"သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ထူးခြားနေလို့ပါ၊ အပ်က ဘယ်လိုမှ ထိုးဖောက်လို့ မရနိုင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်!" လင်ရှောင်ဆုက အခြေအနေကို သတိထား၍ စကားလုံးရွေးကာ ရှင်းပြသည်။
"ထပ်ပြီး အပ်မစိုက်ပါနဲ့တော့၊ အတွေ့အကြုံအရပဲ သူမမှာ အန္တရာယ်ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ။"
အသက်ရှူနှုန်း၊ နှလုံးခုန်နှုန်းကို ကြည့်ရသလောက် ဟူယာ၏ အသက်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေသည်။ အရက်တိုင်းတာသည့်စက်အရလည်း သူမသောက်ထားသည့် အရက်ပမာဏမှာ အန္တရာယ်ရှိမည့် အဆင့် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထူးဆန်းသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု အခြေအနေတစ်ခုတွင် ရှိနေပုံရသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဆရာဝန်များ သတိမပြုမိနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင် မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများကို ဆေးပညာလောကတွင် လက်ခံလာကြပြီး ဆရာဝန်များမှာလည်း အလားတူ ဖြစ်ရပ်မျိုးကို မတွေ့ဖူးလျှင်တောင် မှတ်တမ်းများတွင် စိတ်ကူးယဉ်မရနိုင်သော အခြေအနေမျိုးစုံကို တွေ့မြင်ဖူးကြသည်။
မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှုဆိုသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အဓိက တော်လှန်ရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်များ အလွန်မြန်ဆန်လာပြီး ထိုသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြောင်းလဲနေစဉ်တွင် ဦးနှောက်ကလည်း မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် သတိမေ့မြောသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။ လင်ရှောင်ဆု စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဟူယာမှာ အန္တရာယ်မရှိ။ သူမသည် ထိုအလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှု နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုကို စတင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မကောင်းသောလက္ခဏာ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ကောင်းသော လက္ခဏာပင်! ဆေးရုံသို့ ရောက်သော်လည်း အပ်ဖြင့်ထိုး၍ မရနိုင်သဖြင့် ကုသမှုများမှာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဆေးရုံရှိ သူနာပြုများမှာလည်း ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို ကြားသိသွားပြီးနောက် အားလုံး အလွန်အာရုံစိုက်လာကြကာ အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး လူနာခန်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာစီတွင် တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဒုတိယဦးလေးနှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့ အလွန်စိုးရိမ်တကြီး ရောက်လာကြသည်။ လင်ရှောင်ဆုက ဒုတိယဦးလေးကို တစ်နေရာသို့ ခေါ်ထုတ်ကာ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ရာ ဦးလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒုတိယအဒေါ်ကိုလည်း ဒုတိယဦးလေးက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။
စိုးရိမ်မှုများ၊ ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် အချိန်ကုန်သွားပြီး မနက်လင်းလာသည်။ လင်ရှောင်ဆု မနက်စာ ဝယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လူနာတင်ခုံပေါ်တွင် လူမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒုတိယဦးလေးက ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး ဒုတိယအဒေါ်က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငိုနေသည်။ သူမဘေးတွင် ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲအရာရှိ ကျိုးမေက နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ ထိုရဲအရာရှိမှာ ကျိုးမေပင် ဖြစ်သည်။
"သူမ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။" လင်ရှောင်ဆု မေးလိုက်သည်။
"ချန်ယဲ့ ရောက်လာတယ်!" ကျိုးမေက ပြောသည်။
"သူမရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားလို့ ကုသဖို့ ပြည်နယ်ရုံးချုပ်ကို ခေါ်သွားကြပြီ။" လင်ရှောင်ဆု အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
"ကောင်လေးဆု... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ? ဒါ မှန်ပါ့မလား။" ဒုတိယအဒေါ်က အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ သူမ၏သမီးကို သူစိမ်းများက ခေါ်သွားသည်မို့ စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ လင်ရှောင်ဆုကို အားကိုးတကြီး မေးမြန်းသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး!" လင်ရှောင်ဆုက ပြောသည်။
"ဟူယာအတွက် ဒါက မကောင်းတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းတဲ့ အရာပါ!"
"ကောင်းတဲ့ အရာလား?"
"ဟုတ်ကဲ့၊ စိတ်ချပါ။ သူမ သက်သာလာရင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ။"
ဒုတိယဦးလေးက "ယုံပြီလား၊ ငါပြောသားပဲ ကောင်းတဲ့ အရာလို့၊ ဒီမိန်းမကမှ မယုံတာ" ဟု ပြောသည်။ "ရှင်ကတော့ အမြဲတမ်း ရူးရူးမိုက်မိုက် ပြောနေတာ၊ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။" ဒုတိယအဒေါ်က ပြန်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးဆုကိုတော့ ယုံတယ်! ငါတို့ကလွဲရင် ကောင်လေးဆုကသာ သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်တာ။ ကောင်လေးဆု ပြောရင် အမှန်ပဲ!"
လင်ရှောင်ဆု ပြုံးလိုက်ပြီး
"ဟုတ်ပြီ၊ စားပြီးရင် အိမ်ပြန်ကြပါ။ ကျွန်တော် ဆေးရုံစရိတ် ရှင်းလိုက်ဦးမယ်။" ဟု ပြောသည်။
ဆေးရုံမှ ထွက်လာချိန်တွင် လင်ရှောင်ဆု၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ အရာအားလုံးကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟူယာ၏ အခြေအနေမှာ ဆေးရုံတွင် ထိန်းသိမ်းမရနိုင်ဘဲ လူသိများသွားပြီး ရဲဌာနအထိ ရောက်သွားသည်။ ချန်ယဲ့သည် ရှန်လုံအဖွဲ့မှ ဖြစ်ပြီး စွမ်းရည်ရှိသူများကို စုဆောင်းရန် အလွန် တက်ကြွသည်။ ဟူယာကို ခေါ်သွားခြင်းမှာ ကုသပေးရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမကို အဖွဲ့ထဲ ဝင်နိုင်မလား စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဟူယာသာ ကွမ်လုံအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပါက လင်ရှောင်ဆုအနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူမက သူမကိုယ်သူမ သာမန်မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူးလို့ အမြဲပြောနေတတ်တယ်။ သာမန်မဟုတ်သူများ အတွက် လောကကြီးတွင် အထီးကျန်နေရတတ်သည်။ သို့သော် ရှန်လုံအဖွဲ့တွင်ကော သာမန်မဟုတ်ခြင်းက ပြဿနာရှိသလား? "သာမန်မဟုတ်ခြင်း" ဆိုတာ ရှန်လုံအဖွဲ့ဝင်တွေအတွက်တော့ သာမန်အရာတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား? ကွမ်လုံထဲမှာ သာမန်မိန်းကလေးဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါဆို သူမအတွက်တော့ သူမနဲ့တူတဲ့အဖွဲ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့။
ဆေးရုံအရှေ့တွင် ကားတစ်စီး စောင့်နေသည်။ ကားပြတင်းပေါက် ပွင့်လာရာ ကျိုးမေက ကားမောင်းနေပြီး နောက်ခန်းတွင် ချန်ယဲ့ ထိုင်နေသည်။
"တက်ခဲ့၊ လက်ဖက်ရည် တိုက်မယ်!" ချန်ယဲ့က ပြောသည်။ ကားသည် မြို့အရှေ့ပိုင်းရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ မောင်းနှင်သွားသည်။ မြစ်ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် နွေဦးအဆုံး၏ လေညင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ "မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး!" ချန်ယဲ့က မေးခွန်းတစ်ခုကို အဖြေပေးလိုက်သည်။ "ငယ်သူငယ်ချင်းဆိုတာထက် ပိုပါတယ်!" လင်ရှောင်ဆု ပြုံးသည်။
"ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက နောက်ထပ် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့သေးလား?"
"စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းလား?"
"လောကကြီးက စစ်မြေပြင်နဲ့ တူပါတယ်။ အရာအားလုံးက ကစားကွက်ထဲက အန်စာတုံးတွေပါပဲ။" လင်ရှောင်ဆုက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
"လူငယ်လေး၊ မင်း ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ!" ချန်ယဲ့က ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားတာလဲ?" ချန်ယဲ့က ပြောသည်။
"အရင်ကဆိုရင် မင်းက စွမ်းရည်ရှိပေမဲ့ နုနယ်နေသေးတယ်။ အခုတော့ မင်းဆီမှာ ဣနြေ္ဒတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ၊ စင်ယွဲ့ရဲ့ အဖေနဲ့ ဆင်တူနေသလိုပဲ။" "စင်ယွဲ့ရဲ့ အဖေ... ဟာသလုပ်နေတာလား? နေမင်းနဲ့ လမင်းအထိ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ ဣနြေ္ဒရှိတယ်လို့ ပြောတာလား?" ချန်ယဲ့ ရယ်မောသည်။ "စင်ယွဲ့ရဲ့ အဖေက ရှန်လုံရဲ့ အရင် ဦးနှောက်ဖြစ်ခဲ့သူပဲ။"
"ကွမ်လုံရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ ဣနြေ္ဒချင်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား? ဒီလိုတွေ ဆက်နှိုင်းနေရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မောက်မာမိတော့မှာပဲ!" လင်ရှောင်ဆု ပြုံးသည်။ "ဟူယာအကြောင်း ပြောရအောင်... သူမ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ?"
"ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုမယ်။" ချန်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းများတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ! ဒါက နောက်ဆုံးညက ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ!" လင်ရှောင်ဆုက ပြောသည်။ ဟူယာကို စောင့်ကြည့်နိုင်ရန်အတွက် လင်ရှောင်ဆု ရှန်လုံအဖွဲ့ထဲ ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဒါက ချန်ယဲ့ပေးခဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။
"မင်းက တော်တယ်၊ စည်းချက်နဲ့ ကိုက်ညီလာပြီ!" ချန်ယဲ့က ပြောသည်။
"ဒါဆို မင်းရဲ့ အဖြေက ဘာလဲ? စာမေးပွဲကို စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။"
"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ဝင်မယ်!" လင်ရှောင်ဆု လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ ချန်ယဲ့ ပြုံးသည်။
"ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ?" လင်ရှောင်ဆု ဆန့်ငင်ဆန့်ငင် လုပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က သူမနဲ့ တူတယ်ဆိုတာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အဆင်မပြေနိုင်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကိုလည်း လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ကောင်းပြီ... မင်းကိုတော့ ခေါ်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်မလားဆိုတာတော့ အာမမခံဘူး!"
"ဘယ်အချိန်ကစပြီး စတင်မလဲ?" လင်ရှောင်ဆု ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
"အခုပဲ စလို့ရတယ်!" ချန်ယဲ့ ထရပ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အမေကို နှုတ်ဆက်ချင်သေးလား? တစ်ခါတည်း သွားလိုက်ရင် ပြန်လာဖို့ အချိန်ကြာမှာမို့လို့။"
"အချိန် အဲ့လောက်တောင် ကြာမှာလား?"
"ဟုတ်တယ်၊ မင်း ချက်ချင်း အဖွဲ့ထဲ ဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လေ့ကျင့်ရေးတွေ အများကြီး လုပ်ရဦးမယ်။ မင်းရဲ့ စာမေးပွဲဖြေရတာတောင် ခက်ခဲနေတဲ့ သင်ယူမှုစွမ်းရည်အရဆိုရင် အချိန်အများကြီး ယူရလိမ့်မယ်။"
လင်ရှောင်ဆု ဖုန်းဆက်ကာ "အမေ၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ မြို့မှာ ရက်အနည်းငယ် နေဦးမယ်၊ စာမေးပွဲပြီးရင် အပြင်သွားလည်မလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အမေက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပိုက်ဆံများ ပို့ပေးမည်ဟု ပြောသည်။ လင်ရှောင်ဆု ငြင်းသော်လည်း အမေက ပိုက်ဆံ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ၃ မိနစ်အကြာတွင် ဖုန်းထဲသို့ ၅၀၀၀ ရောက်ရှိလာသည်။ အမေက သူမျှော်လင့်သည်ထက် ၂၀၀၀ ပိုထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ယဲ့က "မင်းအမေက အရမ်း ရက်ရောတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
"သိလား၊ ဘာလို့ ရက်ရောတာလဲဆိုတော့ သားမက်/ချွေးမ ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်ပေးပေး တန်တယ်လေ!" လင်ရှောင်ဆုက ပြောသည်။ "ဒါက ပိုက်ဆံအပိုသုံးဖို့ ပိုပြီး တိုက်တွန်းနေတာပဲ။"
ချန်ယဲ့ ရယ်မောသည်။ "ဒါဆို မင်းလေ့ကျင့်ရေးပြီးရင် ငါပဲ သူမနဲ့ သွားတွေ့ပေးရမလား? လမုန့်တစ်ဘူး ဝယ်သွားပေးရမလား?"
"မလုပ်ပါနဲ့! အဲ့လောက်အထိ အကွက်ချရင် သူမ တကယ်ပဲ မင်းကို အနီရောင်စာအိတ် ပေးလိမ့်မယ်၊ အဲ့တာက ၁၀၀၀၁ ယွမ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်!"
ချန်ယဲ့က "အဲ့တာဆိုရင် မကောင်းဘူးလား? ငါ အရင်က ၁၀၀၀၀ ပေးမိလို့ တစ်လလောက် နောင်တရနေတာ၊ ပြန်ရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ..." လင်ရှောင်ဆုက အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှန်လုံက လစာကောင်းတယ်လို့ ပြောပြီးတော့ အခုတော့ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာလား၊ ငါ သံသယဝင်လာပြီ။ လစာကောင်းရင် ငါ့ကို ငါးမျှားတုန်းက သုံးလိုက်တဲ့ အစာကို မင်း နောင်တရနေပါ့မလား?"
ချန်ယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးများစွာ ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်လုံးသာ လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ သန်းခေါင်ယံတွင် ရဲဌာန အဆောက်အအုံပေါ်တွင် လေယာဉ်တစ်စင်း ရောက်လာသည်။ လင်ရှောင်ဆုနှင့် ချန်ယဲ့တို့ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။