ပျံသန်းနေသော ယာဉ်အတွင်း၌ ကြယ်တာရာများဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မည်သည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်ဖြစ်စေ တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများကိုသာ တွေ့နေရသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်ပင် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ လင်ရှောင်ဆု၏ ထူးခြားသော မျက်ဝန်းများဖြင့်ပင်လျှင် ထိုအလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် တောက်ပနေရသည်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယာဉ်အတွင်း၌ လူမရှိ၊ ၎င်းသည် လူမပါဘဲ မောင်းနှင်သည့်ယာဉ် ဖြစ်သည်။ ချန်ယဲ့သည် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး "၁၀၁!" ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ၊ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် လင်ရှောင်ဆုလည်း ပျံသန်းနေသော ယာဉ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်ကို လုံးဝ မမြင်ရသော်လည်း သူသည် ယာဉ်၏ အရှိန်ကို ခံစားမိသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သည့် နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသော အမြန်နှုန်း ဖြစ်သည်။ "'၁၀၁' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။" လင်ရှောင်ဆုက သူမဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုပေါ့။" ချန်ယဲ့က နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောသည်။ "သင်္ကေတလား? အဲ့ဒါ နံပါတ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။" "ဒါက နံပါတ်တစ်ခု ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနံပါတ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ဖို့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်အရ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်... '၀' က ကမ္ဘာမြေကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူ့ဘေးက '၁' နှစ်ခုကတော့ တိုင်နှစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့။"

လင်ရှောင်ဆု ခေါင်းကို အနည်းငယ်နောက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။ "ကမ္ဘာမြေရဲ့ တိုင်နှစ်ခု... ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို မောက်မာတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားတို့က ပိုမောက်မာနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီယာဉ်ပေါ်ကနေ အပြင်ကို မကြည့်နိုင်ဘူးလား။" "ကြည့်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် မင်းမှာ အခွင့်အာဏာ မရှိသေးဘူး။"

"ဘယ်တော့မှ အခွင့်အာဏာ ရမှာလဲ။"

"အခြေခံအားဖြင့်တော့ ရှန်လုံ ရွှေတံဆိပ်ဆု ရမှ၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး လေ့ကျင့်ရေးနဲ့ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်မှ ရမှာ။ တခြား မေးစရာ ရှိသေးလား။" ချန်ယဲ့က မေးသည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ..." လင်ရှောင်ဆုက ယာဉ်၏ ခေတ်မီဆန်းပြားသော အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ထားသည်ကို လက်ဖြင့်ထိလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လစာနဲ့ဆိုရင် ဒီလိုပျံသန်းတဲ့ယာဉ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် စုရမလဲ။" ချန်ယဲ့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။

"မင်းက ဝင်ငွေအကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေတုန်းလား။"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ အလုပ်လျှောက်တဲ့အခါ ဒါအရေးအကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မင်း ပိုကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို မတွေးတတ်ဘူးလား။"

"တွေးတတ်တာပေါ့! မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... နောင်မှာ ကျွန်တော် ကြိုးစားလုပ်ရင် တစ်နှစ်အတွင်း ကားတစ်စီးနဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်မလား။ ကားက ဒီလိုမျိုး ကား၊ အိမ်ကလည်း ပြည်နယ်မြို့မှာ..."

ချန်ယဲ့သည် သူမခေါင်းကို ကုလားထိုင်နောက်မှီတွင် တိုက်မိသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်ရှောင်လင်၊ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဒီလို စကားမျိုး မပြောပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ စကားတွေထဲက ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတိုင်းကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်ရင် မင်းရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို ခက်ခဲစေလိမ့်မယ်။ ရှန်လုံ အဖွဲ့ဝင်တွေက ပိုက်ဆံနောက်ကို လိုက်ဖို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားရင် အဲ့ဒါ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်ပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ချင်း အတော်လေး ကွာခြားပုံရတယ်။" လင်ရှောင်ဆုက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ခင်ဗျားက နိုင်ငံအတွက် အနစ်နာခံနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတာဝန်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်က မဆန့်ကျင်ဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောဖူးတယ်။ ပြောရတာ နားဝင်ချိုတဲ့ စကားလို့ ထင်ရပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်ရင် အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ သူမ ပြောတာက လူတစ်ယောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက် မရှိရင် လူထုအတွက် ဘယ်လို လုပ်ပေးနိုင်မလဲတဲ့။ အဲ့ဒီကနေ လာတဲ့ အမြဲတမ်း ဆိုရိုးစကားရှိတယ်၊ ကိုယ့်အိမ်ကို မရှင်းနိုင်ရင် လောကကြီးကို ဘယ်လို ရှင်းနိုင်မလဲ။ ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို တာဝန်မယူနိုင်ရင် ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသားတွေကို ဘယ်လို တာဝန်ယူနိုင်မလဲ။"

ချန်ယဲ့ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဟူယား မဟုတ်လား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ? သူမရဲ့ အတွေးတွေက အတော်လေး ဖြူစင်ပါတယ်။ ဖြူစင်မှု မရှိတာက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါ!"

"အင်း..." ချန်ယဲ့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်သည်။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံအနံ့တွေ ရနေပေမဲ့၊ မင်းရဲ့ အရိုးထဲမှာ စွဲနေတဲ့ ပျော်ပါးလိုစိတ်တွေ ရှိနေပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းမှာ ကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းက သစ္စာရှိတယ်၊ ရဲဘော်တွေကို ဒုက္ခမပေးဘူး။ အဲ့ဒါ မဆိုးပါဘူး၊ အခုလို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာ ဒီလို စကားတွေ ပြောနိုင်တယ်ဆိုတော့ မင်းဟာ အောင်မြင်ဖို့ နီးစပ်ပါတယ်..."

လင်ရှောင်ဆုကတော့ ကုလားထိုင်နောက်မှီကို ခေါင်းနဲ့ တိုက်လိုက်ရပြန်သည်။ ဒီခရီးစဉ်ကလည်း အကဲဖြတ်ခြင်းတစ်ခုပါပဲ။ လုပ်ရပ်တိုင်း၊ စကားတိုင်းက အကဲဖြတ်ချက်ထဲမှာ ပါဝင်နေတာ၊ ငရဲပဲ! သူက ရိုးရိုး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ခံစားမှုတွေ၊ ဆန္ဒတွေ အများကြီး ရှိတာကို စက်ယန္တရားရဲ့ အကဲဖြတ်ဥပဒေနဲ့ တိုင်းတာနေရင်တော့ အိပ်ရာလိပ်ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ပဲ ရှိတော့မှာပါ... သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ယာဉ်သည် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်လာချိန်တွင် လင်ရှောင်ဆု မှင်သက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ကျွန်းတစ်ကျွန်း ရှိနေသည်။ တောင်များ၊ ရေများ၊ တောအုပ်များနှင့် ခေတ်မီအဆောက်အအုံများ ရှိနေသည်။ ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ သူ့နောက်တွင်တော့ မျက်စိတစ်ဆုံး ပင်လယ်ရေပြင်သာ ရှိတော့သည်။ သူ့အမြင်အာရုံထဲမှာ ဒုတိယမြောက် ကုန်းမြေရယ်လို့ မရှိတော့ပေ။ ပင်လယ်နဲ့ ကောင်းကင် အရောင်တွေကြားမှာ သူတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်နေမှန်း မသိတော့ပေ။

"ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး၊ မင်း အခု ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်လဲ။" ချန်ယဲ့၏ အသံက ပင်လယ်လေနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမဆံပင်များသည် လေထဲတွင် လွင့်မနေပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အဆိပ်မျိုးနွယ် ဖြစ်ပြီး ဆံပင်တစ်ပင်ချင်းစီတိုင်းသည် သေစေနိုင်သော လက်နက်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သာမန်အချိန်တွင် သူမဆံပင်သည် လုံးဝ အပြစ်အနာအဆာကင်းသည်။ လင်ရှောင်ဆု ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းတွင် အချိန်သာ ပြသနေပြီး တည်နေရာမှာ အမည်မသိ ဖြစ်နေကာ ကွန်ရက်မှာလည်း အသုံးပြု၍ မရပေ။ ချန်ယဲ့ ရယ်သည်။ "မင်း ဖုန်းနဲ့ ဒီနေရာရဲ့ လိပ်စာကို စစ်ဆေးဖို့ မျှော်လင့်နေတုန်းလား? မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

"လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတာလား။"

"ဒီကျွန်းမှာ ဂြိုဟ်တုအချက်ပြမှုတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အသုံးပြုခွင့် မရှိသေးတာပါ။ ကံကောင်းတာက မင်း အမေကို ခွင့်တိုင်ထားပြီးပြီ။ ပိုကံကောင်းတာက ငါ စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ မင်းမှာ ချစ်သူ မရှိဘူး။" ချစ်သူ မရှိတာကကော ကံကောင်းတာ ဖြစ်သွားတာလား! ငရဲပဲ၊ ဒါက ဝမ်းနည်းစရာ မဟုတ်ဘူးလား!

လင်ရှောင်ဆု မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "အဲ့ဒါဆို၊ ခင်ဗျား မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းကလည်း အကဲဖြတ်ချက်ထဲမှာ ပါတာလား။"

"အကဲဖြတ်ချက်... ဘာ အကဲဖြတ်ချက်လဲ။" ချန်ယဲ့က မေးသည်။ လင်ရှောင်ဆုက ပြောသည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စမ်းသပ်နေတာလေ၊ နည်းပညာ အကူအညီမပါဘဲ ကျွန်တော် ဘယ်မှာရောက်နေမှန်း ခန့်မှန်းနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းသပ်တာ။" ချန်ယဲ့ ရယ်သည်။

"မင်း မှားနေပြီ! အကဲဖြတ်ချက်ဆိုတာ သီအိုရီအရ အောင်မြင်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်း ရှိရမယ်။ မင်းတွေးနေတဲ့အရာက အောင်မြင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါ အကဲဖြတ်ချက် မဟုတ်ဘူး... ငါက မင်းရဲ့ အခြေအနေကို သိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။" လင်ရှောင်ဆု၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ရှန်လုံ၏ နက်နဲမှုကို ထိတွေ့မိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤနက်နဲမှုသည် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ နယ်နိမိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဥပမာအနေဖြင့် ချန်ယဲ့သည် ရှန်လုံအဖွဲ့အတွင်း အရေးပါသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့သည်။ သူမက နည်းပညာအကူအညီမပါဘဲ နေရာကို ခန့်မှန်းဖို့ သီအိုရီအရ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ အဲ့ဒါက အမှားတစ်ခုပါ။ တကယ်တော့ သီအိုရီအရ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဘယ်လို တွက်ချက်ရမလဲ? နေရောင်ခြည်နဲ့ အချိန်ပဲ လိုအပ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာမြေသည် နေကို လည်ပတ်နေပြီး ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ နေရောင်ခြည် ဦးတည်ရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် တောင်ကမ္ဘာလုံးခြမ်းသည် နေရောင် တိုက်ရိုက်ကျရောက်ပြီး နွေရာသီတွင် မြောက်ကမ္ဘာလုံးခြမ်းသို့ ဖြစ်သည်။ အချိန်တိုင်းတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လတ္တီတွဒ်နှင့် လောင်ဂျီတွဒ်တိုင်းတွင် နေရောင်ခြည် ကျရောက်မှု မတူညီပေ။ ဤအချက်အလက်များကို ဦးနှောက်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး အချိန်အလိုက် ပြောင်းလဲမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တည်နေရာကို ပြန်လည် တွက်ချက်နိုင်ပါသည်။ သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် သီအိုရီကို လက်တွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့မှာ မလွယ်ကူပေ။ စူပါကွန်ပျူတာများက တွက်ချက်နိုင်သော်လည်း လူသားဦးနှောက်ကတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ "လူသားတို့၏ လမ်းစဉ်၊ သစ်ခွနှလုံးသား" ရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။

လင်ရှောင်ဆု သူမနှင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမပေးထားသည့် ကတ်ကို ယူ၍ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ ရှန်လုံ၏ အစပြုသူများအတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသည် သာမန်စစ်တပ်စခန်းများနှင့် မတူပေ။ အဆပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ပိုပြီး ခမ်းနားလှပသည်။ အခန်းများမှာ ဟိုတယ်အခန်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ငါးကြယ်ပွင့် အဆင့်ရှိသည်။ ဧည့်ခန်း၊ ရေချိုးခန်း၊ အိမ်သာ၊ မီးဖိုချောင် အစုံအလင် ပါရှိသည်။ လင်ရှောင်ဆု မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အမျိုးသမီး လက်ထောက်တစ်ယောက်ပင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အရပ်ရှည်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ ဟူယာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အလှရှိသူ တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"မင်္ဂလာပါ ရှောင်လင်၊ ကျွန်မကတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်ထောက် လေးလော့ ပါ။"

"ကိုယ်ပိုင်လက်ထောက်? ဘာတွေ လုပ်ပေးမှာလဲ။" လင်ရှောင်ဆု မေးသည်။

"ချက်ပြုတ်ပေးမယ်၊ အဝတ်လျှော်ပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေပေးမယ်..." ကောင်းလိုက်တဲ့ အလုပ်၊ လေ့ကျင့်ရေးလည်း လုပ်ရမယ်၊ ကိုယ်ပိုင်လက်ထောက်လည်း ရမယ်။ လင်ရှောင်ဆု ထိုင်လိုက်သည်။ "လေးလော့၊ မင်း ဟင်းချက်တတ်တယ် ပြောတယ်နော်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရှစ်မျိုးသော ဟင်းလျာတွေနဲ့ ဒေသန္တရ သရေစာ ၇၂ မျိုး ချက်တတ်ပါတယ်။"

"ဖန်ချန်မြို့ရဲ့ နှင်းပွင့်ဆန်မုန့် ချက်ပေးနိုင်မလား။"

"ရပါတယ်!"

"ချက်ပေးနိုင်မလား။"

"မချက်ပေးနိုင်ပါဘူး!" လေးလော့က ပြောသည်။

"မင်းမှာ ခွင့်ပြုချကမရှိသေးလို့ပါ။"

"ငလူးပဲ၊ ခွင့်ပြုချက်တွေလား? ကြည့်ပါဦး၊ ငါတို့က အခု တူညီတဲ့ မြောင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတာ၊ ဒီလောက် တင်းကျပ်စရာလိုလား။ နည်းနည်းလောက် လိုက်လျောညီထွေရှိပါ၊ စားတာက အခြေခံမူဝါဒ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။" "မဖြစ်ပါဘူး! ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက လူမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက လူသားပုံစံတုပစက်ရုပ်ပါ!" လေးလော့က မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောသည်။

လင်ရှောင်ဆု မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားသည်။ သူမကို စက်ရုပ်ဟု မသိခဲ့ပေ။ စက်ရုပ်မှာ အလွန် ပြည့်စုံလွန်း နေသည်။ အမွေးအမျှင်၊ အရေပြား၊ မျက်လုံး၊ နှုတ်ခမ်း၊ သွား အကုန်လုံးက အစစ်အမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ ပြည့်စုံလွန်းသောကြောင့် အစစ်ဟု ထင်ရသည်။

"ဒီခွင့်ပြုချက်တွေကို ဘယ်လို လော့ခ်ဖွင့်ရမလဲ။" လေးလော့က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် သုံးဖက်မြင် အလင်းရောင်ပုံရိပ်" ပေါ်လာပြီး ခွင့်ပြုချက်ဇယားကို ပြသသည်။ သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်များပြားပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း ခွင့်ပြုချက်ရရှိရန်မှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသည်။ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် အမျိုးအစား ၅ မျိုး ရှိသည်။ တိုက်ပွဲ၊ လက်နက်၊ ထောက်လှမ်းရေး၊ ဆေးပညာနှင့် အထူးလုပ်ဆောင်မှု။ အားလုံး တတ်မြောက်ဖို့ မလိုပါ၊ လူတိုင်း ကိုယ်နဲ့ သင့်တော်ရာ လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။ စမ်းသပ်မှုတိုင်းတွင် စံနှုန်းများ ရှိပြီး အောင်မြင်ပါက လက်ထောက်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို လော့ခ်ဖွင့်နိုင်ပါသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လက်ထောက်၏ တကယ့်လုပ်ဆောင်ချက်မှာ မင်းဘေးနားတွင် အောင်မြင်မှု ပန်းတိုင်တစ်ခုအနေဖြင့် ရှိနေပြီး အမြဲတမ်း အောင်မြင်ဖို့ တိုက်တွန်းနေတာမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒါတွေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လင်ရှောင်ဆု အနည်းငယ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့ဘေးနားမှာ ဟင်းလျာ ၈ မျိုး ချက်တတ်တဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက် ရှိပေမဲ့၊ ငါ ငိုချင်လောက်အောင် ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ ထမင်းစားဖို့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်ကို ကိုင်ပြီး ထမင်းစားဆောင်ကိုပဲ ပြေးရဦးမှာလား။" လက်ထောက်က ပန်းကန်တစ်ခုကို မှော်အတတ်နှင့်တူအောင် နောက်ကွယ်မှ ထုတ်ယူပြီး သူ့ကို ပေးသည်။ လင်ရှောင်ဆု ပန်းကန်ကို ယူပြီး ထမင်းစားဆောင်ဆီ သွားလိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အဖွဲ့ဝင် အသစ်များကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ အများကြီး ရှိသည်။ ရှေ့ရှိ ထမင်းစား ဆောင်တွင် တန်းစီနေသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး ၃ တန်း ရှိနေပြီး တူညီသည့် အချက်မှာ သူတို့၏ နေလောင်ထားသော အသားအရေများ ဖြစ်သည်။ နေပူထဲတွင် ကြံ့ကြံ့ခံထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အမှားမရှိဘူးဆိုရင် ၁၀ ယောက်မှာ ၈ ယောက်၊ ၉ ယောက်က စစ်သည်များ ဖြစ်ပြီး သာမန်စစ်သည်များ မဟုတ်ဘဲ အထူးချွန်ဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှန်လုံ၏ ရွေးချယ်မှုတွင် ဝင်ရောက်ဖို့ နည်းလမ်း ၂ ခု ရှိသည်။ အဓိက နည်းလမ်းမှာ စစ်တပ်မှ "စစ်ဘုရင်များ"များကို ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် ရဲဌာနမှ အကောင်းဆုံး ရဲအရာရှိများကို ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘေးထွက် နည်းလမ်းမှာ အရပ်ဘက်မှ ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲဝင်ထားသော စစ်သည်များကြားတွင် သူ့၏ နုနယ်သော ရုပ်ရည်က ထူးခြားနေသည်။ အလားတူပင် အရပ်ဘက်မှ ခေါ်ယူထားသူ နောက်တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။ ထိုသူမှာ အနည်းငယ် ရှက်တတ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားသော လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တကယ်စစ်မြေပြင်မှ လာသော စစ်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရပ်ဘက်မှ လာသူများမှာ အားငယ်နေကြပုံရသည်။