အခန်း (၁၄) ဟူရှီယောင် ဒုက္ခရောက်နေပြီလား
"တောင်ထိပ်သခင်... မစနောက်ပါနဲ့တော့ဗျာ"
ဝူရှန်းက ဝင်ရောက် ပြောလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုချိုမြိန်သော နှုတ်ခမ်းများကို တမ်းတနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ငြင်းဆန်သည့် စကားများကို ပြောဆိုနေမိပြန်သည်။
"ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းကို ခိုးယူသွားပြီလေ..ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီပေါ့"
ထော့ပါရှီယွဲ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောဆိုရင်း ဝူရှန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
ဝူရှန်းမှာမူ ထော့ပါရှီယွဲ့၏ အသံနှင့် အပြုအမူများကို လုံးဝ မခုခံနိုင်တော့ပေ။
သူမက သူ့ကို သိမ်းပိုက်ရန် အကြွင်းမဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံ ရပေသည်။
သူလည်း စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
တကယ်လို့ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ဘူးဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူမကို တာအိုလက်တွဲဖော်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ရန်သာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိပြုလုပ်ခဲ့သော အရာအတွက် တတာဝန်ယူရမည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ပထမဦးစွာ ထော့ပါရှီယွဲ့ ကိုယ်တိုင်က သဘောတူညီရန် လိုအပ်ပေသည်။
သူမက ယခုအချိန်တွင် ဂရုမစိုက်သော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ။
သူမက ခနတာအမှား လုပ်မိခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါမှသာ အမှန်တရားကို သိရှိလာပေလိမ့်မည်။
"တောင်ထိပ်သခင်က တကယ်ပဲ ကျွန်တော်ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် တကယ်ဖြစ်ချင်တာလ"
ဝူရှန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟားဟား... ကောင်စုတ်လေး.. မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ထက် သာလွန်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့အသင့်ရှိနေမှာပါ"
ထော့ပါရှီယွဲ့က ဝူရှန်း၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထော့ပါရှီယွဲ့၏ လက်ချောင်းများမှ ဆင်းသက်လာသော နူးညံ့အေးမြသည့် ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝူရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ထပ်မံ၍ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်လာခဲ့ပြန်သည်။
ဒီအမျိုးသမီးက ယောကျ်ားများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်လွန်းလှသည်ဟု သူ တွေးမိသည်။
မကြာခင်မှာပင် သူမကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်မိတော့မည် ထင်ရသည်။
ဒါက အီစီကလီစနစ် မဟုတ်ပေဘူးလော။ ဘာကြောင့် သူ့ဘက်က အီစီကလီမလုပ်ရပဲ သူကအီစီကလီလုပ်ခံရသလို ဖြစ်နေရတာလဲ..
‘မဖြစ်ချေဘူး..ငါ့ဘက်ကစမှရမယ်…’
ဝူးရှန်းတွေးလိုက်ပြီး…
"တောင်ထိပ်သခင်... ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုကြီး လုပ်ပေးထားမှတော့ တပည့်လည်း ဘာကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး"
ဝူရှန်းလည်း ထော့ပါရှီယွဲ့၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း...
ပြွတ်..
သူသည် ထော့ပါရှီယွဲ့၏ ဖြူစင်နုနယ်သော ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ချက်ချင်း ခြွေလိုက်တော့သည်။
"ကောင်စုတ်လေး... တကယ် ရဲတင်းလှချေလား.. ဒီတောင်ထိပ်သခင်ကို လာနမ်းရဲတယ်ပေါ့"
ထော့ပါရှီယွဲ့၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားကာ စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ထော့ပါရှီယွဲ့၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝူရှန်းလည်း ပခုံးတစ်ချက်တွန့်ပြလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ဝူရှန်းလည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်မံ နမ်းရှိုက်ချင်နေသော်လည်း မဝံ့ရဲပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထော့ပါရှီယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
"တောင်ထိပ်သခင်... တပည့်က တောင်ထိပ်သခင်ရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်သွားမှာပါ"
ဝူရှန်းက ထော့ပါရှီယွဲ့၏ နားရွက်ဖျားနားတွင် ဖွဖွလေး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထော့ပါရှီယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲသွေးများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
ဒီကောင်လေးမှာ တကယ်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။
သို့သော် သူမဘက်မှ မည်သည့် ငြင်းဆိုမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
ဒီလို လှပဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ဝူရှန်းလည်း အမှန်တကယ် နှစ်ခြိုက်မိသွားခဲ့သည်။
"ငါတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်... အထူးသဖြင့် တောင်ထိပ်သခင် ယွင်ချင်းယာကို လုံးဝ မသိစေနဲ့..."
ထော့ပါရှီယွဲ့က ဝူရှန်းကို အလေးအနက် မှာကြားလိုက်သည်။
သူမနှင့် ယွင်ချင်းယာမှာ အမြဲတမ်း အဆင်မပြေကြပေ။
တကယ်လို့သာ သူမ၏ ပထမဆုံး အနမ်းကို ဝူရှန်းက ရယူသွားခဲ့ကြောင်း ယွင်ချင်းယာ သိရှိသွားမည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် အကြီးအကျယ် လှောင်ပြောင်ခံရမည်မှာ သေချာပေသည်။
သူမက ဝူရှန်း၏ အရည်အချင်းများကို လေးစားသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင်မူ လုံလောက်သော စွမ်းအား မရှိသေးပေ။
ဝူရှန်းလည်း သူမ၏ မှာကြားချက်ကို ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။
တကယ်လို့ ဟူရှီယောင်သာ သိရှိသွားမည်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာပျက်လောက်အောင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။
ဟင်...
ဟူရှီယောင်အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဝူရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
"တောင်ထိပ်သခင်... ဟူရှီယောင်က ခုထိ မရောက်လာသေးဘူး.. တပည့် စိုးရိမ်လာပြီ"
ဝူရှန်းက ထော့ပါရှီယွဲ့ကို ဖက်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"တောင်ထိပ်သခင်... တပည့် အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
ထော့ပါရှီယွဲ့၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ဝူရှန်းသည် အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက် မောက်မာတတ်သည့် လူလားမြောက်စ သခင်မလေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိပေ။
သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်.. တကယ်လို့ ဟူရှီယောင်ကို ယခုအချိန်တွင် သွားမရှာခဲ့ဘူးဆိုလျှင် သူ တစ်သက်တာလုံး နောင်တရသွားလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။
လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဝူရှန်းသည် အမျိုးသမီးများ စျေးဝယ်ထွက်လေ့ရှိရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လမ်းတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆိုင်ရှင်အား ဟူရှီယောင်၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဟူရှီယောင်၏ ထင်ရှားလှပသည့် ပုံစံကြောင့် မေးမြန်းရသည်မှာ အလွန်တရာ လွယ်ကူလှသည်။
ဆိုင်ရှင်လည်း သူမကို အလွန်တရာ မှတ်မိနေပြီး တိကျသော လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြပေးခဲ့သည်။
"လူငယ်လေး... အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဟိုဘက်လမ်းကြောင်းဘက်ကို သွားတာပါ"
ဆိုင်ရှင်ညွှန်ပြသည့် ညွန်ပြရာကို သိလိုက်ရသည်နှင့် ဝူရှန်းသည် သူ၏ အမြန်နှုန်းစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးလိုက်ကာ ပစ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပူလောင်လာခဲ့သည်။
အမွေးတိုင်တစ်တိုင်စာမျှ မကြာလိုက်မီတွင် သူ၏ နားထဲသို့ ယုတ်မာရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
"သခင်လေးက ဘာလို့ တစ်နာရီကျော်ကြာ တာတောင် မလာသေးတာလဲ….ဒီကောင်မလေးက နုနုထွတ်ထွတ်နဲ့ တော်တော် လှတာပဲ…သခင်လေး ခံစားပြီးသွားရင် ငါတို့လည်း အလှည့်ကျ ခံစားလို့ရပြီပေါ့ကွာ"
ဝူရှန်းလည်း ထိုအသံထွက်ရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပို၍ အမြန်နှုန်းမြှင့်ကာ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။
"ဟင့်အင်း... လူယုတ်မာတွေ.. ဒီသခင်မလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ…ပြောပြလိုက်မယ်... ဝူရှန်းသာ သိသွားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်လိမ့်မယ်..."
အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦး၏ ငိုသံစွက်နေသော အသံက ဝူရှန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝူရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအဟုန်တို့ မီးလောင်တိုက်သွင်းသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားကာ တံခါးကို တစ်ချက်ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
အခန်းတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဟူရှီယောင်မှာ မျက်စိအဝတ်စည်းခံထားရပြီး တိုင်တွင် ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူအချိန်မှီပြီး မည်သည့် အဓမ္မပြုကျင့်မှုမျှ မခံရသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝူရှန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ လေးလံသော ဖိအားကြီးမှာ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် အစောင့်လုပ်နေသည့် လူကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဝူရှန်းလည်း အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဟူရှီယောင်ကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြည်ပေးလိုက်ပြီး မျက်စိစည်းထားသည့် အဝတ်စကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
"ဝူရှန်း... ရှင် တကယ် လာခဲ့တာပဲ... လူယုတ်မာကြီး... ရှင် အခုမှပဲ ရောက်လာတော့တယ်"
မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ ဝူရှန်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် ဟူရှီယောင်မှာ ဝူရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။
ဝူရှန်းလည်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ခတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက် မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်ကို ယခုအခါတွင် သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဟူရှီယောင်၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်တော့သည်။
ထိုအနမ်းကြောင့်သာ ဟူရှီယောင်၏ ငိုကြွေးသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ကြာမြင့်စွာ နမ်းရှိုက်ပြီးမှသာ ဝူရှန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဟွန့်... လူယုတ်မာကြီး.. အခွင့်အရေးရရင် ရသလို လာလာနမ်းနေတော့တာပဲ"
ဟူရှီယောင်က ရှက်သွေးဖြန်းကာ ဝူရှန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခေါင်းမှီရင်း တိုးတိုးလေး ဆူပူလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝူရှန်းလည်း သူ့ရင်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီလောက် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အတူတကွ ရှိနေရမည်ဆိုပါက မည်သူက မနှစ်သက်ဘဲ ရှိမည်နည်း။
မကြာသေးမီက သူ ခံစားခဲ့ရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အမှန်တရား ဖြစ်လာခဲ့ပြီတကား။
သူ အမှန်တကယ်ပင် ဟူရှီယောင်၏ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်လာတော့မည်လော။
သူတို့နှစ်ဦး စကားများ ပြောဆိုနေစဥ် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
"မင်း ငါ့လူတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား"
အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည့် လူငယ်လေးက မလှမ်းမကမ်းရှိ ရုပ်အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝူရှန်းလည်း ထိုလူသစ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသူမှာ တောက်ပသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဟွမ်ထျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဟွမ်ထျန်းဂိုဏ်းမှ လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
"သတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ"
ဝူရှန်းက အထီအမြင်သေးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဟမ့်…ငါ့ချောင်ပေ့ ကို ဘယ်သူမှ ဒီလိုလေသံနဲ့ စကားမပြောဝံ့ဘူး မင်းက ပထမဆုံးလူပဲ"
ချောင်ပေ့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို ဒီလို မပြောဝံ့ခဲ့ကြပေ။
"မင်းဟာမင်းဘာဖြစ်ဖြစ်… ငါ့ရှေ့မှာတော့ မင်းက အမှိုက်တစ်စပဲ"
ဝူရှန်းက လုံးဝ အထင်အမြင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရာ ချောင်ပေ့မှာ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားကာ ဝူရှန်းဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။
ဝူရှန်းက နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ချလိုက်ရာ ချောင်ပေ့မှာ မလှမ်းမကမ်းသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
"ငါ့စီနီယာအစ်ကိုက မင်းကို... အလွတ်ပေးမှာ... မဟုတ်ဘူး.. သူက ဂိုဏ်းရဲ့ စီနီယာ……"
ချောင်ပေ့မှာ စကားပင်မဆုံးလိုက်…
ဝူရှန်း၏ အဆုံးသတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ သေဆုံးသွားခဲ့တော့သည်။
သူ့အကိုက ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ… ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည် မဟုတ်ပေ။
သူသာ နောက်ထပ် မိန်းမလှလေးများရဲ့ နှုတ်ခမ်းအချို့ကို ထပ်မံ နမ်းရှိုက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ မိုးထိအောင် မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။
ထို့နောက် သူသည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဟူရှီယောင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဟူရှီယောင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ဝူရှန်းကို ကြည့်ရသည့် အကြည့်များမှာ လေးစားအားကျမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
ဝူရှန်းလည်း ဟူရှီယောင်၏ စူးရှသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော သိုလှောင်အိတ်များကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သိုလှောင်အိတ်အတွင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာပေါင်းများစွာနှင့် ဆေးလုံးပုံများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"စနစ်ရေ... ဒါတွေကို ပွိုင့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေး"
ဝူရှန်းက သူ၏ စိတ်အတွင်းမှပြောလိုက်သည်။
【ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်.. ပွိုင့် ၁၀၀ ကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံရရှိသွားပါပြီ...】
ပစ္စည်းများစွာ ပေးလိုက်ရသော်လည်း ပွိုင့် ၁၀၀ သာ ရရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စနစ်ဆိုသည့် ကောင်က သူ့ပွိုင့်များကို ကြားဖြတ်..ခိုးယူသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ဝူရှန်း သံသယဝင်မိသည်။
သို့သော် မတတ်သာတော့သည့်အဆုံးတွင် သူ၏ အသိစိတ်ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ဟူရှီယောင်က သူ့ကို လာရောက် ဖက်တွယ်လိုက်ပြန်သည်။
ဝူရှန်းလည်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်ရသည်။
သူမအနေဖြင့် ယခုထိ ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။
"ရှီယောင်... ဂိုဏ်းကို အရင်ပြန်ကြရအောင်.. အခုလို ဖက်ထားတာက ကြည့်ရဆိုးတယ် မဟုတ်လား"
ဝူရှန်းက အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ဟူရှီယောင်ကမူ လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးမည့် ပုံစံမရှိပေ။
"မပြန်ဘူး... တော်ကြာ ရှင် ပြန်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.. နည်းနည်းထပ်ဖက်ထားရဦးမယ်"
ဟူရှီယောင်က တိုးတိုးလေး ငြီးတွားလိုက်သည်။
ဝူရှန်းလည်း မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံးတွင် သူမ အသက်ရှူမှန်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးလိုက်ရသည်။
"ဒါနဲ့ ဟူရှီယောင်... မင်း ဘာတွေ ဝယ်ဖို့ သွားတာလဲ.. ဒီလောက်ထိ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးနေရအောင် တကယ်ပဲ မဖြစ်မနေ ဝယ်စရာ လိုလို့လား"
ဝူရှန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟူရှီယောင်၏ ပါးပြင်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့သည်။
"အမျိုးသမီး... အတွင်းခံ ဝတ်စုံတွေ ဝယ်မလို့လေ..."
ဟူရှီယောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ငါ ဘာများလဲလို့... အတွင်းခံ ဝယ်ချင်တာများ ငါ့ဆီက တောင်းလိုက်ပေါ့.. ငါ့မှာ အဲ့ဒါတွေ အများကြီး ရှိတယ်"
ဝူရှန်းက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ နောက်နေသည်ဟု ထင်နေသလော..
မဟုတ်ချေ…
စနစ် ဈေးဆိုင်ထဲတွင် မရှိသည့်အရာဆို၍ မရှိပေ။