ယဲ့မင် ဆေးရုံမှာ ရက်အနည်းငယ်နေပြီး ဆင်းလာတဲ့အခါ ချင်ယီရဲ့ ကိုယ်ရံတော်က သူ့နောက်ကို အဆက်မပြတ်လိုက်နေပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ဘူး။
[ယဲ့မင် : ငါ့မိသားစုက ချင်ယီက အတွေးလွန်နေတယ်။ ငါသူ့ကို အရမ်းချစ်တယ်၊ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကိုထားခဲ့နိုင်မှာလဲ။]
[၈၈၈: မင်းရဲ့ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ်သိစိတ်နဲ့ အဲဒါကို ထပ်ပြောပါ။ မင်းက သူ့ကို ချစ်လို့လား၊ ချမ်းသာတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ နေချင်လို့မဟုတ်ဘူးလား။]
[ယဲ့မင် : သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့အချစ်နဲ့ စံအိမ်အပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့အချစ်က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် မရှိပါဘူး ^_^]
၈၈၈: လူသားတွေက အရမ်းရှက်တတ်ကြတယ်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ချင်ယီသည် ချင်ယီ၏ ဗီလာရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အမူအရာ ရှိနေပြီး ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်မှသာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ယဲ့မင် က ဆက်လက် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
ယဲ့မင်ကို အစေခံချုပ်က သူ့ကို သူ့အခန်းထဲ ခေါ်သွားတဲ့အချိန်မှာ အမူအရာမဲ့နေပေမယ့် တကယ်တမ်း သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ခုန်လှုပ်နေတယ်...
[ယဲ့မင် : အိုး! သူက အရမ်းချမ်းသာတာပဲ! မီးရောင်ကိုကြည့်စမ်း၊ ပန်းအိုးကိုကြည့်စမ်း၊ ပန်းချီကားကိုကြည့်စမ်း!]
[၈၈၈: .....]
[ယဲ့မင် : နောက်ဆုံးတော့ ကြွက်တွေပြည့်နေတဲ့ တဲအိမ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီ။ Sohappy ]
[ယဲ့မင် : ချင်ယီက ငါ့ကိုချစ်တယ်လို့ ငါပြောသားပဲ။ သူ ငါ့ကို ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်းဆက်ဆံနေလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း! သူ့ရဲ့ငွေကြေးနဲ့ အလွန်အကျွံသုံးစွဲတဲ့ဘဝပုံစံကို ငါ့ကိုအရှက်ခွဲဖို့ ဆက်သုံးနေတယ်။ ငါ သည်းခံရုံကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။]
[၈၈၈: ပါးစပ်ပိတ်ထား။]
[ယဲ့မင် : QAQ၊ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။]
၈၈၈၈: အားးးး! သူက သူ့အိမ်ရှင်ကို တကယ်ရိုက်ချင်နေတာ။
ချင်ယီ ယဲမင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ အခန်းက သာမန်ဧည့်သည်အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပေမယ့် အရိုးရှင်းဆုံး ဧည့်သည်အခန်းတောင်မှ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ အခန်းလောက် ရှိတယ်။ ယဲ့မင်က နူးညံ့ပြီး ကြီးမားတဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူ သက်တောင့်သက်သာရှိလွန်းလို့ ပျော်ရွှင်စွာ ညည်းတွားနေမိတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဇိမ်ခံတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ဆန္ဒကို ပြည့်ဝသွားပါပြီ။ ဒီမှာ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်စားဖိုမှူးနဲ့ စားပွဲထိုးဝန်ထမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ စားဖို့၊ သောက်ဖို့၊ အိပ်ဖို့ကလွဲလို့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုပါဘူး။ သူ့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ လိင်မှုဘဝနဲ့ ငွေကြေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လက်တွေ့မှာ ပြီးပြည့်စုံလွန်းပါတယ်။
ချင်ယီက ညတိုင်း အိမ်ပြန်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ယဲ့မင်ကို ညတိုင်း လိင်ဆက်ဆံဖို့ မခေါ်ခဲ့ဘူး၊ သူ စိတ်ပါတဲ့အခါမှသာ ဖုန်းဆက်တယ်။
ယဲ့မင်လုပ်ရမယ့်တစ်ခုတည်းသောအရာက သူ့ရဲ့ဝမ်းနည်းတဲ့အပြုအမူကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲ။ သူက စိတ်မပါ့တပါအမူအရာပြလေလေ ချင်ယီက သူ့ကို အတင်းအကျပ်လုပ်ချင်လေလေပဲ။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မည်းမှောင်မှုအဆင့်သည် ၅ မှတ်လျော့ကျသွားပြီး ယခုအခါ ၆၅ မှတ်တွင် ရှိနေပါသည်။
ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပျင်းရိသော သဘောသဘာဝသည် လုံးဝ ဖော်ထုတ်ခံရပြီး မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မဝင်စားပုံရသည်။ ၈၈၈ သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။
[၈၈၈: အစီအစဉ်ရှိတာလား မရှိတာလား။]
[ယဲ့မင် : ဟုတ်ပါတယ် အာ~]
[၈၈၈ က အေးစက်စက် ရယ်သည်- ငါ့အမြင်တော့ မင်းဘာမှ မလုပ်သလိုပဲ။ မင်းက အဲဒီတာဝန်ကို လုံးဝမေ့သွားလောက်အောင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေတာလား။]
[ယဲမင် : ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေတာပါေနာ်။ ချင်ယီက ငါ့အပေါ် ပိုပိုပြီး နူးညံ့လာတာ မမြင်ဘူးလား။မှောင်မိုက်တန်ဖိုး နည်းနည်းလျော့သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ငါ သူ့ကို မဖြစ်မနေမို့ထားခဲ့ရတာကို အသိပေးဖို့ အချိန်ကောင်းကို ရှာရမယ်။ အခု ငါ သူ့ကို ပြောပြရင် ငါ လိမ်နေပြီး ဆင်ခြေတွေပေးနေတယ်လို့ သူ ထင်သွားနိုင်တယ် ^_^။]
[၈၈၈: မင်း လိမ်မပြောဘူး၊ ဆင်ခြေတွေပေးနေတယ်လို့ ပြောနေတာလား။]
[ယဲ့မင် :.....]
ယဲ့မင်က ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာရပ်ပြီး အဝေးကို ငေးကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံနေတာလဲ။ ငါတို့ အတူတူရှိနေတာကြာပြီ၊ အခု ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလား။ မင်းရဲ့ host အဖြစ် ငါ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား။ ငါ ဒီ mission ကို လုပ်ရင် မင်း မပျော်ဘူး၊ ငါ မလုပ်ရင် မင်းလည်း မပျော်ဘူး။ မင်းကို ပျော်ရွှင်အောင် ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲ ပြောပြပါ"
[၈၈၈: ....] ဘာလဲ။ မိုက်မဲတဲ့လူက သူလား????
ယဲ့မင်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါလုပ်တဲ့ပုံစံကို မင်းသဘောမတူဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါကြဲခဲ့တဲ့အတိုင်း ငါရိတ်သိမ်းရတယ်လို့ မင်းထင်နေတာ။ ဒါပေမယ့် ငါအကောင်းဆုံးပြန်ဆပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ ဒါတင်မလုံလောက်ဘူးလား။ အိမ်ရှင်နဲ့ စနစ်ကြားမှာ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု၊ ယုံကြည်မှုနဲ့ နားလည်မှုတွေ ပိုရှိသင့်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးက ပိုလှပလာလိမ့့်မယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား။"
တကယ်တော့ ၈၈၈ မှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခုတော့ ပါပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကလည်း အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒီလူယုတ်မာက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ သူတကယ်ထင်ခဲ့တာ...
ယဲမင်းက အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တာကြောင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။
"ဒါဆို! ငါ့ကို ယုံကြည်လိုက်ရုံပဲ! ငါ မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအမှတ်တွေနဲ့ မင်းရဲ့ စနစ်အကဲဖြတ်မှုကို ကယ်တင်မယ်! အောင်ပွဲလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အတူတူ လျှောက်လှမ်းကြရအောင်!
၈၈၈ သည် သူ့အား ငြိမ်သက်ရန် အရေးတကြီး လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်ယူဆခဲ့သည်။
သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်လို့ ၈၈၈ အဖွဲ့က တွေးခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူ နစ်မြုပ်သွားမှာကို ကြောက်နေခဲ့တယ်။
***
ဒီနေ့ ချင်ယီ အိမ်ပြန်ရောက်တာ နည်းနည်းနောက်ကျတယ်။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ CEO အနေနဲ့ သူ့အလုပ်တွေက အရမ်းရှုပ်နေတာကြောင့် အချိန်မီ အိမ်ပြန်မလာနိုင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။
တကယ်တော့ ယဲ့မင် သူနဲ့အတူ မနေထိုင်ခင်က သူ မကြာခဏ အိမ်ပြန်မလာဖြစ်ေပ။ သူက မကြာခဏ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်လုပ်လေ့ရှိတာကြောင့် ကုမ္ပဏီမှာ အိပ်လေ့ရှိတယ်။ ဒီနေ့လိုပါပဲ... မူလက သူ အိမ်ပြန်မလာသင့်ပေမယ့် အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။
ချင်ယီ ဒုတိယထပ်ကို လျှောက်သွားပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ အခန်စတံခါးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူက တံခါးလက်ကိုင်ကို လက်တင်ပြီး ခဏရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ လူငယ်လေးက ကုတင်ပေါ်မှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လှဲနေပြီး အသက်ရှူသံ တိုးတိုးလေးနဲ့ အိပ်ပျော်နေပုံရတယ်။
ချင်ယီက ကုတင်ပေါ်က လူငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ တကယ်ကို စိတ်ဖိစီးနေရတယ်ထင်တယ်။
သူအိပ်ပျော်နေပေမယ့် သူ့မျက်ခုံးတွေက တင်းတင်းစေ့ထားဆဲပဲ။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေက မျက်နှာပေါ်မှာ လျော့ရဲရဲကျနေပြီး အသားအရေကလည်း ဖြူဖျော့နေဆဲပဲ။
သူ့လက်တစ်ဖက်က အိပ်ယာခင်းအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေသည်။ လှုပ်ရှားမှုနှင့် သူ့ညှပ်ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ပေါ်နေသော ဒဏ်ရာများကြောင့် သူ့ညဝတ်အင်္ကျီကော်လာ အနည်းငယ်ဟနေသည်။
ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်တောင်တွေကို ညင်သာစွာ ထိကိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အဖြစ်အပျက်များကို တစ်ဖန်ပြန်လည် သတိရမိပြန်သည်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒါက သူအချစ်ဆုံးလူပဲ။ သူနဲ့အတူတူရှိနေဖို့အတွက် သူ့မိဘတွေကို ရက်ရက်စက်စက် အဆက်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး မြို့ကနေ အတူတူထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီတုန်းက သူ့လုပ်ရပ်တွေက ယုတ္တိမရှိဘူးဆိုတာနဲ့ မိဘတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အိပ်မက်တွေကို သစ္စာဖောက်နေတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အချစ်ကြား ရွေးချယ်တဲ့အခါ အချစ်အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အဲဒါဟာ သူ ဒီလောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချိန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီလူက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိသလို ခံစားရတယ်။
အစပိုင်းမှာ အရာရာက မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ သူ့မိသားစုရဲ့ ထောက်ပံ့မှုမပါဘဲ သုညကနေ ပြန်စဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ သူနားလည်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဲဒီနေ့ရက်တွေကို ကျော်လွန်လာခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့လုပ်ငန်းက အောင်မြင်မှုလက္ခဏာတွေ ပြလာပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ဘဝတွေ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ထာဝရအတူရှိနေနိုင်မယ်လို့လည်း သူထင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံခဲ့ရတယ်။
အဲဒီနေ့မှာ သူချစ်ရတဲ့သူကို အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုပေးချင်ပြီး လက်စွပ်ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူစောင့်မျှော်နေခဲ့ရတယ်...
သို့သော် ထိုလူ မလာခဲ့ပေ။
ဒီလိုပဲ သူက ပိုက်ဆံတွေယူပြီး စာတစ်စောင်ပဲ ထားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
ချင်ယီ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တဲ့ သုံးနှစ်တာကာလကိုတောင် သူ စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်မိနေဆဲပါ။ စကားလုံးတိုင်းဟာ အပ်တစ်ချောင်းလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့အထိ ထိုးနှက်နေသလိုပါပဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို လှောင်ပြောင်သလို၊ သူ့ရဲ့ မာနထောင်လွှားတဲ့ အချစ်ကိုလည်း လှောင်ပြောင်ပါတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ဒီအမှန်တရားကို သူလက်မခံချင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို အပူတပြင်းရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူသိလိုက်ရတာက ယဲ့မင်နိုင်ငံကနေ ထွက်သွားပြီး အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။
သူဟာ လောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုပါပဲ။
ချင်ယီ ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူ အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ ယဲ့မင် သူ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် နောင်တရရင် သူ့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရမှာကို စိုးရိမ်လို့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုပဲ သိမ်းထားခဲ့တယ်။ သူ ဒုက္ခရောက်နေမလား၊ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရမလား စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ သူ့ကိုယ်သူ လိမ်ညာပြီး ဘယ်တော့မှ မလာမယ့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို စောင့်နေခဲ့တယ်...
နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုယ်သူ လိမ်လို့မရတော့တဲ့အထိပဲ။
ပိုက်ဆံကို ယဲ့မင်ကိုယ်တိုင်ယူသွားခဲ့တာပါ။ စာကိုလည်း သူကိုယ်တိုင်ထားခဲ့ပြီး ရုန်းကန်မှု ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံရတဲ့ လက္ခဏာမတွေ့ရပါဘူး။ သူဟာ မြို့ကနေ ရက်စက်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်လာဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။
ချင်ယီ သူ့ရဲ့အချစ်၊ သူ့ရဲ့ယုံကြည်မှု၊ ဒါတွေအားလုံးဟာ ဟာသတစ်ခုသာဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငြင်းလို့မရတော့ပါဘူး။
သူ့အမေက ဒီလူက သူ့ပိုက်ဆံနဲ့ သူ့အဆင့်အတန်းကိုပဲ လိုချင်တယ်လို့ တစ်ခါပြောဖူးပေမယ့် သူမယုံပေမယ့် အခုတော့ ယုံပြီ။
ချင်ယီ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သူ့အမှားတွေအတွက် လေးလေးနက်နက် တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ လက်တွေ့ဘဝကို ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။
မထိုက်တန်တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် သူ့မိဘတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြတ်စဲခဲ့ပြီး သူတို့ကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ သူဟာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနေ့ပြီးရင် သူဟာ ဘယ်တော့မှ တူညီတဲ့အမှားကို နှစ်ခါမလုပ်တော့ဘူး။
သူဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်က ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ရယူခဲ့ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်က ရိုးသားမှုကို မြှုပ်နှံခဲ့ကာ မထိုက်တန်တဲ့လူတွေအတွက် အချိန်နဲ့ ခံစားချက်တွေကို မဖြုန်းတီးတော့ဘူးလို့ ကတိပြုခဲ့တယ်။ သူ့ကိုယ်သူ အေးစက်စက် ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။
သူဟာ သူ့ရဲ့အချိန်နဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို သူ့ရဲ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားပြီး၊ အကြမ်းတမ်းဆုံးမျက်လုံးတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကဲဖြတ်ကာ ပိုကောင်းအောင် အမြဲတွန်းအားပေးနေပါတယ်။
အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကြီးမားမှုက သူချစ်တဲ့သူကို ကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် ခွန်အားကြီးမားပါတယ်။ ထွက်ပြေးဖို့ မလိုအပ်သလို ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ကို ဝေဖန်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့်... သူ့အတွက် ကာကွယ်ဖို့ ဒီလိုလူမျိုး မရှိတော့ဘူးလေ။
သူ့မှာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် သူ့နှလုံးသားကတော့ ကြာမြင့်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျန်ရှိနေတာက မှောင်မိုက်ပြီး အထီးကျန်တဲ့ညတွေမှာ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ခါးသီးမှုနဲ့ လက်မခံလိုစိတ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ဘေးမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လှဲအိပ်လိုက်တယ်။ သူက လက်လှမ်းပြီး ယဲ့မင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးက အခုတော့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ခံစားရတယ်။
သူက ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာကို မေးခွန်းတွေနဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။
ဘာလို့ထွက်သွားတာလဲ။ ကိုယ်တို့ ကောင်းကောင်းနေထိုင်နေရတာပဲေလ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးမရှိပေမယ့် အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝနေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို ရောက်နေပြီဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
ဒါက ဘာလို့ ခင်ဗျားကို ကျေနပ်အောင် မလုံလောက်တာလဲ။
နောက်တစ်နေ့ ယဲ့မင်နိုးလာတော့ ချင်ယီ ထွက်သွားပြီးပြီ၊ ညက အိမ်ပြန်မလာခဲ့သလို ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ခဲ့ဘူး။
၈၈၈ ဟာလည်း သူမသိတဲ့ တစ်နေရာကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူတကယ်ပဲ ဘဝကို တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရမှာလား။
ယဲ့မင် နည်းနည်းပျင်းလာတယ်။ သူ့ဘာသာသူ မနက်စာစားဖို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားတယ်။
ဒီမနက် မနက်စာက ပုံမှန်အတိုင်း အရသာရှိလွန်းလို့ မျက်နှာကို ပါးစပ်နဲ့ အုပ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ယဲ့မင်က ငြင်းဆန်ပြီး အများကြီး မစားခဲ့ဘူး။
ချင်ယီဟာ တစ်နေ့လုံး ပေါ်မလာခဲ့သလို ညဘက်တွေမှာလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ မရည်ရွယ်ထားသလိုပါပဲ။ ယဲ့မင် အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ အိမ်အကူက ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ချင်ယီက သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး ကားမောင်းသူက အပြင်မှာ စောင့်နေပြီလို့ ပြောပါတယ်။
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဂရုမစိုက်ပေမယ့် အတွင်းစိတ်မှာတော့ စပ်စုချင်စိတ်တွေ ပေါ်နေတယ်။ ချင်ယီက သူ့ကို အပြင်မှာ ခေါ်တာ ရှားပါတယ်၊ ဘာဖြစ်သွားနိုင်လဲ။ သူ ၈၈၈ ကို ခေါ်လိုက်တယ်။
[ယဲမင် : ချင်ယီ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်နေတာလဲ။]
၈၈၈ ပေါ်လာဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပါတယ်။
[၈၈၈: သူက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပွဲတစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။]
[ ယဲ့မင် : အိုကေပါ....]
ယဲ့မင် အဝတ်အစားလဲပြီး ကားပေါ်တက်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ အဆင့်မြင့် သီးသန့်ကလပ်တစ်ခုကို ရောက်သွားသည်။ သူ့ကို ခမ်းနားတဲ့ ခန်းမကြီးတစ်ခုထဲ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
အထဲမှာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေ စုဝေးထိုင်နေကြတယ်။ နူးညံ့ပြီး တောက်ပနေတဲ့ မီးရောင်တွေအောက်မှာ သူတို့ဟာ အစားအစာနဲ့ အနီရောင်ဝိုင်တွေကို သောက်သုံးနေကြတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ လူငယ်သခင်တွေက သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့ ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေကို ပွေ့ဖက်ထားကြတယ်။ လူတိုင်းက ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြတယ်။
လူအတော်များများဟာ အဝတ်ဗလာတွေ ချွတ်တော့မလို့ အဝတ်အစားတွေ လျော့ရဲရဲ ဝတ်ထားကြတယ်။
ဟီး ဟီး... ဒါကြောင့် ဒီလိုအခါသမယမျိုးပဲ။
ယဲ့မင်က သူတို့ကြားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချင်ယီကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်တယ်။ သူက အနီရောင်ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မထိုင်ဘဲ ချဉ်းကပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။ တောက်ပတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုတည်းသော အနက်ရောင်အစက်အပြောက်ပဲ။
ယဲ့မင်က ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းနားလည်ပြီးသားပါ။ သူက စိတ်မပါ့တပါနဲ့ အမူအရာပြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ချင်ယီရဲ့ဘေးကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
အခန်းက အရမ်းဆူညံနေတယ်။ အစပိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ ယဲ့မင်ကို သတိမထားမိကြပေမယ့် ချင်ယီရဲ့ဘေးမှာ သူထိုင်လိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ဒါ... ချင်ယီရဲ့လူ မဖြစ်နိုင်ဘူး?!
သခင်ငယ်တွေအားလုံး မသေချာမရေရာဖြစ်နေကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်ယီက ဒီလိုပွဲမျိုးကို ရှားရှားပါးပါးပဲ လာလေ့ရှိပြီး သူ့ဘေးမှာ ဘယ်သူမှလည်း အမြဲမရှိဘူး။ တစ်ခါတလေ လူတွေက သူ့ကို အေးစက်စက်နဲ့ လှောင်ပြောင်ကြတယ်။ ဒီနေ့ သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
ယဲ့မင်နဲ့ ချင်ယီတို့ဟာ အရင်က စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ချင်ယီက သူ့ရဲ့အမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီသတင်း ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ သူ့မိသားစုနဲ့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ပြီး ယဲ့မင်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် သူ့သူငယ်ချင်းအများစုက ယဲ့မင်ကို မသိကြေပ။
ချင်ယီ ချင်မိသားစုဆီ ပြန်လာခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က ရုပ်ဆိုးလှတဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကိုလည်း ပြင်ပလူတွေဆီ မပြောပြခဲ့တာကြောင့် ယဲ့မင်အကြောင်း သိတဲ့သူက အလွန်နည်းပါးပြီး သူ့ကို မှတ်မိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။
အဲဒါကြောင့် ဒီမှာ ဘယ်သူမှ ယဲ့မင်ကို သိပ်မစဉ်းစားကြဘူး။ သူ့ကို ဒီလိုပွဲမျိုး ခေါ်လာခဲ့ရင် သူက ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်လို့ရတဲ့သူမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တကယ့်ရည်းစားကို အလိုလိုက်ပြီး ညင်သာစွာဆက်ဆံမှာ၊ သူတို့သူမရဲ့ ဒီလိုရုပ်ဆိုးတဲ့ဘက်ကို မြင်အောင် မကြည့်ကြဘူးတဲ့။ ချင်ယီက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အသစ်တစ်ကောင် မွေးထားတာလို့ သူတို့ထင်ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အတော်လေး ကြည့်ကောင်း၊ သန့်ရှင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ ဒါက ချင်ယီရဲ့ပုံစံလား။
ယဲ့မင်ရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကင်းတဲ့ အကြည့်တွေက သူ့ကို ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ ခွာချသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက အရမ်းမသက်မသာဖြစ်နေတယ်။
ချင်ယီက သူ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်စက်အကြည့်များက ယဲ့မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်များအောက်တွင် သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများ၏ အနက်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ သူသည် သူ့လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ယဲ့မင်ကို သူ့ပခုံးတွင် ဆွဲတင်ကာ လက်ထဲတွင်ရှိသော အနီရောင်ဝိုင်ခွက်ကို ယဲ့မင်၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။
ယဲ့မင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမယ့် သူ့ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ လူအုပ်ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူက ချင်ယီရဲ့ လက်ထဲက အရက်ကို သောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကပ်လိုက်သည်။
ချင်ယီရဲ့ လည်ချောင်းကနေ တိုးတိုးလေး ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ အကြည့်တွေက ယဲ့မင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာပဲ စွဲထင်နေတယ်။ လူငယ်ရဲ့ မူလက ဖြူဖျော့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဟာ ဝိုင်ကြောင့် ညစ်ပတ်နေပြီး ရမ္မက်ဆန်တဲ့ အနီရောင် ဝိုင်အရောင်ကို ချန်ထားခဲ့တယ်... ချင်ယီ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သူ့ကို နမ်းလိုက်တယ်။
သူက ယဲ့မင်ကို ဆိုဖာပေါ် ဖိချလိုက်ပြီး သူ့လက်တစ်ဖက်က သူ့ရှပ်အင်္ကျီအောက်ကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။
ဒီလှုပ်ရှားမှုမှာ လေးစားမှုတစ်စက်မှ မရှိဘူး။ အဲဒီအစား နှိမ့်ချတဲ့ အရသာတစ်ခု ရှိတယ်။ လူအများရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ကစားခံနေရတဲ့ သူ့ကို စဉ်းစားရင်း ယဲ့မင်ဟာ အရှက်ရနေတဲ့ အမူအရာကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ သူ အရင်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမှုက မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ဘာလို့ သူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ...
ချင်ယီရဲ့ တခြားလက်တစ်ဖက်က ယဲ့မင်ရဲ့ပခုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားလိုက်တယ်။ အဝေးကနေ ယဲ့မင်ရဲ့အကြည့်ထဲက ဒေါသကို သူမြင်လိုက်ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။
အိုး... ဒါဆို မင်းမှာ ဒီဂုဏ်သိက္ခာ အပိုင်းအစလေး ကျန်သေးလား။ အခု မင်းက ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ တခြား အခြေခံကစားစရာတွေနဲ့ ဘယ်လိုကွာခြားတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး! မင်းက သူတို့ထက်တောင် နိမ့်ကျသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းနဲ့မတူဘဲ လိမ်ညာမှုမရှိဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝယ်ယူခံထားရတာလေ၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ လိမ်ညာသူ!
ရှိနေသူအားလုံး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကြသည်။ ချင်ယီ၏ ဤမျှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အကြည့်များအားလုံးသည် ပူပြင်းပြီး လေးလံနေကြသည်။ မည်သူက ပထမဆုံး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း သူတို့ပြောပြီးနောက်တွင် "သူ့ကိုလုပ်! သူ့ကိုလုပ်! သူ့ကိုလုပ်!" ဟု အော်ဟစ်နေသော အသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယဲ့မင်သည် လူအုပ်၏ အားပေးသံကို ကြားပြီး ချင်ယီ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆက်၍ မခံနိုင်တော့ပေ။ လွတ်မြောက်ရန် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေမိသည်။
သူ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်နေပြီ!
"အာ...." ယဲ့မင်က ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ချင်ယီရဲ့ အနမ်းကို ရှောင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ရဲတွတ်နေသည်။ "ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ!"
တကယ်တော့ သူက ချင်ယီကို မတရားလုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ ချင်ယီရဲ့ အရှက်ခွဲခံရမှုကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီ...
ဘာလို့ သူ့နှလုံးသားက ဒီလောက်နာကျင်နေရတာတုန်း...
ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက်ထိ တွန်းပို့ရတာလဲ...
ချင်ယီရဲ့ လက်ချောင်းက ယဲ့မင်ရဲ့ ပါးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သလို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ယဲ့မင်ကို သူ့ဆီကနေ လုံးဝလွတ်မြောက်ခွင့် မပေးဘူး။ ယဲ့မင်ရဲ့ နားရွက်ဘေးမှာ တိုးတိုးလေး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"လူတိုင်း မြင်ချင်ကြတယ်။ ငါတို့ သူတို့ကို ဘာနဲ့ ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောတာလဲ"
ယဲ့မင်ရဲ့ ရင်ဘတ် လေးလံသွားတယ်။ သူ့လက်တွေက လက်သီးဆုပ်ထားသလို ဆုပ်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တုန်ရီနေတယ်။
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပေါ်လာမယ့် သေမင်းတမန်စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို မလွတ်သွားစေဖို့ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတဲ့ သားကောင်တစ်ကောင်ကို စဉ်းစားနေသလိုပဲ။
သူ့မှာ ချောင်းမြောင်းတတ်တဲ့ အကျင့် လုံးဝမရှိပါဘူး။ သူတကယ်လိုချင်တာက ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က နာကျင်မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို ခံစားဖို့ပါပဲ။
ငါအရင်ကပြောခဲ့ပြီးပြီ... မင်းလိုချင်တဲ့အရာတွေကို ငါမင်းကိုအကုန်ပေးမယ်လို့။ မင်းက ငါ့ရဲ့အချစ်ကို မလိုချင်ဘဲ ငါ့ရဲ့ပိုက်ဆံကိုပဲ လိုချင်တဲ့အတွက် ငွေနဲ့ဝယ်ထားတဲ့အရာတွေက ဒီလိုဆက်ဆံမှုမျိုးနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ မင်းကျင့်သားရသင့်တယ်။
ယဲ့မင်ရဲ့ရင်ဘတ်က နိမ့်နိမ့်လေး မြင့်တက်သွားတယ်။ သူက ချင်ယီကို တွန်းထုတ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမယ့် ချင်ယီရဲ့လက်တွေက သံမဏိလိုဖြစ်ပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ယဲ့မင်ရဲ့မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေတယ်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လှောင်ပြောင်မှုတွေ၊ အရှက်မရှိ လှောင်ပြောင်မှုတွေနဲ့ ရယ်မောသံတွေ၊ အဲဒီလူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက သူ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်တယ်။ သူက လွတ်လပ်မှုမရှိတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး နောက်ဆုံးတန်ဖိုးကိုပဲ စောင့်နိုင်တဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။
ရုတ်တရက် ဒီအချိန်မှာ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ဖန်ရှောင်း? မင်းလား"
ယဲ့မင် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူက ဖျော့ဖျော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာက ချောမောပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အချိုးအစားကျသည်။ သူက အခုမှ ရောက်လာပုံရပြီး အံ့အားသင့်မှု၊ ဝမ်းသာမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ယဲ့မင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။
[ယဲမင် : အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဟေးရှောင်ချန် ဒီနေ့လာမယ်လို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ?!]
[888: ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စမျိုး ငါ မင်းကို ပြောပြဖို့ လိုအပ်လား။]
[ယဲ့မင် : ဒါက အသေးအဖွဲလေးလား။ အင်္ဂါဂြိုဟ်က ကမ္ဘာကို ဝင်တိုက်သလိုမျိုးပဲ! ချင်ယီ သေချာစုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို ပြည်ပသွားဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ ဟေးရှောင်ချန်ပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက ဒီနေ့ ငါ့ကို ဒီထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ!]
[၈၈၈ : အိုး၊ ဒီလိုလား။ မင်းရဲ့ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့ အပြုအမူက နောက်ဆုံးတော့ ထိုက်တန်တဲ့ အကျိုးဆက်ကို ရနေပြီလို့ ထင်တယ်။]
[ယဲ့မင် :....]
[ယဲ့မင် : မင်းပြောင်းလဲသွားပြီ။ အရင်တုန်းက မင်းက အရမ်းတာဝန်သိတတ်ခဲ့တယ်။ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့အရာကို ငါ့ဆီက ဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။]
[၈၈၈: မင်းကို ပြင်ပေးဖို့ လိုတယ်။ အခုချိန်မှာ ငါက အရမ်းတာဝန်ယူတတ်တယ်။ ငါ့အလုပ်ကို အမြဲအလေးအနက်ထားတယ်။ မင်းက ဟေးရှောင်ချန် ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အာရုံစိုက်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူးဆိုတော့ ငါ မင်းကို မပြောပြခဲ့တာက အရမ်းပုံမှန်ပဲ။ ဒါ့အပြင်... မင်းအရင်က ပြောခဲ့တာတွေကို ငါစဉ်းစားကြည့်တယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ စနစ်နဲ့ host ကြားမှာ နားလည်မှုနဲ့ ယုံကြည်မှု ပိုရှိဖို့ လိုတယ်။
[၈၈၈: အဲဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်တာပါ။ ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စမျိုးကို ပြဿနာမရှိဘဲ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ အိမ်ရှင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ]
[ယဲ့မင် : .....]