လင်ရှောင်ဆုသည် ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်နာရီအတွင်း မမျှော်လင့်ထားသည်များ မဖြစ်ပါက ကောင်းကင်ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် နေမင်းလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသည့် နေ့က သူသည် နတ်သမီးတစ်ပါး၏ အခွင့်အရေးကို မတော်တဆ "ခိုးယူ" မိရာမှ "ကောင်းကင်ဘုံပညာ ဉာဏ်မျက်လုံး" ကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ သာမန်ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမည့် လမ်းကြောင်းသစ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယနေ့တော့ သူ မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် "ခိုးယူ" ရမည့် အခွင့်အရေးအသစ်များ ရှိမရှိ သိလိုသည်။ ကမ္ဘာလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ နတ်စွမ်းအားကို ခိုးယူရခြင်းသည် မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသနည်း။

သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်လေပြီ။ လင်ရှောင်ဆုသည် ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ ပုံစံများကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေရင်း ထိုအလင်းတန်းလေး ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် မှောက်လျက် ပုံစံများမှတစ်ဆင့် အောက်ရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကောင်းကင်ပြတင်းပေါက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ ထိုထူးဆန်းသော ကမ္ဘာကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်လိုက်ရပြန်သည်။ တစ်လ ကြာသွားသော်လည်း ဤကမ္ဘာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ ယခင်ကလို သဲကန္တာရဆန်ဆန် မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိလာသည်။

ထူးဆန်းသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အောက်ရှိ မြစ်ကြီးပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ ငှက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဧရာမ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ခြေသည်းငါးချောင်းမှာ သိမ်းငှက် သို့မဟုတ် နဂါးကဲ့သို့ ဖြန့်ကားထားပြီး ခေါင်းပေါ်ရှိ အနီရောင် အကြေးခွံ သုံးခုက သူမတူအောင် ထူးခြားစေသည်။ တောင်ပံခတ်လိုက်တိုင်း ငှက်ကြီးသည် ရှေးဟောင်း ကျောက်တိုင် ဆီသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်း၏ ခြေသည်းများ ဦးတည်ရာမှာ အကိုင်းအခက် တစ်ခုနှင့် အရွက် ဆယ်ရွက်ကျော်သာ ရှိသော သစ်ပင်ငယ်လေး ဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်ဆု၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီငှက်ကြီးကလည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လိုချင်နေတာလား။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ငှက်ကြီး၏ ဆင်းသက်မှုကြောင့် ထိုသစ်ပင်ငယ်သာမက ကျောက်တိုင်ပါ အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားတော့မည်။ သို့သော် ငှက်ကြီး ပိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ငှက်ကြီးမှာ သေးငယ်သွားပြီး ကျောက်တိုင်မှာမူ ကြီးမားလာသည်။ ရှေးဦးစွာ ကျောက်တိုင်သာ ဖြစ်သော်လည်း ငှက်ကြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်တိုင်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးစာ ကြီးမားသွားသည်။ သစ်ပင်ငယ်လေးပေါ်ရှိ အရွက်တစ်ရွက်သည်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ အရွက်၏ အထိအတွေ့ တစ်ချက်ဖြင့် ငှက်ကြီးမှာ သွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်ရှောင်ဆု ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ငေးမောသွားသည်။ ထို့နောက် ကျောက်တိုင်နောက်ကွယ်ရှိ ‌ကျောက်သလင်း ခေါင်းတလားကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်လကထက် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခေါင်းတလားအတွင်းရှိ မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားကာ လှပသော အမျိုးသမီး၏ အပေါ်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားပြီး စင်ကြယ်လှပကာ သူမတူအောင် ပြည့်စုံသည်။ သို့သော် လင်ရှောင်ဆု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အကြည့်ခံရန် မဟုတ်။ လင်ဖူကွေ့ က မုဆိုးမဖန်း ရေချိုးနေတာကို ခိုးကြည့်သလိုမျိုး၊ သူကလည်း ခိုးယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ရေချိုးနေတာကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားသည်ဟု အထင်ခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်ဆု၏ ပညာဉာဏ်မျက်လုံးသည် အပေါ်ရှိ အရွက်အချို့ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အရွက် တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရေစက်ကလေးတစ်စက် ကျတော့မလို ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုအရွက်နောက်တွင် နောက်ထပ် ရေစက် ကလေးတစ်စက် ဖြစ်တည်နေသည်။ ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးပင်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရေစက်ကလေးကို မသိလိုက်ဘဲ ဖမ်းမိရာမှ ကောင်းကင်ဘုံပညာဉာဏ်မျက်လုံးကို ရရှိခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူ အသင့်ပြင်လာခဲ့ပြီး ပစ်မှတ်မှာ ထိုရေစက်ကလေးပင် ဖြစ်သည်။ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ရေစက်ကလေး ကျလာသည်။ လင်ရှောင်ဆုသည် အောက်ရှိ လှပသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရေစက်ကလေးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

'ဘုန်း!' လင်ရှောင်ဆု၏ စိတ်စွမ်းအား ပင်လယ်ထဲသို့ ရေစက်ကလေး ကျရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက ကျောက်စိမ်းအပိုင်းအစ အမြောက်အမြားကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းနှင့် ကျယ်ပြန့်လှသော သတင်းစကားတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည် - "လူသားတို့၏ လမ်းစဉ်၊ သစ်ခွနှလုံးသား" လောက၏ အရှိန်အဟုန်ကို နားလည်ခြင်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တရားကို သိမြင်ခြင်း၊ ပညာဉာဏ်၏ သိမ်မွေ့မှုနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ အခြေအမြစ်မရှိသော ဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် လင်ရှောင်ဆုသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို ပြန်လည် နိုးကြားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် စာအုပ်များ၊ ဦးနှောက်ထဲရှိ ဆဲလ်များသည် အကန့်အသတ်မရှိ တက်ကြွလာသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုမှော်ဆန်သော ကမ္ဘာထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ 'ဘုန်း!' မြစ်ကြီးမှာ အောက်တွင် တဟုန်းဟုန်း မြည်နေသည်။ ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များ လည်ပတ်နေသည်။ ခေါင်းတလားထဲတွင် မြူခိုးများ လှုပ်ရှားနေပြီး အမျိုးသမီး၏ အလျှို့ဝှက်ဆုံး နေရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ လင်ရှောင်ဆုသည် အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိကာ သူ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကျောတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။ သူ ခိုးယူမိသည်ကို အသိခံလိုက်ရတာလား။ အကယ်၍ သူ့စိတ်က ထိုကမ္ဘာတွင် ပိတ်မိသွားလျှင် ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးလား။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အန္တရာယ်ကြားမှ အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့သည်။ "လူသားတို့၏ လမ်းစဉ်၊ သစ်ခွနှလုံးသား" ကို ရရှိခဲ့သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဤစွမ်းအား၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို လေ့လာရန် အချိန်အကြာကြီး လိုအပ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ "လူသားတို့၏ လမ်းစဉ်၊ သစ်ခွနှလုံးသား" သည် စူပါ ပညာဉာဏ်ကို ပေးသည်။

သူဖတ်ခဲ့သည့် စာအုပ်များကို တစ်လုံးမကျန် ရွတ်ဆိုနိုင်လာပြီး စာမေးပွဲ မေးခွန်းများမှာ ကလေးကစားစရာ ကဲ့သို့ လွယ်ကူသွားသည်။ အရပ်သားဝန်ထမ်း စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ခြောက်ရက်အလိုမှာ ဒီလို မရှုံးနိမ့်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရလာတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က ကမ္ဘာဦးအမိမြွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ သလိုမျိုး ဒီနေ့ရော ဘာထပ်ပေါ်ဦးမလဲ။ လင်ရှောင်ဆုသည် အိပ်ပျော်နေသည့် ဟူယားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အိပ်ပျော်နေပုံမှာ အလွန် ငြိမ်းချမ်းသည်။ ဟူယာ၏ ရင်ဘတ်မှာ ခေါင်းတလားထဲက အမျိုးသမီးလောက် မမြင့်သော်လည်း သူမ၏ အိပ်စက်သည့် ပုံစံမှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူမက ပက်လက်အိပ်နေပြီး လမင်းဆီ ပျံတက်သွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ လင်ရှောင်ဆုသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ဒုတိယဦးလေး၏ စောင်ကို ယူ၍ သူမကို ခြုံပေးလိုက်သည်။ ခြုံပေးပြီးနောက် စောင်စကိုပါ သေချာ ပြင်ပေးလိုက်သော်လည်း ဟူယား မနိုးလာပေ။ လင်ရှောင်ဆု စိုးရိမ်သွားသည်။ ဟူယာ၏ သတိရှိမှုမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ ယနေ့ကဲ့သို့ ဆူညံသံများ ရှိနေသော်လည်း သူမ မနိုးလာပေ။ "ဟူယာ!" သူ၏ အသံမှာ ကျောင်းတော်ထဲတွင် ပဲ့တင် ထပ်နေသော်လည်း သူမ မနိုးလာပေ။

အရက်သောက်ထား၍လား။ အရက် ရှစ်လီလောက် သောက်ထားသည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် များသော်လည်း သူမအတွက်မူ မဟုတ်ပေ။ လင်ရှောင်ဆုသည် အချိန်ကို ပြန်ပြောင်းကြည့်လိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်က အလင်းတန်းလေး ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဟူယာသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး အလင်းတန်းနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ထို့နောက် ဟူယာ လဲကျသွားသည်။ ပြဿနာမှာ အရက်ကြောင့် မဟုတ်၊ ထိုအလင်းတန်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းတန်းက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ‌မြွေကိုအကြီးကြီး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ယခု ဟူယာ့နဖူးထဲ ဝင်သွားသည့်အခါ သူမ ဘာဖြစ်လာမလဲ။

လင်ရှောင်ဆုသည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ ၁၂၀ သို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟူယာကို ပွေ့ချီကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ တောင်လမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အမှောင်ထု ရှိသော်လည်း သူ၏ ပညာဉာဏ် မျက်လုံးဖြင့် အေးဆေးပင်။ အရေးပေါ်ကား ရောက်လာချိန်တွင် ဆရာဝန်နှစ်ဦးက ကားဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ "ဘာလက္ခဏာလဲ။"

"သတိမေ့နေတာ။"

"အရက်မူးတာပဲ!" ဆရာဝန်က အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။

"သူမ ဘယ်လောက်သောက်လိုက်တာလဲ။"

"အရက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ဒီထက် ပိုသောက်ဖူးတယ်၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပုံမှန် ဟုတ်မဟုတ် အမြန်စစ်ပေးပါ..."

အရေးပေါ်ကား စတင်သွားပြီး စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်သည်။

"နှလုံးခုန်နှုန်း ပုံမှန်... သွေးပေါင်ချိန် ပုံမှန်... ECG ပုံမှန်... သွေးထဲက အရက်ပါဝင်နှုန်းကို စစ်ကြည့်!" သူနာပြုက ဟူယာ၏ လက်မောင်းသို့ အပ်ထိုးရန် ကြိုးစားရာ အပ်မှာ ကွေးသွားသည်။ သူနာပြု၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဆရာ ကျိုး၊ အပ်က ထိုးလို့မရဘူး!"

သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ထပ်စမ်း!" နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းပြန်သည်။ အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အပ်မှာ ချက်ချင်း ကွေးသွားတော့သည်။ အားလုံးမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီး ယာဉ်မောင်းမှာ ကားပင် မှောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။