ့အာရုံစိုက်မှုရဖို့ ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းမိုက်ရိုင်းတယ်!

"ဂရုမစိုက်နဲ့! သူမရဲ့အာရုံစိုက်တာ ခံရဖို့ အချိန်တွေ အများကြီးရှိသေးတယ်!"

ချောင်ဟဲဖုန်း တံတွေးထွေးပြီး ဒေါသကို ချုပ်တည်းလိုက်ချေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆွဲခေါ်ခံရသည့် ပိုင်စစ်လင်း မှာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ဝယ် အပြုံးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

[ဘေဘီပိုင်… မင်း ပျော်နေတာ အရမ်းသိသာနေတယ်!]

[ဒီအတိုင်းပဲ အဆုံးသတ်ပါစေ! လက်ဆွဲပြီး ခေါ်သွားတာဟ! လက်ကိုင်ပြီးရင် နောက်တဆင့် က နမ်းဖို့ပဲ]

[နမ်းပါ! နမ်းပါ!]

ဖေးဖေး သည် ပိုင်စစ်လင်း၏ လက်ကို လွှတ်၍ သစ်ခေါက်ခွာရန် ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဤဒရမ်မာဘုရင်နဲ့ဘုရင်မအတွက် သူမ တွင် အချိန်မရှိ။ အသက်ရှင်ရေး ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရေးသာ ဦးစားပေး ဖြစ်ချေသည်။

ရှေ့ရှိ အရိပ်တစ်ခု သူမ၏ အာရုံကို ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်လာချေသည်။ စုဖေးဖေး ရပ်တန့်ကာ မော့ကြည့်၏။

ပိုင်စစ်လင်း က ရှေ့တိုး၍ ဒူးထောင်ထိုင်ကာ သူ၏ပီပြင်သောမျက်နှာအသွင်အပြင် ကို သူမရှေ့တွင် ဖော်ပြထားသည်။

“ငါ ကူပေးမယ်”

စုဖေးဖေး က လက်ဆန့်၍ တား၏။

"ညစ်ပတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား?"

အရင်က လက်အိတ်နှင့် သစ်ခေါက်ခွာလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တော့ လက်အိတ်မရှိပါ။

"ပြဿနာမရှိဘူး" ပိုင်စစ်လင်း ပြုံးရယ်ရင်းနှင့် စုဖေးဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို နူးညံ့စွာ ဖယ်ရှားလေသည်။

စုဖေးဖေး က သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်ထိရင်း နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားမိ၏။

[သူမကို ထိလိုက်တယ် ဒါဆို မကြာခင်လက်ထပ်ကြမှာလား?]

[ဒီထဲမှာ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား?]

[...]

စုဖေးဖေး ပိုင်စစ်လင်းကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ကိုယ်တိုင်အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။

ဤငယ်သား ကို သူမ တကယ် နားမလည်တော့။

ပိုင်စစ်လင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် စုဖေးဖေး ဆေးပင်ပစ်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းသာ ရှိနေသည်။ ဒါက… တကယ်ကို…အဆုံးမရှိ အံ့ဖွယ်ပင်။

တောင်ထိပ်ရှိ ထိန်းချုပ်ရုံးတွင်မူ စုလင်း သည် ဒါရိုက်တာလျို၏ ထိုင်ခုံ ၌ ထိုင်လျက် ရေခဲဖရဲသီးဖျော်ရည် ကိုင်ထားသည်။

ဒါရိုက်တာလျို က နံဘေးတွင်ရပ်၍ မျက်နှာပေါ်တွင် ချော့မော့လိုသည့်ဟန်များ ပြည့်နေချေသည်။

စုလင်း က ဖရဲသီးဖျော်ရည်ခွက်ကို ချထားပြီး ချိုမြိန်စွာပြုံးကာ "ဖျော်ရည်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါရိုက်တာ။ ထိုင်ပါဦး”

"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး! စုလင်း ဘာများလဲ?”

"ဧည့်သည်တွေ ဒီလောက်ကြာ ရှင်သန်ရတာ ပင်ပန်းနေကြမှာပဲ။ ဒီည မီးပုံပွဲလုပ်မယ်ဆိုရင်ကော?"

ဒါရိုက်တာလျို နည်းနည်းတွန့်သွားသည်။

ဤတောင်းဆိုချက် သည် အလွန်များသည်မဟုတ်သော်လည်း ဤရိူး မှာ အသက်ရှင်ရေးအစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ မီးပုံပွဲပြုလုပ်ခြင်းသည်... ဧည့်သည်များအတွက် အကျိုးရှိမည်။ မီးမွှေးရန် အခက်အခဲရှိသည့် အဖွဲ့များအတွက် ပြဿနာဖြေရှင်းရာရောက်မည်။

စုလင်း ထပြီး ဒါရိုက်တာလျိုကို ထိုင်ခုံပေါ် ဖိထိုင်စေကာ ပခုံးများပေါ်တွင် လက်တင်၍

"ဒါရိုက်တာလျို၊ ရှင် ဒီလောက်ကြာအောင် သည်းခံရတာ ပင်ပန်းမှာပဲ။ ခဏအနားပေးပါဦးလား၊ ကြည့်ရူသူအရေအတွက် များလာနိုင်တယ်လေ…”

ဒါရိုက်တာလျို က ခေါင်းငုံ့ရင်း စဉ်းစားနေစဉ် စုလင်း တွန်းအားတစ်ခုထပ်ထည့်ချေသည်။

"ကျွန်မအဖေနဲ့လည်း ဘတ်ဂျက်ကိစ္စ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်"

ဒါရိုက်တာလျို သည် ဘတ်ဂျက်စကားကြားသည်နှင့် စုလင်း၏ လက်ကို ပုတ်၍ ပြုံးသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ စုလင်း မင်းလေး က ငါတို့ရဲ့ ကံကောင်းတဲ့ကြယ်ပဲ! မင်း လာတာနဲ့ ကြည့်ရူသူလည်း တိုးတဲ့အပြင် စကားဝိုင်းတစ်ခုလည်း ရမှာ”

ဒါရိုက်တာလျို က စုလင်း၏ ဖြူနုနေသောလက်ကို ပွတ်သပ်လေ၏။

စုလင်း က လက်ကို အလျင်အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို မနက်ဖြန်မှာ သတင်းစောင့်နေမယ်!"

အပြင်ရောက်သည်နှင့် စုလင်း အန်ချင်သလို ခံစားရသည်။— 'ပြန်ရောက်ရင် အဖေ့ကို ဒီဒါရိုက်တာ ပြောင်းပစ်ဖို့ တောင်းဆိုရမယ်! ရွံစရာကြီး!'

…

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စုဖေးဖေး တွင် အမှတ်များ လုံလောက်နေပြီ။ သို့ဖြစ်၍ စခန်းတွင် သစ်ခေါက်များ ကိုင်တွယ်ရန် လူအားလုံးကို စီစဉ်ထားသည်။ လူကြီးများအတွက်မူ သစ်ပင် ဆက်လက်ခုတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

နေပူသည်မြင့်တက်လာချိန်၊ စုဖေးဖေး မော့ကြည့်ပြီး နေ့လည်စာစားချိန်နီးပြီဆိုတာ သတိရသွားသည်။

စုဖေးဖေး ထရပ်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး စားရန် ကြေညာမည့်အချိန်တွင် စကားပြောစက် မှ ရင်းနှီးနေကျ ‘တဂျစ်ဂျစ်’ အသံ ထွက်လာသည်။

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ စကားပြောတော့မည်။__ "လူကြီးမင်းများခင်ဗျား၊ ဝံပုလွေဂိမ်း မှာ အသက်ရှင်နှုန်းမြင့်မားမှုကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ယနေ့ညတွင် မီးပုံပွဲ ပြုလုပ်မှာဖြစ်တယ်၊ အစားအစာအားလုံးကို အဖွဲ့ က ပေးပါမယ်!"

အသံဆုံးသည်နှင့် အသံလွှင့်မှု ပြီးဆုံးသွား၏။

တိတ်ဆိတ်မှုအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အနားယူစခန်းမှ ပျော်ရွှင်သောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟူရေး! အစာရှာစရာမလိုတော့ဘူး!"

"မီးပုံပွဲမှာ ဗိုက်ကွဲအောင် စားမယ်!"

"မီးပုံပွဲက အစားအသောက်တွေ ယူသိမ်းထားလို့ရမလား?"

"ဒါရိုက်တာ ကို မေးကြည့်မယ်!"

"နတ်ဘုရားမ၊ စုလင်း ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! သူမရောက်လာတာနဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာတာပဲ!"